KNUT (Swi) – Wonder (2010)

 

Heavy τζαζίστες που λατρεύουν την ελεύθερης δομής εκτέλεση που τροφοδοτείται από τις τεχνικές απαιτήσεις του death - prog metal. Δεν αγχωνόμαστε, οι Knut παραμένουν η tech - sludge μπάντα που ξέρουμε και, 5 χρόνια μετά το ύποπτο "Terraformer", μας χτυπούν την πόρτα με το "Wonder". Αφήνοντας πίσω (μα έχοντας μάθει από) τον πειραματισμό του "Terraformer" και την λασπώδη επιθετική διάθεση του "Challenger", κατευθύνουν τον ενεργειακό καταιγισμό τους με μία πιο καθαρή και αποσταγμένη παραγωγή και δημιουργούν ακροβατώντας πάνω στη γραμμή που χωρίζει τη ρυθμική σπασμωδικότητα και το hardcore με τα drone - ambient ορχηστρικά σημεία.

Οι Knut παρουσιάζουν μία επιστημονική κατάρτιση. Ξέρουν τι παίζουν και πως, με αποτέλεσμα να μπορούν εύκολα να ταλανίσουν το κεφάλι σου προκαλώντας σε να παρακολουθήσεις ρυθμούς και τεχνικές αλλαγές. Κρίνοντας αποκλειστικά βάσει τεχνικής ο δίσκος τσακίζει κόκαλα, δυστυχώς όμως η δημιουργική - συνθετική πληρότητα καταδικάστηκε από την τεχνική αρτιότητα. Ο δίσκος κάπου κουράζει και δεν καταφέρνει να γρατσουνίσει το κεφάλι περαιτέρω ενώ η αλλαγή σε αρκετά κομμάτια, όπου τα ηνία παίρνουν τα "electronics" έναντι των riffs, δεν είναι ικανοποιητική αρκετά, απαγορεύοντας μου μια συνολική εκθείαση του δίσκου. Καλό comeback, απλά χρειάστηκε κάτι παραπάνω.

Γιώργος Κ.

www.myspace.com/unknut
www.hydrahead.com/knut
www.hydrahead.com

FUNERATUS (Bra) – Vision From Hell (2009) [7”]

 

Οι Funeratus, με καταγωγή από τη Βραζιλία και με το πρώτο τους demo να έχει βγει το '96, αυτομάτως κατατάσσονται στη συνομοταξία των γνήσιων βλάσφημων κάφρων που έχει την τάση να "γεννάει" η Λατινική Αμερική. Η μπάντα καθυστέρησε λίγο να βγει από το λαγούμι της (μόνο 6 χρονάκια), μιας και ο πρώτος ολοκληρωμένος της δίσκος κυκλοφόρησε το 2002, χτύπησε άλλες 2 φορές απανωτά (2003, 2004) και μετά πάλι πίσω στο λαγούμι για αρκετό καιρό, μέχρι που αποφάσισαν να "ξεμυτίσουν" πάλι την περασμένη χρονιά και με την κυκλοφορία του εν λόγω 7-ιντσου.

Τα 3 νέα κομμάτια που παρουσιάζονται στο "Vision From Hell" είναι ακραία, είναι oldschool, μπορεί όμως να παραπλανήσουν λίγο κάποιον που έρχεται σε πρώτη επαφή με τη μπάντα, μιας και βγάζουν μια "blackίλα", η οποία όμως οφείλεται στην παραγωγή του ep, που ακούγεται ίσως πιο ξερή και επίπεδη απ' ότι θα έπρεπε. Παρ' όλ' αυτά, με μια δεύτερη ματιά, τα ατόφια evil thrash σολίδια (τα οποία εκτελούνται με βάναυση τελειότητα), η ακατέργαστη φωνή του τραγουδιστή και η ίδια η καταγωγή της μπάντας δεν αφήνουν περιθώρια λάθους. Όποιος μπει στον κόπο να τσεκάρει και το υπόλοιπο υλικό της μπάντας, αμέσως θα αντιληφθεί πως οι Funeratus έχουν τη στόφα του τρελαμένου thrasher, ο οποίος γουστάρει να παίζει τη μουσική του τραβηγμένη στα άκρα και να την ντύνει με βλάσφημες εξωφυλλάρες σαν αυτή παραπάνω, αφού δε γουστάρει ούτε κατά διάνοια να τον πει κάποιος "καθολικό"!

Όσοι "εγκαταλείψατε" τους Malevolent Creation μετά το "Ten Commandments" επειδή έγιναν πολύ death metal και παράλληλα λατρεύετε το "Bestial Devastation" των Sepultura, αν τέλος πάντων γουστάρετε γνήσια σατανίλα και retro "βιαιοπραγίες", τότε εδώ θα βρείτε την υγειά σας και μπορείτε να προσθέσετε στη λίστα με τις Βραζιλιάνικες καφρίλες (Vulcano, Bloody Sign, Krisiun, Horned God, Vomepotro κ.α.) άλλη μια γαμάτη cult μπάντα!

Γεράσιμος Β.

www.funeratus.com.br
www.myspace.com/funeratus
www.bloodharvest.se

THE DILLINGER ESCAPE PLAN (USA) - Option Paralysis (2010)

 

Από το ξεκίνημα του "Option Paralysis" το "αντίο" των Dillinger Escape Plan στην Mona Liza είναι, για άλλη μια φορά, ο μεταφορικός αποχαιρετισμός στα πρότυπα και στα μουσικά όρια. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή. Ξεκίνημα με μια mathcorιά περιωπής, υποχθόνιος και νοηματικός συναισθηματισμός, επικό φινάλε με γηπεδικό κοινωνικό μήνυμα. Το "Calculating Infinity" ήταν το σοκ του ξερόλα και το "Miss Machine" η καθιέρωση.

Οι Dillinger Escape Plan ξέρουν τι κάνουν σε κάθε τους κυκλοφορία. Εξαφανίζουν ταμπού, ανακατεύουν ετερόκλητα στοιχεία που ούτε σε μια άλλη διάσταση μπορεί να φανταστείς ότι αυτό μπορεί να πραγματωθεί και σε κάνουν να μισείς τον εαυτό σου γιατί, χωρίς να το καταλάβεις, σιγοτραγουδάς, αβίαστα, πιασάρικα refrains. Ντροπή; Μάλλον αποκαθήλωση της υποκρισίας και θρίαμβος της έμφυτης τάσης για το εύκολο όμορφο. Λαμπρότερο παράδειγμα δεν μπορεί να υπάρξει από το ρυθμικό και χορευτικό "Chinese Whispers", όπου κάθε μελωδική ερμηνευτική γραμμή είναι ένας απολαυστικός εθισμός. Και αν το περίβλημα φωνάζει core, επιθετικότητα και γνωστές χαοτικές αυτιστικές φόρμες, η έννοια της φαντασίας, που δεν μετατρέπεται σε τσίρκο, είναι πάντα ο κρυφός άσος. Τα "Widower" και "Ι Wouldn’t If You Didn’t" έχoυν ερωτική jazz αύρα, σχεδόν μουσικής δωματίου και η αποκάλυψη του "Parasitic Twins" οδηγεί σε συνειρμούς χορωδιακών ελεγειακών υπερβολών παρελθοντικού progressive, με το hardrockάδικο τελείωμα να προσγειώνει το αστρικό ταξίδι.

Εντάξει, το ξέρω. Θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες για την μεθοδική αφηρηματικότητα των Dillinger Escape Plan. Αυτό που έχει σημασία και επέχει θέση λυτρωτισμού είναι ότι, το νέο σουρεαλιστικό μωσαϊκό τους βρίθει ευφυΐας και δημιουργικότητας, παρ’ όλο που έχει την νομοτελειακή ατυχία να είναι ο 4ος δίσκος τους.

Ντίνος Μ.

www.myspace.com/dillingerescapeplan

HARVESTMAN (USA) – Trinity (2010)

Δυστυχώς η κριτική έχει ελλείψεις κυρίως συνείδησης, μιας και ο δίσκος έχει επιλεχθεί και για OST ταινίας που δεν έχω δει ακόμα. Ως εκ τούτου, αυτό το κομμάτι παρουσίασης δεν θα καλυφθεί, αν και σε ποιοτικό επίπεδο καταλήγει αδιάφορο.

Η αφηρημένη ψυχεδελική rock κιθάρα αγκαλιάζει παραδοσιακά το είδος, μα παρουσιάζεται σαν ένα αποσταγμένο ερείπιο της συνηθισμένης δομής της, μέσα από την εκ νέου ανακάλυψη με διαδρομή που περνά από drone - fuzz τοπία. Κάτω από το Harvestman πέπλο, ο Steve Von Till τείνει να απλοποιεί τα πάντα στον μεγαλύτερο βαθμό. Ότι πρέπει να ειπωθεί διαγράφει απλουστευμένες πορείες. Οι στίχοι μένουν μακριά και τα σκήπτρα παίρνουν folk, ambient και ψυχεδελικές κραυγές μελωδικότητας συνδυασμένες με drone ηχητικά layers.

Σαν ψίθυροι μέσα στο σκοτάδι και το ημίφως, το "Trinity" είναι μία μαγική κυκλοφορία που παρακολουθείς με την ψυχή σε μία διαδικασία αφύπνισής της. Απογυμνώνοντας και αποσαφηνίζοντας τo είναι του με κάθε του κυκλοφορία, ο Von Till με κάνει να ακολουθώ υπνωτισμένος με μοναδική απορία για το πώς θα ένιωθα αν μπορούσα κάθε φορά που ακούω το δίσκο να βλέπω έναν πεντακάθαρο νυχτερινό ουρανό.



Γιώργος Κ.

www.myspace.com/heathenpsych
www.vontill.org
www.neurotrecordings.com

BURIAL INVOCATION (Tur) – Rituals Οf Τhe Grotesque (2010)

Η Τουρκία μοιάζει να ανακάμπτει στο χώρο του death metal μιας και την τελευταία διετία - τριετία έχει να επιδείξει σοβαρές κυκλοφορίες γνήσιας και τίμιας καφρίλας (Cenotaph, Decaying Purity, Heretic Soul, Carnophage). Ένα από τα πιο άρρωστα και βρωμερά δείγματα αυτής της εκκολαπτόμενης σκηνής είναι και οι Burial Invocation, οι οποίοι χτυπάνε φέτος για πρώτη φορά με το εν λόγω ep.

Παλιομοδίτες από την κορφή ως τα νύχια, οι Τούρκοι βαφτίζουν τη μουσική τους με τα λασπόνερα και τη βοθρίλα των 90s και δημιουργούν εκτρώματα στοιχειωμένου death metal με όλη τη σημασία της λέξης. Ο ήχος είναι ζεστός και αχνιστός σαν φρέσκια κρεατόσουπα, ο growler ακούγεται καθ' όλα πειστικός και επιβλητικός, τα riffs έχουν έναν Αutopsyκό, horror χαρακτήρα και όλα μαζί φτιάχνουν μια πολύ πετυχημένη, πηχτή και μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Κοινώς, υπερταχύτητες και σόλο χωρίς σύνορα βγάλτε τα απ' το μυαλό σας, εδώ μιλάμε για το soundtrack του νεκροταφείου! 

Υπέροχο ξεκίνημα για τους γείτονές μας, αναμένουμε το κυρίως πιάτο με λαχτάρα και δίψα! Οι απανταχού άρρωστοι με Autopsy, Incantation, Entombed ή Asphyx μπορείτε να τρέξετε τώρα να πάρετε την κόπια σας, είτε σε cd από τη νεοσύστατη Dark Descent, είτε (για τους αμετανόητους old schoolάδες) σε κασέτα από τη Skeleton Plaque!!!


Γεράσιμος Β.

www.myspace.com/burialinvocation
www.darkdescent.net
www.skeletonplaguerecords.com

HEAVEN SHALL BURN (Ger) - Invictus (2010)

Ο νέος δίσκος των Heaven Shall Burn, "Invictus", είναι από τις κυκλοφορίες που σε προβληματίζουν. Βγήκε στα δισκοπωλεία λόγω του καλού υλικού που είχε ετοιμάσει η μπάντα ή για να αποτελέσει το κίνητρο μιας ακόμα παγκόσμιας τουρνέ; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, έτσι ώστε να δούμε αν θα βγάλουμε άκρη, με την κατά τα άλλα νέα "Άφθαρτη" κυκλοφορία των Γερμανών.

Το συγκρότημα μετράει γύρω στα 14 χρόνια στην σκηνή, έχοντας σαφώς έναν διαφορετικό μουσικό προσανατολισμό έως το "Antigone", ο οποίος εισήγαγε την μπάντα και στο διεθνές στερέωμα, καθώς πλήθυναν κατά πολύ οι μελωδικές γραμμές στο άλλοτε καθαρόαιμο deathcore. Κι αν οι παλαιοί οπαδοί των Γερμανών ενοχλήθηκαν λίγο με αυτή την αλλαγή, στο "Iconoclast" κρέμασαν τους δίσκους στα μπαλκόνια για να διώχνουν τα περιστέρια. Όντας όμως λάτρης αυτής της ολοκληρωτικής αλλαγής των Heaven Shall Burn, σεβόμενος πάντα τους πρώτους δίσκους, θα ομολογούσα ότι με τον "Invictus" το ποτήρι ξεχείλισε. Πόσο μπορεί να ευχαριστηθεί κάποιος ένα τραγούδι που διαρκεί 45 λεπτά; Ίδιες συγχορδίες, ανέμπνευστα και υποτυπώδη break downs και ένας ήχος που παραμένει εκνευριστικά καλογυαλισμένος. Σε όλη την διάρκεια της ακρόασης έχεις την εντύπωση πως κάπου την έχεις ξανακούσει αυτή την ιδέα. Δηλαδή όταν ηχογραφούσαν στα Tue Madsen's Antfarm Studio της Δανίας ανακατέψανε τις ταμπλατούρες του "Antigone" και του "Iconoclast";

Βέβαια, αυτό το ανακάτεμα μπορεί να είναι αρκετό για μερικούς που απλά γουστάρουν τον γνώριμο, σαν οδοστρωτήρα, ήχο της μπάντας. Σίγουρα ο δίσκος δεν σου δίνει περιθώρια να ανασάνεις και σε καμία περίπτωση δεν είναι κουραστικός. Και ίσως για αυτούς που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με το συγκρότημα να πάθουν την πλάκα τους, αν φυσικά δεν έχουν ακούσει Parkway Drive, Walls Of Jericho και τα σχετικά. Και ακόμα, αν δεν βρουν την όλη προσπάθεια επαναλαμβανόμενη, μάλλον θα κάνουν καιρό να ξεχάσουν την, σήμα κατατεθέν, φωνή του Marcus Bischoff. Αλλά, βάσει του πολύ καλού επιπέδου που μας είχε συνηθίσει η μπάντα, με τα βίας μπορούμε να ξεχωρίσουμε έστω 2 με 3 κομμάτια από τον δίσκο, όπως τα "Combat", "Sevastopol", "Against Bridge Burners". Καθώς ακόμα και τις συμμετοχές του Sebastian Reichl στην κιθάρα και της Sabine Weniger στο μικρόφωνο, των επίσης Γερμανών Deadlock, στο τελευταίο "μπαλαντοειδές" ( ;;; ) κομμάτι που έχει τίτλο "Given In Death".

Οπότε, κλείνοντας, θα λέγαμε πως μάλλον είναι μια κίνηση τακτικής από την μπάντα, ίσως και λίγο τυπική, παρουσιάζοντας ένα υλικό που ναι μεν δεν ενθουσιάζει αλλά ούτε απογοητεύει κιόλας. Οψόμεθα για την συνέχεια, για την οποία δεν ξέρω αν θα πρέπει να υποψιαζόμαστε από τα αλά In Flames περάσματα στα κομμάτια "Combat" και "The Lie You Bleed For".

Νίκος Ζ.

www.centurymedia.com
www.heavenshallburn.com
www.myspace.com/officialheavenshallburn

TΗΕ ABOMINABLE IRON SLOTH (USA) - The Id Will Overcome (2010)

Δεν βρίσκω τίποτα πιο βαρετό από την μονοτονία της επανάληψης μιας χιλιοεκτελεσμένης συνταγής. Σύμφωνοι, μια καλή ιδέα μπορεί να βελτιωθεί εάν την επανεξετάσεις και σίγουρα με την επανάληψη εδραιώνεται και ένα ύφος, μια "παράδοση". Αλλά το να επαναλαμβάνεις διαρκώς 2 - 3 εδραιωμένες μουσικές ιδέες με χρονολογία λήξης στην περασμένη κιόλας δεκαετία, δείχνει όχι μόνο έλλειψη δυναμικής και δημιουργικότητας, αλλά βυθίζει και τον ήχο που προσπαθείς να υπηρετήσεις στην στασιμότητα. Πάλι καλά που μια στις τόσες βγαίνουν και μερικοί δίσκοι που βγάζουν μια διαφορετικότητα και μια φρεσκάδα - έστω και κατά λάθος...

Όπως οι The Abominable Iron Sloth για παράδειγμα. Ξεκίνησαν (ή μάλλον ο mainman Justin Godfrey ξεκίνησε) το 2004 με σκοπό να παίξουν την ρουτινιάρικη Iron Monkey sludge τους (Iron Monkey, Sloth, Iron Sloth, το βλέπετε έτσι! Κάτι η χαλαρουίτα της Καλιφόρνια όμως, κάτι τα πατήματα στην post hardcore σκηνή της περιοχής - εκείνη τη περίοδο άλλωστε τα 4/5 της μπάντας αποτελούσαν οι διαλυμένοι Will Haven - έκαναν τις οξείες γωνίες της sludge προσδοκίας τους να μαλακώσουν και το groove να γίνει πιο στρωτό. Έτσι το 2006 μετονομασμένοι σε The Indomitable Iron Sloth έβγαλαν το ντεμπούτο τους “The Abominable Iron Sloth”, ένα nu sludge θα μπορούσαμε να πούμε δίσκο, με ζωντανό το Iron Monkey/EyeHateGod στοιχείο (ok, στο πιο φλώρικο), αλλά με ένα τελείως Will Havenίστικο γυαλισμένο ήχο και groove - μια μετάλλαξη που δούλεψε πολύ καλά.

Μετά από μια αποτυχημένη περιοδεία λόγω χρεοκοπίας, μια διάλυση, μια επανένωση και 3 - 4 αλλαγές ονόματος, καταλήγουν το 2008 να ετοιμάζουν τον νέο τους δίσκο που θα κυκλοφορήσει τελικά φέτος, υπό το όνομα "The Id Will Overcome". Η διαφορετική σύσταση της μπάντας γίνεται φανερή, καθώς τα κομμάτια τους πλέον προσεγγίζουν μια εναλλακτική κατεύθυνση ξεφεύγοντας από την in your face απλοϊκή λογική του ντεμπούτου, καταλήγοντας βέβαια να ακούγονται συνθετικά ελαφρώς μετέωρες. Το rhythm section βέβαια παραμένει πιστό στα mid tempo πρότυπά του, σταθερό και ρυθμικό, με την παραγωγή να περιγράφει τα groovάτα απλά drums καλύτερα από τους περισσότερους δίσκους τέτοιου ύφους που άκουσα τελευταία (η μπότα πχ - ένα μεγάλο μου παράπονο - εδώ ακούγεται απλά υπέροχη).

Οι κιθάρες λοξοκοιτάνε θαρραλέα προς τη δυσαρμονία και απλώνονται επικίνδυνα, επιχειρώντας τολμηρότερες κινήσεις, χωρίς να τους βγαίνει όμως πάντα σε καλό. Θα προτιμούσα χίλιες φορές τα απλά riffs κομματιών όπως το "Hats Made Of Veal And That New Car Scent" παρά τη φλυαρία του "Nineties Male". Χαλάλι όμως, ο δίσκος κατάφερε να φρεσκάρει κάπως τον ήχο στ' αυτιά μου, έχει σωστή ροή, έχει groove (στο "Two Black Helicopters" χορεύουμε), έχει μέχρι κι αντικαταστάτη του "Parasite Hilton...", το "Tramp Stamp"! Μην πεθάνετε κιόλας, ρίξτε μια καλή αυτιά, λιώστε το γαμάτο "Slugs In A Salt Circle" και τα υπόλοιπα 1 - 2 καλά κομμάτια του δίσκου κι ύστερα τρέξτε για το ντεμπούτο (αν δεν το έχετε κάνει). "Run Slut Run"!

Δημήτρης Γ.

www.myspace.com/theironsloth