AENAON (Grc), SATANOCHIO (Rom) – A Parallel Zoetrope (7”split) (2010)

Η αφετηρία αυτού του split είναι το black metal, και αν κάνουμε μια ελεύθερη μετάφραση στον τίτλο, περιμένουμε ν’ ακούσουμε δύο διαφορετικές εκφάνσεις του συγκεκριμένου ήχου.

Οι δικοί μας Aenaon συνεχίζουν από κει που σταμάτησαν με το "Phenomenon" ep και εξακολουθούν να έχουν νεωτεριστικές τάσεις. Το "I, Tyrant" είναι ένα ραφιναρισμένο (ηχητικά) κομμάτι, ρυθμικό, το οποίο καταφέρνει να δημιουργήσει ένα περισσότερο επικό, παρά σκοτεινό ή evil συναίσθημα. Η χρήση των πλήκτρων είναι διακριτική αλλά ουσιαστική για τον ήχο της μπάντας, και μαζί με την προσθήκη μερικών παραπάνω καθαρών φωνητικών, είναι θα μπορούσαμε να πούμε η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά και ενισχύει συνθετικά το κομμάτι. Έχοντας υπόψιν το πρόσφατο παρελθόν της μπάντας, είναι προφανές πως οι Aenaon αντλούν τις επιρροές και την έμπνευσή τους από το "intelligent" κομμάτι του black metal: η κιθαριστική τεχνική παραπέμπει στους Emperor & Zyklon-B, ενώ το groove στους (όχι πολύ παλιούς) Satyricon. Ο συνδυασμός είναι ομολογουμένως ενδιαφέρων και η μπάντα δείχνει φουλ ορεξάτη για παραπάνω πράγματα.

Οι Ρουμάνοι Satanochio απ’ την άλλη, πιο σάπιοι στον ήχο και πιο κάφροι στο παίξιμο, παρουσιάζουν ένα πιο παραδοσιακό κομμάτι, χωρίς πολλούς πειραματισμούς (πέρα από μερικά δυσαρμονικά riffs) και απόλυτα βασιζόμενο στα παραδοσιακά metal όργανα, τα οποία χειρίζονται και πολύ καλά μάλιστα (ωραία η δουλειά στο μπάσο, πραγματικά). Είναι και αυτοί ρυθμικοί, αλλά με πιο thrash τρόπο, ενώ η ατμόσφαιρα που χτίζουν είναι αρκετά υποβλητική κι αυτό κυρίως επειδή έχουν έναν ωραίο τραγουδιστή που οι κραυγές του είναι δαιμονικές και βρωμάνε απόγνωση. Το "Crimson Grim" είναι ένα σωστό κομμάτι και εμένα τουλάχιστον με έκανε να θέλω να ψάξω παραπάνω τη μπάντα, η οποία αποδείχθηκε δραστήρια άνω του αναμενόμενου.

Δύο παράλληλοι δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο μαύρο προορισμό λοιπόν, άρα δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για το ποιος υπερέχει ή όχι, ο καθένας διαλέγει ανάλογα τα γούστα του. Συνολικά μιλάμε για ένα προσεγμένο και αξιόλογο 7άρι, με δύο πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές. Αναμένουμε περισσότερο υλικό και απ’ τις δύο μπάντες!

Γεράσιμος Β.

www.myspace.com/aenaonband
www.myspace.com/satanochio
www.flogarecords.com
www.myspace.com/orkestralpromenadeproductions

DEAD AS DREAMS (USA) – Their steps become unbearable (2010)

Έχουν ακουστεί ουκ ολίγα για το πόσο μεγάλοι θα ήταν τώρα οι Weakling αν συνέχιζαν την πορεία τους. Και δεν αναφέρομαι σ’αυτούς επειδή οι Dead as dreams είναι άλλη μια μπάντα καχέκτυπο, δεν τους αξίζει κάτι τέτοιο. 
Όπως είναι προφανές, οι Καλιφορνέζοι Dead as Dreams πήραν το όνομα τους από το πρώτο και τελευταίο έπος των Αμερικάνων Weakling, η συμβολή των οποίων υπήρξε το λιγότερο, σημαντική για την εξέλιξη του σύγχρονου αμερικάνικου black, όπως το ξέρουμε από μπάντες όπως Wolves in the Throne Room, Krallice, Twillight, Lurker of Chalice κ.α

Το "Their steps become unbearable" είναι 24 λεπτά σοβαρού black, από μουσικούς που κατανόησαν σε βάθος την ουσία της αμερικάνικης σκηνής και απαλλοτρίωσαν απ’αυτήν όσα στοιχεία χρειάζονταν, για να δομήσουν ένα αξιοπρεπές έργο. Όλοι έχουν λίγο πολύ το μερίδιο ευθύνης τους για αυτό εδώ, τα αντι-black riffs των Krallice, η ευφυία των Wolves in the Throne Room, οι διδαχές των Weakling. 

Αν υπάρχει λοιπόν ένας λόγος να αναγνωρίζεται μια σκηνή, είναι για να διαβρωθεί και να λεηλατηθεί, χωρίς όρια, δεδομένα και δικαιώματα. Και οι Dead as Dreams το κάνουν περίτεχνα και βλάσφημα, πιστοί στο δόγμα του ηχητικού αμοραλισμού. 

Αντώνης Δ. 


http://www.myspace.com/deadasdreamsband

CHAIN REACTION (Pol) – Vicious Circle (2009)

Μπορεί ο χρόνος κυκλοφορίας του πρώτου δίσκου των Chain Reaction να παραμένει λίγο ασαφής, καθώς οι πληροφορίες κάνουν λόγο για μια περίοδο από το 2006 – 2009, ωστόσο εμείς κρατάμε την επίσημη κυκλοφορία από την Kolony Records που έγινε πριν περίπου έναν χρόνο.

Ο χαρακτηρισμός που θα ταίριαζε στην μουσική που γράφουν οι Πολωνοί, είναι αυτός του groove thrash metal και ο θεός βοηθός. Με απλά λόγια είναι το συνονθύλευμα συμπαγούς παλιομοδίτικου μεταλλικού ήχου, χιλιοπαιγμένων μα πάντα φρέσκων, απλών και σταθερών riffs και μιας γνώριμα τραχιάς και άνοστης φωνής. Ή μπορούμε να πούμε ότι απλά περπατάνε στα μονοπάτια των Pantera, Machine Head, Skinlab και Pro-Pain. Οι Chain Reaction κρατάνε όλα τα χαρακτηριστικά της παλαιάς κοπής αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να προσαρμόσουν τις επιρροές με τις οποίες μεγάλωσαν στις ανάγκες των καιρών. Ίσως και να ήταν καλύτερα να έβαζαν και τα δυο πόδια είτε στο παρόν είτε στο μέλλον, αντί να ακροβατούν ανάμεσα τους. Και αυτός γιατί όπου υπάρχουν κάποια δείγματα ότι το συγκρότημα μπορεί να δημιουργήσει κάποιες προοπτικές για τον ακροατή, αμέσως μετά αυτοαναιρούνται.

Φτάνοντας στο τέλος, και αφού έψαχνα από δω και από κει για πληροφορίες σχετικά με το συγκρότημα διάβασα μια φράση που χαρακτηρίζει σε ένα μεγάλο βαθμό την δουλειά που έκαναν στο συγκεκριμένο δίσκο. Ακολουθεί αυτούσια: “Vicious Circle is like driving a Ford Mustang while having diarrhea. As fun as the ride might be, one can only wish it wasn't constantly interrupted by shit”.

Νίκος Ζ. 

www.chainreaction.pl 
www.myspace.com/chainreactionpl 
www.kolonyrecords.com

ΜASSHYSTERI (Swe) – Masshysteri (2010)

Αν ακούσει κανείς το όνομα της μπάντας δίχως να γνωρίζει τίποτα για αυτήν και την μουσική τους (λογικά δεν θα πρέπει να δει ούτε pics γιατί και πάλι θα καταλάβει τι ΔΕΝ είναι), σίγουρα θα νομίζει πως έχουμε να κάνουμε με την νέα ultra-punk, υπερ-crust ή ''τοdbeatσενέαδιάσταση'' μπάντα που ξεπηδά από την μανούλα σε τέτοια πράγματα Σουηδία. Και δεν υπάρχει πρόβλημα πιστεύω, και γω κάτι τέτοιο θα καταλάβαινα. Να όμως που μία στο τόσο τα ονόματα, τα artworks και η χώρα καταγωγής, παραπλανούν τον ακροατή σε βαθμό που κινδυνεύει να αγνοήσει έναν από τους ποιοτικότερος ‘’punk’’ rock δίσκους της χρονιάς που διανύουμε.

Το να περιγράψω την μουσική των Masshysteri δίχως να καταφύγω σε ακαδημαϊσμούς θα είναι δύσκολο. Δεν είναι ότι υπάρχει κάποιο τεράστιο μουσικό υπόβαθρο από πίσω, ούτε ότι πρεσβεύουν την εξέλιξη μιας σκηνής και πρέπει να προβώ σε αναλύσεις. Απλά στο συνθετικό μέρος, βρίσκει κανείς τόσο ενδιαφέρουσες και φιλικές για κουβέντα επιρροές, που για να τα έχουμε καλά πρέπει να ειπωθούν ορισμένα πράγματα σε ένα υποτυπώδες εγκυκλοπαιδικό επίπεδο αλλιώς δεν θα βγει συννενόηση. Όταν κάποιος αναφέρει λοιπόν τον όρο K town το μυαλό του πηγαίνει σε DIY σχήματα της Κοπεγχάγης που σε έναν μικρότερο βαθμό σχετίζονται και με την κατάληψη του Ungdomshuset. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αρκεί για να περιγράψει την μουσική πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα σχήμα κάτι εκατοντάδες χιλιόμετρα παραπέρα, αλλά δίνοντας κάπως τις βάσεις με συγκροτήματα τύπου No hope for the kids, Gorilla Angreb (ειδικά) κτλ. κάνουμε μια καλή αρχή.

Οι Masshysteri χαρακτηρίζονται από μια έντονη new wave αύρα στον δεύτερο τους δίσκο. Δεν υπάρχει κάποια τραχύτητα και δεν δίνεται έμφαση στα κιθαριστικά riffs (που παραδόξως είναι σχετικά πίσω στην μίξη). Αντί γι’αυτό προτιμάται μια σχετικά γυαλισμένη παραγωγή η οποία όμως ακούγεται πλήρως οργανική και αναδεικνύει τα εξαιρετικά τραγούδια που συνέθεσαν. Αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά το ομώνυμο άλμπουμ, θα δει πως το μπάσο καθοδηγεί τις lead μελωδίες, οι οποίες με την σειρά χρωματίζουν περεταίρω τις φανταστικές φωνητικές ερμηνείες. Nαι ξέρω πληθυντικός, πρέπει να εξηγηθεί και αυτό τώρα. Είναι λάθος να αναφέρω ξεκάρφωτα τους Χ αφού αντικειμενικά, τα χαρακτηριστικά που μοιράζονται είναι λίγα. Ναι είναι μελωδικοί, ναι έχουν punk rock αναφορές και ναι έχουν αντρικά και γυνακεία φωνητικά (βέβαια το ''Ιmmun'' δεν θα ακουγόταν εκτός τόπου και χρόνου σε ένα Μore fun in the new world τώρα που το σκέφτομαι). Oι Χ είναι μια μπάντα που επηρεάστηκε βαθύτατα από την Αμερικάνικη μουσική παράδοση και είχαν και έναν Βilly Zoom (κιθαρίστας) που δεν τον βρίσκεις και εύκολα σε συγγενικά ακούσματα. Αλλά όπως και να το κάνουμε, η τεχνοτροπία της Exene Cervenka (τραγούδιστρια, πάλι στους Χ αναφέρομαι) είναι απολύτως συγγενική με αυτό που επιχειρείται εδώ. Τα πάντα είναι διπλά τραγουδισμένα, σε διαφορετικό τόνο και πιο πίσω ώστε να βγαίνει μπροστά η αντρική φωνή. Ναι τα γυναικεία δεν παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά η συνύπαρξη και ο τρόπος με τον οποίον επιτυγχάνεται μονάχα τέτοιους συνειρμούς μπορεί να φέρει στο μυαλό. Δεν απέφυγα την παγίδα τελικά, αλλά ελπίζω να εξήγησα και τους λόγους χωρίς να βαρεθήκατε!

Ολοκληρώνοντας, το ''Masshysteri'' είναι ένα άριστα συνεπές άλμπουμ. Δεν έχει ποιοτικά σκαμπανεβάσματα δηλαδή πως να το κάνουμε. Είναι καλογραμμένο, δείχνει ταλέντο, οι pop ευαισθησίες του δεν είναι επιτηδευμένες και το αισθητικό αποτέλεσμα φαίνεται να είναι προϊόν έντονης σκέψης και άριστης επίγνωσης των όσων προηγήθηκαν. Υπάρχουν κάποια τραγούδια-κράχτες για αρχή, αλλά το τοπίο αρχίζει και ξεκαθαρίζει σύντομα. Κρίμα που δεν βγαίνουν καθημερινά τέτοιοι δίσκοι, ξέρετε τι πιο ωραίες θα ήταν οι ζωές μας; Α και φροντίστε να μάθετε και κανένα Σουηδικό γιατί θα είναι η μοναδική γλώσσα που θα συναντήσετε εδώ.

Κώστας Χ.

www.myspace.com/masshysteri

KINGDOM (USA) - Hemeltraan (2010)

Έχουν περάσει κι όλας τρία χρόνια από τότε που κυκλοφόρησαν το ομώνυμο demo τους και οι Kingdom ανακοινώνουν την ολοκλήρωση της νέας τους προσπάθειας με τίτλο "Hemeltraan"… και είμαστε στην ευχάριστη θέση να διαπιστώσουμε με τα ίδια μας τα αυτιά πως αισίως επέλεξαν ένα ελαφρώς διαφορετικό και ώριμο τρόπο προσέγγισης της θεματικής τους - σαν να κοίταξαν την προηγούμενή τους δουλειά από μακριά, να συνειδητοποίησαν το πραγματικό της μέγεθος και γεμάτοι με νέα γνώση και αυτοπεποίθηση να έπλασαν κάτι καινούριο και μεγαλύτερο.

Οι Kingdom στο "Hemeltraan" λοιπόν έγραψαν μια ενιαία μακροσκελή σύνθεση, ελεύθεροι από περιορισμούς και άγχη, με μοναδικό περιοριστικό όρο την υιοθέτηση μιας αυστηρής τακτικής απανωτών αυξομειώσεων: οι εντάσεις πλέον ξέρουν να πέφτουν όταν μπαίνουν οι ψαλμοί των φωνητικών, τα ambient μέρη χτίζονται χωρίς βιασύνη αλλά διατηρούν το νόημά τους, ενώ τα άγρια/ήρεμα ριφφς διαδέχονται το ένα το άλλο αβίαστα. Τα κομμάτια του "Hemeltraan" είναι πλέον χωρισμένα με σύνεση και τέχνη, με απόλυτη κατανόηση των κομβικών σημείων του συνόλου.

Όλα δείχνουν πως οι Kingdom έχουν απαλλαχτεί από το δημιουργικό άγχος που φαίνεται να διακατέχει το demo τους, καταφέρνοντας να δημιουργήσουν κάτι με έντονη προσωπικότητα και μοναδικό στυλ. Επιτέλους, οι ανοιχτές συγχορδίες αφήνονται να αναπνεύσουν αυθόρμητα κι ελεύθερα και η μουσική καταφέρνει να μεταφέρει ανεμπόδιστα το καταθλιπτικό συναίσθημα που έπνιγαν στο demo. Ακόμα και στις πιο “εύκολες” μουσικά στιγμές του δίσκου ("Ruina") η ψυχή της μουσικής τους διαγράφεται πεντακάθαρα: μουσικό σκοτάδι που ρέει αβίαστα αργά αλλά άγρια.

To σημαντικότερο όμως είναι πως το "Hemeltraan" επιτυγχάνουν (πέραν των άλλων) να εμπλουτίσουν την ουσία του μουσικού τους κόσμου: η ενοχλητική και σκοτεινή αύρα δουλειών όπως το "Mass III" βρίσκεται εδώ, έχοντας όμως μια τελείως διαφορετική μορφή, συνθέτοντας μια ολοκαίνουρια εικόνα για τους 3 μουσικούς και δείχνοντας πως οι Kingdom κατάλαβαν και υπηρετούν πολύ καλά το ρόλο που καλούνται να επιτελέσουν. Όχι πως δημιούργησαν και κανέναν δίσκο-αποκάλυψη δηλαδή, αλλά σίγουρα μπήκαν στο σωστό δρόμο προς αυτόν. Από ‘δω και πέρα η πορεία γι αυτούς μπορεί να είναι μόνο ανοδική και η ηχητική σφραγίδα της Church Of Ra δείχνει να σχηματοποιείται ξεκάθαρα, δυνατή αλλά αυστηρά βιωματική. Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Δημήτρης Γ.

http://www.myspace.com/kingdomcomes

ARMAGEDDA (Swe) – I Am (2010)

Παρόλο που το "Final war approaching" του 2001 συγκαταλέγεται πλέον στα κλασσικά των μαύρων υπογείων, δεν μπορώ να πω ότι εμπιστεύομαι τυφλά τους εν λόγω Σουηδούς. Λες και σε κάθε τους δουλειά νοιάζονται περισσότερο να αποτίσουν τον καθιερωμένο φόρο τιμής στο σκότος, παρά να βγάλουν κάνα καλό riff. Κι ακόμα κι αν η αδιαφορία αυτή είναι κάπως ελκυστική αποτελεί πάραυτα ένα χαρακτηριστικό μουσικής αφέλειας.

Το "I am" είναι το κύκνειο άσμα των Armagedda και σαν τέτοιο θα το χαρακτηρίζαμε - επιφορτισμένοι και από το κλίμα του αποχαιρετισμού- ως αξιοπρεπέστατο. Η αίσθηση μου όμως θα ήταν πραγματικά διαφορετική αν το ep αυτό δεν ήταν το τελευταίο τους έργο.
Το "I am" αποτελείται από τέσσερα μαύρα κομμάτια που δεν ενδιαφέρονται να διασφαλίσουν καμιά υστεροφημία για τους δημιουργούς τους κι αυτό μ’αρέσει πολύ. Τίποτα πομπώδες, τίποτα υπερ-σατανικό, τίποτα συγκινητικό…Διακριτικός άοσμος θάνατος μακριά από όλους κι από όλα, όπως το ίδιο το black metal.

Αντώνης.Δ

http://www.myspace.com/armageddaonline

FOR TODAY (USA) – Portraits (2009)

Αν και η γέννηση των For Today τοποθετείται χρονικά κάπου στο 2005, οι ίδιοι μας πανε χιλιάδες χρόνια πίσω, μιας και έχουν βάλει σαν στόχο ζωής να μας κάνουν γνωστή την Γένεση, την Έξοδο και τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης! Έχουμε να κάνουμε με κλασική περίπτωση christian metalcore συγκροτήματος όπου επηρεασμένοι από τους χαζο-ευαγγελιστές της Αμερικής διαδίδουν το μήνυμα του Χριστού μέσω της μουσικής τους. Του κώλου τα εννιάμερα λένε στο χωριό μου.

Εξετάζοντας την συγκεκριμένη κυκλοφορία καθαρά μουσικά, διαπιστώνουμε πως οι Αμερικάνοι, τελικά, δεν είναι και τόσο σαλεμένοι. Ξέρουν και με το παραπάνω να βαράνε στέλνοντας για περίπατο τις κακές γλώσσες που μιλάνε για φλωριά και μαλθακότητα. Για να ξεκινήσουμε από το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, κάπου χάνουμε την πίστη μας μιας και φράσεις όπως “Lord of Glory make us worthy to possess your name” μόνο γέλιο μπορεί να μας φέρουν. Πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν σκεφτόμαστε όταν ο Mattie Montgomery στο “Joel (The Watchmen)” αναφωνεί με περίσσιο μίσος "America, You Will Be Judged". Έκφραση που μας θυμίζει αρκετά το περίφημο “Fuck the American Dream” των Walls Of Jericho. Όπως και να χει, όλος ο δίσκος είναι αρκετά συμπαγής, με συνεχόμενα breakdowns και ατελείωτα shredding. Κάτι παραπάνω από άξιος διάδοχος του Ekklesia (2008) μιας και το επίπεδο στα φωνητικά έχει ανέβει θεαματικά, χωρίς όμως τώρα να κλέβουν την παράσταση, αφού το δυνατό σημείο του Portraits είναι ξεκάθαρα το ορχηστρικό μέρος.

Κλείνοντας θα πρέπει να σημειωθεί ότι η οποιαδήποτε αναφορά στις μπάντες που έχουν ασκήσει επιρροή στους For Today είναι περιττή, καθώς θα πρέπει να ανοίξουμε κατάστιχα, σημειώσεις και τα σχετικά για να βρούμε αν έκανε το αυγό την κότα ή το metalcore. Μια βόλτα, πάντως, από την Facedown Records είναι αρκετή για να δώσει τροφή στα αυτιά σας! Έτσι λοιπόν αν πιστεύετε στο metal, στα breakdowns και τον Τζίζους, οι Αμερικάνοι σας ταιριάζουν γάντι.

Νίκος Ζ.

www.myspace.com/fortoday
www.facedownrecords.com