THE BLISS (Grc) – Gabbatha (2011)

Τον περίμενα αυτόν τον δίσκο για να αναφωνήσω ''δισκάρα'' και τα σχετικά, αλλά λόγω προσωπικών υπερπροσδοκιών (το τονίζω εξαρχής αυτό), κάτι τέτοιο δεν έγινε. Οχι πως δεν σκίζει, για τον θεό, σε μερικά σημεία έβρισκα τον εαυτό μου να τα χάνει με την εκτελεστική αρτιότητα, τις τέλεια αφομοιωμένες επιρροές και ΤΗΝ φωνάρα. Απλά δεν είναι το τεράστιο μπαμ που προϊδέαζε το πρώιμο υλικό τους και αντί για μενίρ στο κεφάλι φάγαμε μια σεβαστού μεγέθους κοτρώνα. Ξεκαθαρίζω βέβαια πως μιλάμε για top 5 κυκλοφοριών του τρέχοντος έτους, οπότε δεν διαβάζετε κανέναν μετριοπαθή και συγγνώμη αν περιμένατε κάτι τέτοιο απ’την εισαγωγή.

Λοιπόν πάμε λίγο γρήγορα με τα αρνητικά για να κλείσουμε με σαρωτικό φινάλε. Επιρροές οριακά αλληλένδετες και κάποια αποτυχημένα πειράματα υπάρχουν. Αρχικά, μεσα στον δίσκο έχουμε μερικά dronoειδή, ακουστικά ιντερλούδια που αν και δεν χαλάνε την ροή του υλικού, εμένα κάπως με ρίχνουν. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με το ότι έχουν μειωθεί οι όποιες pop-sensibilities του παρελθόντος χάριν ενός πιο περιπετειώδους, εγκεφαλικού παιξίματος που παραπέμπει (όπως πολύ σωστά μαντέψατε όσοι τους έχετε δει σε κάποιο απ’τα αποστομωτικά live τους) στους Tool αν ηχογραφούσαν στην Sub Pop περιόδου 88-93. Οπως ξεκαθάρισα και στην αρχή, αυτό έχει να κάνει με τις δικές μου προσδοκίες όμως, οπότε το προσπερνάμε. Σε δεύτερη φάση, ενώ υπάρχει προσπάθεια για περαιτέρω πειραματισμό (η λύρα με σκότωσε, καλό), οι Bliss κάπου κάπου δείχνουν ανήμποροι (ή καλύτερα απρόθυμοι) να βάλουν σε δεύτερη μοίρα τις επιρροές τους με αποτέλεσμα να ακούγονται μεν τρομερά δεμένα, καλοδουλεμένα και με μπόλικη σκέψη από πίσω τα πάντα, αλλά να είναι ταυτόχρονα ευκόλως αναγνωρίσιμη η προέλευση τους. Είναι και θέμα εμπειρίας αυτό και στην τελική το γάμησα που τα θέλω όλα απ’τον πρώτο δίσκο, αλλά αν δεν ήταν τόσο διακριτό το ταλέντο θα έλεγα γάματο. Πάμε τώρα στα καλά.

Σπάνια βλέπεις εγχώρια μπάντα με πραγματική συνέπεια στα ακούσματα της. Οι Bliss δεν μοιάζουν περιστασιακοί ακροατές ενός εναλλακτικού παρελθόντος που αναγνώρισε μόνο τρεις άντε τέσσερις ρημάδες μπάντες ώς αξιόλογες, αντιπροσωπευτικές και εν τέλει διαχρονικές ενός μουσικού κινήματος (του ''grunge'' ντε). Είμαι ψιλοσίγουρος ότι αν κάναμε κουβέντα θα μιλάγαμε για Amphetamine Reptile, για το Noise rock, την underground σκηνή των Portland & Seattle και άλλα τέτοια (ΤΟΥΣ SABBATH). Πράγματα όχι απαραίτητα συγγενικά με τον ήχο τους. αλλά απολύτως χρήσιμα σε ακαδημαϊκό επίπεδο για να κατανοήσεις την τέχνη σου (ή στην περίπτωση μου το αντικείμενο που θέτω για ανάλυση). Τα εργαλεία με τα οποία δουλεύεις ρε παιδί μου. Ενα ακόμα θετικό είναι το απολύτως ψαρωτικό παίξιμο που μαρτυρά πολλές πρόβες και πολλά λαβυρινθοειδή τζαμαρίσματα που όταν έσκαγε επιτέλους ένα καλό riff οι τύποι κοιταζόντουσαν μεταξύ τους μέσ' στη χαρά. Για την φωνή τι μπορούμε να πούμε; Υπάρχει κάτι αντίστοιχο εδώ γύρω άραγε; Άψογη άρθρωση και χρήση της Αγγλικής γλώσσας στα bonus μάζι με την υπερχροιά κτλ. Στο καθαρά συνθετικό μέρος δεν υπάρχει τίποτα χτυπητό να κατακρίνεις. Το υλικό ακούγεται σαν να έχει γραφτεί φυσικότατα και είναι τίγκα στην έμπνευση σε κάθε έκφανση, είτε όταν κάνουν ''ρυθμικά'' παιχνίδια, είτε όταν σου ρίχνουν ξερά το riff καταπάνω σου, είτε όταν οι τόνοι πέφτουν και δίνεται βαρύτητα στην ''ατμοσφαιρική'' πλευρά της μπάντας. Ναι, όπως ξαναείπα, έχουν μειωθεί οι poppy ευαισθησίες και δεν υπάρχει κάποιο instant hit εδώ γύρω αλλά δεν το λες και grower, μια χαρά πιασσάρικο είναι. Γενικά εξισορροπεί, καταφέρνουν να κάνουν το δεκάλεπτο κομμάτι να φαίνεται μισό ή και λιγότερο σε διάρκεια, παίρνοντας παράλληλα χαμπάρι ότι υπάρχει βάθος εδώ και δεν ακολουθείται μια συμβατική δομή. Αν το ακούσετε θα καταλάβετε, δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα παραπάνω.

Σαρωτικό conclusion : γράψτε στ'αρχίδια σας όλα τα παραπάνω και ξεκινήστε το album απ’το ''Dawn''. Aμα το προσπεράσετε σαν κάτι της σειράς θα κάτσω να με γαμήσετε. Το επόμενο album απλά δεν θα υπάρχει.

Κώστας Χ.

http://www.myspace.com/thebliss2006
http://www.spinalonga.net

OVER THE OCEAN (USA) – Paper House (2011)

Οι Over The Ocean είναι μια από τις μπάντες που ξεπετάγονται σαν τα καπρολάχανα μέσα στους αγρούς. Μετράνε περίπου δύο χρόνια από την πρώτη νότα που παίξανε σε κάποιο στούντιο της Virginia, και το ντεμπούτο τους "Paper House" έγινε με την βοήθεια του kickstarter.com το οποίο βοηθά στην χρηματοδότηση της παραγωγής των έργων νέων καλλιτεχνών.

Το συγκρότημα κυμαίνεται σε ένα post-rock attitude με αρκετά στοιχεία από την shoegaze και indie σκηνή, στρογγυλεύοντας έτσι την ήδη χαλαρή ατμόσφαιρα που μπάντες όπως God Is an Astronaut και Explosions in the Sky, δημιουργούν. Οι Αμερικάνοι δίνουν μέγιστο βάρος στον στίχο και στην ερμηνεία αυτού, γεγονός που συμβάλει τα μέγιστα για την δημιουργία μιας ξεχωριστής σύνθεσης εν γένει. Δεν είναι δηλαδή μια τυποποιημένη απομίμηση των Sigur Rós ή των Wovenhand αλλά κάτι ανάμεσα σε αυτές τις φαινομενικά παράταιρες μπάντες. Διατηρώντας για λίγο ακόμα όλη αυτή την ονοματολογία, είναι σημαντικό να επιστήσουμε την προσοχή του ακροατή για δύο-τρία πολύ ξεχωριστά κομμάτια της κυκλοφορίας που ακούνε στο όνομα "Everything Will Change", "Something I Was Not", "Build Your Kingdom".

Αν λέγαμε ότι ένα πράγμα ξέρουν να κάνουν καλά οι Over The Ocean, αυτό είναι ότι μπορούν να δημιουργούν με τις συνθέσεις τους τοπία τα οποία δονούνται από τους πολύ εκφραστικούς και δυνατούς τους στίχους. Όσοι πιστοί, από περιέργεια και μόνο, προσέλθετε.

Νικος Ζ.

www.myspace.com/overtheoceanband

IMPUREZA (Fra) – La Iglesia Del' Odio (2010)

Να και μια δισκάρα που έπρεπε να πάρει το χρόνο της για να με εντυπωσιάσει. Το “La Iglesia Del' Odio” σημαίνει “εκκλησία του μίσους” στα ισπανικά, οι ακάθαρτοι (impureza = ακαθαρσίες) κάφροι όμως που τη δημιούργησαν έρχονται απ' τη Γαλλία. Είναι ολοκληρωτικά χωμένοι στην εμμονή της “ιβηρίας”, αφού κατά τα λεγόμενα της ίδιας της μπάντας, οι Impureza δημιουργήθηκαν ακριβώς γι' αυτό το σκοπό, να παίξουν death metal δηλαδή επηρεασμένο από την παραδοσιακή μουσική της ιβηρικής χερσονήσου. Τώρα βέβαια ο όρος “Brutal Death Flamenco” που οικειοποιούνται για τη μουσική τους δεν είναι και πολύ της προκοπής, μη σου πω ακούγεται και αστείος, όμως είναι μια καλή αφετηρία για μπει κανείς στη φάση της μπάντας.

Ο δίσκος όπως είναι αναμενόμενο, ξεκινάει με το ξεκώλιασμα μιας κλασικής κιθάρας, η οποία υποχρεώνεται να κουβαλήσει η κακομοίρα όλη την κάβλα του τρελαμένου οργανοπαίχτη της για ξέφρενα flamenco ακροβατικά. Αμέσως μετά μπαίνει χώσιμο με blasts και τέρμα γκάζια στις κιθάρες! Και αν αυτό σε πρώτη φάση προδιαθέτει μάλλον αρνητικά, στην περίπτωση των Impureza είναι αυτό που κάνει τα πράγματα αληθινά ενδιαφέροντα: δεν ακούς ένα συνεχόμενο αυνανισμό από σόλο και υπερτεχνικά περάσματα, ούτε cheesy power metal επικούρα. Ακούς πραγματικό brutal death με πραγματικές flamenco σφήνες!

Τα κομμάτια είναι δουλεμένα με τις ώρες (τα μισά σχεδόν υπάρχουν από το 2005 και τα πρώτα demo της μπάντας) με δεδομένη τη συνθετική ικανότητα της μπάντας και την πλήρη επίγνωση του πότε και που θα δοθούν οι folk/μελωδικές ανάσες, οι οποίες θα “αδειάσουν” για λίγο την ανελέητη μπρουταλιά, για να επανέλθει δριμύτερη λίγο αργότερα. Το εντυπωσιακό είναι βέβαια ότι όλη αυτή η εναλλαγή γίνεται με πραγματική ένταση, ενώ κάτι οι ισπανόφωνοι στίχοι, κάτι τα ίδια τα ηλεκτρικά riffs που πολλές φορές μοιάζουν να είναι προεκτάσεις των folk ακουστικών, κάνουν τη μουσική να έχει τέτοια ομοιογένεια, που είσαι ανίκανος να φανταστείς πλέον τα κομμάτια, και δη τα τυπικά death metal μέρη, χωρίς όλο αυτό το εξωγενές, μη-μέταλ σκηνικό. Κάπως έτσι σε νικάει αυτή η μπάντα.

Οι Impureza είναι σαν να έχεις βάλει στο ίδιο καζάνι τους Nile με τον Al di Meola! Το μείγμα είναι τόσο καλό, που όποιον απ' τους δύο και να γουστάρεις, αυτοί οι Γάλλοι είναι για σένα.

Γεράσιμος Β.

http://www.myspace.com/impureza
http://www.snakebiteprod.com/

Husere Grav (US) - Husere Grav (2010)

Η παρουσίαση που ακολουθεί θα είναι σχετικά ξερή και σύντομη – η κασσέτα που διάλεξα δεν με διευκολύνει να γράψω κάποια πιο ενδιαφέρουσα κριτική να πω την αλήθεια. Αφού δεν μπόρεσα να βρω όμως κάποια καλύτερη και επίκαιρη αφορμή για την παρουσίαση του εν λόγω καλλιτέχνη, μπαίνω απ'ευθείας στο ψητό.

Todd Watson λοιπόν είναι το όνομα ενός συμπαθέστατου χοντρούλη (misanthrope southern lord στη γλώσσα των δελτίων τύπου) από το Τέξας. Με ένα black metal παρελθόν και με μια ανήσυχη διάθεση για το sound manipulation και την (όχι-και-τόσο) ανορθόδοξη χρήση της κιθάρας, συγκεντρώνει τις επιρροές του στο τελευταίο και πιο ενδιαφέρον project του με όνομα Husere Grav, παίζοντας ένα πολύ ενδιαφέρον δείγμα black noise (με το βάρος στην noise επιρροή του ιδιώματος).

Συνολικά, οι μέθοδοί του κινούνται ανάμεσα στις κλασσικές Prurient/Whitehouse “παραμορφωμένα vokills και μικροφωνισμοί” power electronics στιγμές και στις κιθαριστικές dark ambient συνθέσεις – μέθοδος που κυριαρχεί και στο Husere Grav. Απλές δυσαρμονίες, ξεκάθαρα εμπνευσμένες από το black metal παρελθόν του, αντηχούν και διατηρούνται σε μία αρκετά σαθρή χρονική κλίμακα, προσεγγίζοντας μια drone άχρονη λογική. Η σύνθεση είναι μάλλον απούσα και η εξέλιξη ενστικτώδης. Παρ'όλα αυτά το σύνολο μαρτυρά μια αρκετά καλή αντίληψη της εξέλιξης και της αντίληψης του εσωτερικού ρυθμού, δίνοντας τελικά κομμάτια που (το κατά δύναμιν) ξεφεύγουν από την παγίδα του βαρετού.

Χωρίς να παρουσιάζει την ποικιλία και την διάθεση για πειραματισμό των split κυκλοφοριών του πλάι στους εκπληκτικούς Robedoor και Torturkammer, είναι ένα πολύ καλό δειγμα δουλειάς και μια καλή πρώτη εξοικείωση με τον ήχο του Husere Grav – αν και πιο πιθανό να συγκινήσει τους οπαδούς της lo-fi ψυχεδέλειας και της drone παρά της black και noise. Αξίζει πάντως να το αναζητήσετε, ακόμα περισσότερο δε τα προαναφερθέντα splits (κυκλοφόρησε σε 111 εξαντλημένα αντίτυπα, οπότε καλό ψάρεμα).

Δημήτρης Γ.

40 WATT SUN (UK) – The Inside Room (2011)

Το όνομα της μπάντας σίγουρα δεν παραπέμπει στο ότι πρόκειται για τη συνέχεια των Βρετανών Warning, οι οποίοι το 2007 με το "Watching From A Distance" έδωσαν ηχητική υπόσταση στην κατάθλιψη της πιο βαριάς μορφής. Τα 'χετε ακούσει πολλάκις αυτά, τα έχετε πιστέψει κιόλας, υπάρχουν και διαπιστευτήρια, ακούγατε το "Alternative 4" στο σχολείο και θεωρήσατε πιθανό, οι στίχοι του "Fragile Dreams" να αναφέρονται σε εσάς προσωπικά. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που φοράνε τη θλίψη τους κατά βούληση και κοιτάζονται στον καθρέφτη, ερωτευμένοι με τον ίδιο τους το δήθεν αλαφροΐσκιωτο εαυτό. Στους Warning η θλίψη δεν είχε επικάλυψη μελένια, είχε γεύση στρυχνίνης, σε ποσότητα πάντα μικρότερη της θανατηφόρας, ώστε να ακολουθούν πολλαπλές δόσεις. Αυτό το γκρουπ δεν ήταν μια χείρα βοηθείας, ήταν περισσότερο το χέρι που σταθερά και κάπως στοργικά πίεζε το κεφάλι μέσα στο νερό, αδιαφορώντας για τους σπασμούς αγωνίας κατά τη διάρκεια του πνιγμού, αφού ο πνιγμός ήταν ο σκοπός του.

Με τους 40 Watt Sun ο Patrick Walker μοιάζει να χαλαρώνει λίγο τη λαβή για να μας επιτρέψει μια ανάσα. Είναι αέρας όμως αυτό που μας περιβάλλει, ή αναπνέουμε την απουσία του; Η μουσική των 40 Watt Sun είναι τόσο θλιβερή που καταλήγει μεθυστική. Τα riffs ανακυκλώνονται σα στρόβιλος σε αργή κίνηση, ώστε να βιώνεται κάθε χιλιοστό ενός εκτατού πόνου. Οι κιθάρες του Walker πραγματικά λένε ιστορίες, ακολουθούν ένα βασανιστικό μοτίβο που ξεκινά με έντονο, λυπημένο ξέσπασμα μέχρι που φτάνουν να κατακρημνίζονται τσακισμένες, έτοιμες να επαναλάβουν την ακολουθία ενός φροϋδικού fort/da, ενός καταναγκασμού επανάληψης μιας οδύνης πολύ συγκεκριμένης. Οι 40 Watt Sun μιλάνε για την οδύνη τους απευθυνόμενοι σε έναν άνθρωπο, ίσως στον ίδιο δέκτη για τον οποίο προοριζόταν το "Watching From A Distance", αλλά εδώ τα πράματα μοιάζουν να είναι κάπως πιο φωτεινά. Είναι βέβαια απ' αυτές τις περιπτώσεις που ορίζουμε το φως ως απουσία σκοταδιού, αφού όχι μόνο συνθετικά, μα και στιχουργικά, αφήνεται να δημιουργηθεί για κάποιες στιγμές μια αχρωμία, με την ελπίδα ότι το κενό μπορεί να γεμίσει με κάποιο άλλο χρώμα πέρα απ' το μαύρο. Αυτή η υποψία φωτός, που βρίσκει έκφραση ιδιαίτερα στο τελευταίο, και κάπως Alcest-ικά αισιόδοξο κομμάτι του δίσκου, ίσως να σημαίνει ότι οι πρώην Warning είδαν ελπίδα κάπου και για αυτόν ακριβώς το λόγο έπαψαν και να είναι οι Warning. Παρά τις υπόνοιες ελπίδας όμως, πρώτη ύλη του "The Inside Room" παραμένει η αστόλιστη κατάθλιψη και η συνεχής αύρα απώλειας, μπορεί να τ' ακούσει αυτά κανείς στη χροιά του Walker, που, αν και στους 40 Watt Sun έγινε πιο γλυκιά, φράζει κάθε έξοδο διαφυγής από το επώδυνο. Με κάποια απογοήτευση παρατήρησα στα φωνητικά την απουσία των λυρικών εξάρσεων του παρελθόντος, όπως στον τρόπο που είχε τραγουδήσει εκείνο το "shivering, naked, in your winter light" στο κομμάτι "Footprints". Αυτό είναι κάτι που μου λείπει λίγο απ' το συγκεκριμένο album, αλλά απ' την άλλη είναι σίγουρο, ότι η αναπαραγωγή της ατμόσφαιρας των Warning δε συμπεριλαμβάνεται στις επιδιώξεις των 40 Watt Sun.

Δεν ξέρω με τι κριτήρια πρέπει να αξιολογούνται τέτοιοι δίσκοι. Το μοναδικό μειονέκτημα του "The Inside Room" φαίνεται να είναι το γεγονός ότι δεν προηγήθηκε του "Watching From A Distance", το οποίο μας έφερε σε επαφή με μια θλίψη πρωτόγνωρα ωμή και εθιστική, όποτε λογικό, μα και τελείως λάθος, είναι το να θέλουμε μαζοχιστικά ορμώμενοι κι άλλο, κι άλλο... Το ιδανικό νομίζω είναι να ξεχωρίσουμε στο μυαλό μας τους Warning και τους 40 Watt Sun ως δύο διαφορετικά φαινόμενα, και να αφήσουμε τους δεύτερους να μας οδηγήσουν παραπέρα μέσα στο τούνελ, το οποίο, ποιος ξέρει, ίσως να τελειώνει κάπου. 

Βαγγέλης Ε.


www.40wattsun.com

REPUKED (Swe) – Pervertopia (2011)

Γνήσια παιδιά της underground σαπίλας οι Σουηδοί, μετά από 2 demo και κάμποσες συμμετοχές σε καφρο-συλλογές, κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ και ξαφνικά όλοι μιλάνε για την πάρτη τους. Και πως να μη μιλήσεις δηλαδή όταν συναντάς μια μπάντα με τόσο θεϊκό όνομα, χα χα! Να μη λέμε ψέματα φίλε, αρχικά νόμιζα πως έχω να κάνω με άλλη μια gore/porn/toilet grind πουτσαλέα μπάντα, σαν όλες αυτές που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο και δεν είναι τίποτα άλλο από αγάμητα πιτσιρίκια που έχουν μάθει να χειρίζονται το audacity και κάθονται και ηχογραφούν τα ρεψίματα τους στο pc, έχοντας την εντύπωση ότι είναι και σοβαροί – πολύ συχνά δε, τα ρεψίματα περνάνε από pitch-shifter για έξτρα gore feeling, χα χα χα!

Να μην τα πολυλογώ, η φάση των Repuked είναι πολύ διαφορετική, ευτυχώς! Η μπάντα γουστάρει oldschool καταστάσεις και δεν παίρνει με τίποτα τον εαυτό της στα σοβαρά, στοιχείο πολύ σημαντικό αν θέλετε τη γνώμη μου! Το άκουσμα του "Pervertopia" σε ταξιδεύει στο χρόνο και στο διάστημα τέλη 80's με αρχές 90's, τότε που ο ακραίος ήχος ήταν πολύ πιο αυθόρμητος και ακατέργαστος, άρα πιο αληθινός. Το χυμαδιό των Hellhammer είναι εδώ, η νεκροταφίλα των πρώιμων Entombed επίσης, ενώ είναι σίγουρο πως η μπάντα κωλογουστάρει τους πρόσφατους δίσκους των σταρχιδιστών του black metal Darkthrone. Και βέβαια αν δώσει κανείς βάση στό όργιο των φωνητικών, θα καταλάβει πως οι θεοί κανίβαλοι Impetigo είναι κι αυτοί εδώ! Είναι τυχαίο νομίζετε πως η μπάντα έχει ήδη ετοιμάσει κομμάτι για official tribute; Όχι βέβαια! Ανά φάσεις δε, νόμιζα πως ακούω Usurper και αυτό μ' έκανε να γουστάρω ακόμα περισσότερο!
Αν και το όλο πακέτο μπορεί να μη φαντάζει ιδιαίτερα πρωτοποριακό σε μερικούς, εμείς οι υπόλοιποι τους γράφουμε στη μπούτσα μας και ευχαριστιόμαστε ανεμπόδιστα γνήσιες σαπίλες τύπου "Mental Vomit", "I Wanna Puke On You", "...Fucking Something Dead" και "Morgue of Whores".

Χωρίς πλάκα, οι Repuked είναι απ' τις λίγες μπάντες που θα σας ψυχαγωγήσουν πραγματικά αυτή τη χρονιά. Και βέβαια όταν μιλάμε για ψυχαγωγία δεν εννοούμε gay καταστάσεις τύπου "ακούω μουσική στο pc"... μιλάμε για μουσική που σε παρακινεί να βγάλεις τρίχες και να μεγαλώσουν τα δόντια σου, να σου φυτρώσουν κέρατα, να πας να κατουρήσεις κανένα τάφο και να "προσφέρεις" το σπόρο σου σε καμιά καλόγρια... cult από τώρα! 

Γεράσιμος Β.

http://www.repuked.tk/ 
http://www.myspace.com/repuked
http://www.soulsellerrecords.com/

PRIMORDIAL (IRE) - Redemption At The Puritans Hand (2011)

Από την στιγμή που οι φήμες πλήθαιναν για την παραγωγή και την κυκλοφορία του έβδομου δίσκου των Primordial, η πρώτη σκέψη δεν μπορεί να ήταν άλλη από το αν ο "Redemption At The Puritans Hand" θα αποτελέσει άξιο διάδοχο του "To The Nameless Dead". Και σίγουρα όταν οι Ιρλανδοί σε έχουν συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια σε κάθε κυκλοφορία να ξεπερνάνε τον καλύτερό τους εαυτό, αναρωτιέσαι πόσο ψηλά ακόμα ανεβαίνει ο πήχης των προσδοκιών σου. Τι μπορείς να ζητήσεις από ένα συγκρότημα που περά από τα πρωτόλεια "Imrama" και "A Journey's End", από τα "Spirit the Earth Aflame" και "Storm Before Calm", όπου ο τίτλος θα πρέπει να αντιστραφεί για να φανταστούμε έστω και στο ελάχιστο για τα επακόλουθα των "The Gathering Wilderness" και "To the Nameless Dead", καταφέρνει με ένα δυνατό χτύπημα στο στομάχι να σε κάνει δεις τον Χριστό φαντάρο και μάλιστα σειρά 313.


Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, για αυτό και δεν θα μπορούσε να ξεκινάει αυτός ο δίσκος με τίποτα κατώτερο ενός "The Golden Spiral" ή ενός "Empire Falls". Με το "No Grave Deep Enough" βουτάμε αμέσως στα βαθιά σκοτεινά νερά των Ιρλανδών. Το βάρος των συνθέσεων αγκιστρώνεται πάνω σου, σε βυθίζει. Ο πόνος και η οργή σε πνίγουν με το ίδιο τρόπο που σε πνίγει το παγωμένο αλμυρό νερό όπου άλλοτε τα "Coffin Ships" διέσχιζαν. Ο δίσκος ρέει βάναυσα μέσα σου, γεμίζοντάς σε με απόγνωση. Το να σταθείς σε τεχνική παιξίματος και σχολιασμό στο έντονα βαρύ μπάσο είναι κατά πολύ περιττό. Κάθε album των Primordial κατάφερνε και μιλούσε πιο βαθιά. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Η ιδιαίτερη μορφή που ακούσει στο όνομα Alan Averill μεταδίδει με την ξεχωριστή χροιά του όλα τα προαναφερθέντα συναισθήματα στο υποσυνείδητο του ακροατή. Σέρνει τις ψυχές μας επί ασπαλάθων. Δίκαιη ανταμοιβή για το προνόμιο της ακρόασης.


Ψάχνοντάς το λίγο πιο πολύ θα δούμε πως η ευρηματική παρουσία του Alan ξεχωρίζει, μιας και μέσα από τους στίχους και την ερμηνεία, προσδίδει την πρέπουσα σημασία στην ήδη υπάρχουσα βαρύτητα των κομματιών. Από το πολιτικό "μανιφέστο" του "Death of the Gods" έως το λογοτεχνικό μεγαλούργημα του Herman Hesse (Ο Λύκος της Στέπας) "Lain With the Wolf", καταλαβαίνουμε πως δεν είχαμε και δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό rock 'n' roll attitude.


Μουσικά τώρα, οι Primordial παραμένουν επίκαιροι, χωρίς να χάνουν την διαχρονική τους αισθητική που έχουν καθιερώσει από το "The Gathering Wilderness". Στιβαρές συνθέσεις, με έναν πλούτο κέλτικων μελωδιών και μια ατμόσφαιρα άκρως πολεμική-επαναστατική. Σε ορισμένα σημεία όπως τα "Gods Old Snake" και "The Black Hundred" παρατηρούμε ένα πισωγύρισμα σε εποχές "Spirit the Earth Aflame", που σε καμία περίπτωση δεν μας ενοχλεί.


Έχοντας αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια πως δεν είναι το συγκρότημα που αποζητά την δημοσιότητα, μετά από αυτή την κυκλοφορία φαντάζει αναπόφευκτη η άνοδος της αναγνωσιμότητας προς το πρόσωπό τους. Με τον "Redemption At The Puritans Hand" οι Primordial δρέπουν τους καρπούς τόσων χρόνων συνύπαρξης και ενεργούς παρουσίας και ταυτόχρονα κερδίζουν πανάξια την υποψηφιότητα για τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς, κι ας έχουμε ακόμα πολύ δρόμο ακόμα για να φτάσει στο τέλος της.

Νίκος Ζ.

www.primordialweb.com
www.myspace.com/primordialofficial