YOUTH ATTACK!!!

Η αναφορά της Youth Attack στην παρουσίαση του εφτάιντσου των Ruined Families, όπως επίσης και η τελευταία μεγαλειώδης κυκλοφορία της, το "House Of The Beating Hell" EP των Salvation, αποτέλεσαν αφορμή γι' αυτό το κείμενο, που επιχειρεί να ρίξει λίγο φως πάνω στο μύθο που καλύπτει τη συγκεκριμένη εταιρεία. Παρόλο που οι αρχές μου μού υπαγορεύουν να έχω αγαπημένες μπάντες ή είδη μουσικής και όχι αγαπημένες εταιρείες, δηλώνω ορκισμένος φανμπόυς της Youth Attack, κάτι που μού έχει συμβεί μόνο μία φορά στο παρελθόν με την CrimethInc. και στο οποίο έπαιξε βασικό ρόλο το πολιτικοποιημένο της φάσης που είχε θαμπώσει το νεανικό κι αθώο μυαλουδάκι μου. Αντιθέτως, το κόλλημά μου με τη Youth Attack οφείλεται κυρίως σε αισθητικά και μουσικά κριτήρια, τα οποία όμως έχουν αντίκτυπο και στη γενικότερη πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Γι' αυτό και μόνο νομίζω πως αξίζει να πρήξω μερικά συκώτια με απώτερο σκοπό να γίνει η ζωή σας λίγο χειρότερη μέσω της γνωριμίας και της ενδεχόμενης υποταγής σας στο φαινόμενο Youth Attack.

RUINED FAMILIES (Grc) – S/T 7" (2012)

Όσοι μάς διαβάζετε, ξέρετε ήδη τους Ruined Families, αφού αναφέρουμε το όνομά τους με κάθε ευκαιρία. Μπορεί επίσης να θυμάστε, ότι το ντεμπούτο τους, "Four Wall Freedom", σφήνωσε στις λίστες μας με τα καλύτερα του 2010. Ίσως να τους ακούσατε και στο "Go, fish, go!" πριν λίγες μέρες, όπου πόρωσαν με τις μουσικές τους επιλογές. Μερικοί, παίζει και να απορήσατε βλέποντάς τους να σαπορτάρουν τους The Men στο live τους στην Αθήνα. Με τι έχουμε να κάνουμε τελικά εδώ; Με άλλο ένα "για Ελλάδα καλό είναι" γκρουπ; Με ικανούς δημοσιοσχεσίτες που βρίσκονται εκεί που πρέπει όταν πρέπει; Απλά με μερικές δεκάδες megabytes στο σκληρό μας δίσκο ή έστω ενα, συμπιεσμένο ανάμεσα σ' άλλα, κομμάτι βινυλίου, που μαζεύει σκόνη; Η απάντηση είναι "καμία σχέση" και με το νέο τους εφτάρι η εικόνα ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο, αρκεί να έχετε τα μάτια για να τη δείτε και τα αρχίδια για να ασπαστείτε τη νέα αλήθεια, ότι οι Ruined Families είναι οι γαμημένοι Μεσσίες.

Εδώ θα βρείτε τέσσερα καινούρια κομμάτια από τους Ruined Families. Αν περιμένετε να μάθετε για το αν οι κιθάρες παίζουν γαμάτα riff, για το ποια μπάντα θυμίζει το τάδε σημείο, για το αν τα τραγούδια είναι μόνο γρήγορα ή αν έχουν και μελωδικά περάσματα και για το αν τα φωνητικά θερίζουν ή απλά σπέρνουν, θα σας τη χαλάσω γιατί αυτή η κυκλοφορία παραείναι σημαντική για να μπω σ' αυτό το τριπάκι. Το μόνο που θα πω σχετικά με τη μουσική και την αύρα που την περιβάλλει είναι ότι οι Ruined Families θα μπορούσαν άνετα να δισκογραφούν στη Youth Attack, παρόλο που δεν πληρούν τις "τεχνικές προδιαγραφές" (πηγαδίσια παραγωγή, εσκεμμένη συνθετική μονοτονία κλπ.). Δεν είναι ότι σημαίνει και τόσα πολλά η τζίφρα της συγκεκριμένης, αρκετά αντιπαθητικής σε μένα λόγω του ελιτισμού που προωθεί, εταιρείας, άλλα όπως και να το κάνουμε, η Youth Attack παρουσιάζει το πιο χύμα και αντισυμβατικό hardcore αυτή τη στιγμή, το σωστό hardcore δηλαδή. Η πραγματικότητα δεν απέχει και πολύ βέβαια, αφού σε αυτήν την κυκλοφορία εμπλέκεται ανάμεσα σε άλλα τρία labels (Dog Knights Productions, Gardens, Halo Of Flies) η κορυφαία Adagio 830, συνένοχη στο έγκλημα με μπάντες όπως Mouthbreather, June Paik, Battle Of Wolf 359, Funeral Dinner και άλλες.

Κι όμως, εξακολουθώ να μη μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ταιριαστό από το λογότυπο της Youth Attack πάνω σ' αυτό το εφτάρι. Είναι αυτό το συνεχόμενο νεύρο που στην αρχή ξαφνιάζει και στην πορεία γίνεται ανησυχητικό. Και η μουσική που δε χρειάζεται κορυφώσεις και σωστό στήσιμο, γιατί είναι σε κάθε δευτερόλεπτό της επώδυνη. Οι Ruined Families δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να μαζέψουν το ηχητικό και συναισθηματικό μπουρδέλο που προκαλούν, παρά το κόβουν στα τέσσερα και το αφήνουν αδέσποτο. Είναι πράγματα που συμβαίνουν μόνο στο underground του underground, όπου ο μοναδικός λόγος που οι στίχοι τραγουδιούνται και οι νότες παίζονται είναι το άγχος των δημιουργών ότι θα πεθάνουν πρόωρα. Όταν είχε βγει το "Four Wall Freedom" λέγαμε όλοι "ουάου, μπράβο επιρροές Cursed που είναι ψαγμένη και σκοτεινή μπάντα". Τι Cursed και Youth Attack και μαλακίες, εδώ παίζονται πολύ περισσότερα. Όταν άλλοι θεωρούν κατόρθωμα το να αφομοιώσουν τους Tragedy και τους Converge, οι Ruined Families μοιάζουν σημαδεμένοι εκ γεννετής με τις τέσσερις μπάρες των Black Flag.

Βαγγέλης Ε.

www.ruinedfamilies.blogspot.de

www.ruinedfamilies.bandcamp.com

www.myspace.com/ruinedfamilies

CONSPIRACY OF DENIAL (Grc) - S/T Demo (2012)

Ώπα, εδώ είμαστε. Οι Conspiracy of Denial, αυτοί οι συμπαθέστατοι κοντοί τύποι ( + μια ψηλή) που έχουν προλάβει μέσα σε ένα χρόνο να παίξουν σε ότι κατάληψη υπάρχει, το πήρανε απόφαση , τα βάλανε κάτω , τα λογαριάσανε και μπήκαν να γράψουν σε studio. Τα 3 tracks που βρίσκουμε σε αυτό το EP, έχουν ηχογραφηθεί και παλιότερα σε άλλη version, γεγονός που κάνει λίγο mind fuck την νέα φάση, γιατί αλλιώς τα χω συνηθίσει εγώ. Είναι σαν να δίνεις Nutella σε έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει με Merenda. Δύσκολη επιλογή.

Για να μην πρήζω όμως, θα παραδεχθώ ότι αν και ένα δυο στοιχεία της πρώτης ηχογράφησης μου άρεσαν περισσότερο, σαν σύνολο η νέα ηχογράφηση είναι όπως και να το κάνεις πιο μπροστά. Παρά τον καθαρότερο ήχο καταφέρνουν και διατηρούν ένα αυθόρμητο ήχο πρόβας που δίνει μεγαλύτερη αμεσότητα στην μουσική τους. Σαν να παίζουν στο σαλόνι σου ένα πράμα. Τουλάχιστον αν αυτό ήταν υπόγειο και λίγο βρώμικο... πιθανότατα και με καμιά 20αριά πάνκηδες διάσπαρτους στις γωνίες.

Το ωραίο με τους Conspiracy of Denial είναι ότι έχουν καλό timing, σκάνε σε μια περίοδο που το crust αρχίζει να φανερώνει τις πρώτες επιπτώσεις του κορεσμού και της trendοποίησης που επιχειρήθηκε από γνωστούς άγνωστους εμπόρους. Τώρα λοιπόν που τα είδωλά σου υπέγραψαν σε μεγάλες εταιρίες και το γύρισαν σε πιο γυαλισμένο hardcore, ανοίγει χώρος για την πιο αγνή έκφραση που εξαρχής χαρακτήριζε το crust. Ξεπερνώντας τον σκόπελο της άψυχης ανάμειξης με ηπιότερες και συγκαταβατικότερες μουσικές χάριν μιας ευρύτερης αποδοχής ή μιας καλλιτεχνικής αναγνώρισης (που θυμούνται όλοι στα γεράματα), τελικά η μουσική αυτή δείχνει να αναπνέει από κάτι τέτοιες νέες μπάντες σαν τους Conspiracy of Denial. Ναι οκ, μουσικά θα σου θυμίσουν και λίγο τους Massmord ή λίγο Tragedy, και τα ελληνικά φωνητικά σίγουρα τα χεις ξανακούσει... αλλά συγκεντρώσου λέμε, χάνεις το νόημα.

Οι Conspiracy of Denial είναι μπαντάρα, και αν αυτά είναι τα πρώτα τους βήματα, τότε μόνο ευχάριστα νέα μας κόβω να χουμε από αυτούς. Το demo θα το πετύχετε (προφανέστατα) τσάμπα σε κάποιο live τους. Ψαχτείτε λέμε...

Ιωσήφ Χ.

http://conspiracyofdenial.bandcamp.com/

http://conspiracyofdenial.blogspot.com

CEREMONY (US) – Zoo (2012)

Λοιπόν, εμείς σε όλο αυτό το hardcore punk revival λέμε όχι. Νιέτ! Στοπ! Ράους! Υπάρχει πρόβλημα; Βασικά, ναι, υπάρχει πρόβλημα, και το έχουν οι απανταχού καθυστερημένοι ίντυδες που χέζουν τα βρακιά τους νομίζοντας ότι ανακάλυψαν το ΤΡΟΥ. 

Ρε βόδια, οι Ceremony ξεκίνησαν παίζοντας powerviolence στη Deathwish, το καταλαβαίνετε; Μουσική που δεν μπορείτε να ακούσετε γιατί εκτός του ότι είστε φλώροι, γουστάρετε τα τελευταία Mars Volta και ακούτε Earth επειδή πρέπει! Αμά μου καυλώσει ν' ακούσω Germs σε χαμηλές ταχύτητες θα πάρω το 45-άρι βινύλιο και θα το παίξω στις 33 και θα γλιτώσω χρόνο, πιθανώς και χρήμα, που θα μου έτρωγαν οι Ceremony με τον ηλίθιο καινούριο δίσκο τους. Αλλά, θα μου πεις, τι περίμενες, αφού το κυκλοφόρησε η Matador. Matador, ρε μαλάκα... Μπορεί να έχει τους Shearwater και τους Cold Cave, αλλά θα παραμείνει μια ζωή η πιο δήθεν εταιρεία έβερ. Cat Power, Fucked Up, Matmos... Γαμημένοι Matmos. 

Φαινόταν που την πηγαίναν οι Ceremony τη δουλειά με το "Rohnert Park" το 2010, αλλά τέτοια ξεφτίλα δε την περίμενα. Τέρμα, σας απαγορεύω να ακούτε τέτοια πράματα.

Βαγγέλης Ε. 

http://www.myspace.com/ceremony

PROCLAMATION (Spa) – Nether Tombs of Abaddon (2012)

Η έννοια της πίστης στην μειοψηφία, μου ασκούσε πάντα πολύ μεγάλη γοητεία. Αυτή, με λίγα λόγια, η εμμονή σε στοιχεία και αρχές που εμπίπτουν στο πεδίο αντίληψης μιας χούφτας ανθρώπων, που δεν ζητάει ούτε σεβασμό, ούτε κατανόηση αλλά εμφανίζεται αυθύπαρκτη και διεκδικεί μονάχα αυτό το δικαίωμα στην ενδοεπικοινωνία.

Ας είμαστε ειλικρινείς, γιατί οι Proclamation έβγαλαν νέο δίσκο; Για να πειραματιστούν σε νέες ηχητικές ατραπούς ή μήπως για να μας προσφέρουν τα ολοκαίνουργιά τους riff;
Το να πιστεύεις ότι ακούς όντως κάτι καινούργιο στις νέες κυκλοφορίες μπαντών όπως Proclamation, Black Witchery, Revenge, Morbosidad, Archgoat, Sadomator κλπ, είναι τουλάχιστον αυθυποβολή, που στη τελική στερείται και νοήματος, αφού η γλυκύτατη αυτή παρέα δεν ζητάει να κερδίσει τις εντυπώσεις αλλά να δώσει το παρόν στην παρέα.

Το "Nether Tombs of Abaddon" είναι μια πράξη αλληλεγγύης προς όλους όσους (εμάς δηλαδή) δεν καταλαβαίνουν γιατί ξεροσταλιάζουν σε κάθε καινούργια τους κυκλοφορία και είναι και δισκάρα.

Αντώνης Δ.

http://www.rossbaycult.com
http://proclamationofdoom.com

FAKE IDYLL (Ger/USA) – Therapist (2011)

Μετά τη διάλυση των Japanische Kamphorspielen (JaKa) τη χρονιά που πέρασε, δόθηκε η ευκαιρία στον, κατά βάση mastermind (και ντράμερ) της μπάντας, Christof Kather να ασχοληθεί με διάφορα side-projects, ένα εκ των οποίων είναι και οι Fake Idyll. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε νομίζω πως μπορούμε να μιλήσουμε για κανονική μπάντα, μιας και στο δίσκο συμμετέχουν καμιά 20-αριά άτομα, αναμφίβολα όμως η παρουσία του Leonard Leal από Cephalic Carnage στα φωνητικά, δεν περνάει απαρατήρητη. Τις κιθάρες αναλαμβάνει ο Robert Nowak (ex-JaKa, Phobiatic) και το μπάσο ο Chris Neumann (Aardvarks, Jack Slater).
Όσοι έχετε ακούσει κάποια απ' τις παραπάνω μπάντες στο παρελθόν, ιδιαίτερα JaKa όμως, πάνω-κάτω μπορείτε από τώρα να υποψιάζεστε τί παίζει εδώ πέρα. Εγκεφαλικό math/grind, με τάσεις πειραματισμού και άψογη τεχνική κατάρτιση. Ο ίδιος ο Christof μας το' χε περιγράψει πέρσι ως “math-core-ό,τι να' ναι” και δεν έχουμε κανένα λόγο να διαφωνήσουμε μαζί του!

Αυτό που κάνει το δίσκο ιδιαίτερα ενδιαφέρων και κατ' επέκταση δικαιολογεί τον παραπάνω χαρακτηρισμό, είναι η τεράστια ανοιχτομυαλιά του. Η μουσική είναι λες και έχει ηχογραφηθεί, έχει κοπεί σε επιμέρους τμήματα και μετά αυτά έχουν επαναμιξαριστεί με τυχαία σειρά, στη συνέχεια πάνω απ' αυτό το layer περνάει ένα δεύτερο με samples (που κυμαίνονται από electro soundz μέχρι original συμφωνικά μέρη) και πάνω από όλα αυτά, έρχεται ένας οχετός από φωνές, άλλες παραμορφωμένες, άλλες καθαρές, πραγματικά ό,τι νά'ναι!
Η άρνηση του όλου project να ενταχθεί κάπου είναι κραυγαλέα και βέβαια το συναρπαστικό της όλης υπόθεσης είναι πως μέσα απ' αυτό το χαμό από ήχους, και riffs να σου μείνουν στο μυαλό θα βρεις, αλλά και νόημα μπορείς να βγάλεις, γενικότερα ως ακροατής.

Για το τέλος, να αναφέρω ότι τα οργανικά μέρη (μπάσο, κιθάρες, τύμπανα) είχαν ήδη ετοιμαστεί από το 2008-2009, ενώ όλα τα φωνητικά ηχογραφήθηκαν μέσα στο tourbus των Cephalic Carnage, κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής περιοδείας τους το 2010. Με λίγα λόγια, όποιος πέρναγε έπινε κάνα ξύδι, έριχνε κάνα ουρλιαχτό κι έφευγε! Το "Therapist" (ή αν θέλετε "The-Rapist") είναι ωραίο δισκάκι, πιο “ουσιώδες” από τελευταίο JaKa και σίγουρα καλύτερο από τελευταίο Cephalic Carnage. 

Γεράσιμος Β.

www.fakeidyll.de
www.unundeux.de

INCINERATION/NECROGASM/ΚΡΕΑΣ/ATXXX (Grc) - Repulsive Deeds of Sodomy (2011)

Σκατά. Αλήθεια, σκατά στη μούρη όλων. Δεν μπορώ, όταν ακούω το “Brutal Wrath & Torture Punishment” των The Anal Treatment XXX-perience (ATXXX), αρρωσταίνω. Κοπανάω τοίχους, βρίζω, φτύνω, γίνομαι αυτό που κάποιος θα έλεγε «αλήτης». Τους βγάζω λοιπόν το καπέλο γιατί με κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Σε αυτό εδώ το split μοιράζονται τα έξοδα και τον χώρο του cd με άλλες τρεις μπάντες. Τους Incineration, τους Necrogasm, και τους ΚΡΕΑΣ. Και αν για τους δύο τελευταίους το όνομα κάνει μπαμ, οτι είναι death metal, για τους πρώτους θα μπορούσε να υποτεθεί ότι υπάρχει μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να μην είναι… ε, άκυρο και αυτοί death metal παίζουν. Έτσι μαζί με το “Greek Death/Grind scene vol.1” έχουμε άλλη μια φοβερή συλλογή κομματιών από ελληνικές μπάντες με μεράκι στον εμετό και αγάπη στην χυδαιότητα. Κοινός παρονομαστής, πέρα από το death metal, ο underground χαρακτήρας τους που άλλωστε διακατέχει όλη την κυκλοφορία.

Οι Incineration με πιο κλασσικό death metal που brutalίζει με αμερικάνικες βλέψεις, αλλά πιο κοντά ίσως σε έναν ολλανδικό άξονα καφρίλας, συνδυάζονται τέλεια με την δουλειά στο χασάπικο. Εκεί δηλαδή που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει τους ΚΡΕΑΣ. God damn! Ελληνικός στίχος που στα απαγγελόμενα σημεία θα μπορούσε να θυμίσει παλιό ελληνικό punk αλλά στα γρήγορα σημεία hardcore-ίζει με κλειστά μάτια. Αν οι Νεκροί Μπακογιάννηδες άκουγαν περισσότερο death metal και αντέγραφαν παλιότερους napalm death ενώ έχουν τον Danny Coralles στις κιθάρες, ε κάτι τέτοιο θα έβγαινε. Προτελευταίους άφησα τους Necrogasm που για να διαβάζετε αυτό το review ως εδώ πάει να πει ότι σίγουρα είστε λίγο ανώμαλοι. Άρα όλο και σε κάποιο από τα live τους μπορεί να χετε βρεθεί. Πιο κοντά σε Αμερική, groove-άρουν σκληρά με φωνητικά που σκλαβώνουν με την γαργάρα τους. Μου αρέσουν πολύ και δεν ντρέπομαι καθόλου. Τελευταίους άφησα τους ATXXX, την μπάντα που έχει κάνει την μαλακία επάγγελμα... και κονομάει κιόλας. Εμετικό porno grind, death whatever metal με στίχους και τίτλους που γονατίζουν και τον πιο σκληρό. Έτσι κλείνω όπως περίπου άρχισα, μες την καύλα...

Να στηρίξετε αυτή την κυκλοφορία και να αφήσετε τις μαλακίες. Η ελληνική death metal σκηνή ανεβαίνει και είναι στα πρώτα σοβαρά της βήματα για να εδραιωθεί μετά από δυο δεκαετίες σποραδικών προσπαθειών. Οι οποίες ναι μεν απέφεραν αριστουργηματικούς δίσκους αλλά δεν έδωσαν την δυνατότητα για περαιτέρω ανάπτυξη και καθιέρωση μιας συλλογικότητας. Πλέον βλέπουμε φιλόδοξες κινήσεις από άτομα που ξέρουν που στέκονται και τι μπορούν να κάνουν. Καιρός να κατακτήσουμε τον κόσμο λοιπόν (με σήμα τον εμετό).

Ιωσήφ Χ.

www.myspace.com/incinerationbrutality

www.myspace.com/nekrokreas

www.necrorgasm.com

www.theanaltreatmentxxxperience.blogspot.com