Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

MAGIC CIRCLE (US) - Magic Circle (2013)

Πρώην μέλη από hardcore μπάντες του βοστωνέζικου underground (Mind Eraser, Soul Swallower, Mental) καβατζώνουν το ντράμερ των Doomriders και φτιάχνουν τους Magic Circle. Τους Magic Circle που παίζουν doom. Όχι sludge, ούτε καμιά περίεργη post metal-ιά. Σκέτο doom. Και κάπως έτυχε στα φωνητικά να είναι ο υπερόπτης, αθυρόστομος Brendan Radigan των Rival Mob. Αυτό το τελευταίο ήταν αρκετό για να με διαολίσει να τσεκάρω το φετινό τους ντεμπούτο, παρόλο που ποτέ δεν έλιωσα ιδιαίτερα με το συγκεκριμένο ήχο, με εξαίρεση δυο-τρεις αγάπες ατελείωτες, όπως τους Warning και τους Lamented Souls. Ήμουν βέβαια και επιφυλακτικός, αφού δε μπορούσα να φανταστώ την αλαφιασμένη, στρίτζα φωνή του Radigan σε doom κομμάτια. Πέραν του ότι έλεγα μέσα μου "τι doom ρε μαλάκα, αφού εσείς χάρκορ παίζετε αφού;". 

Ε, αυτός ο δίσκος είναι αριστούργημα. ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Α-ΡΙ-ΣΤΟY-ΡΓΗ-ΜΑ. Α-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Ρ-Γ-Η-Μ-Α. Αρι-γαμημένο-στούργημα. Μόλις έπαθα αυτό που σκέφτεσαι ή γράφεις πολλές φορές τη λέξη και φτάνει να σου φαίνεται περίεργη ή λάθος γραμμένη ή κενή νοήματος. Δε γαμιέται όμως; Ο δίσκος είναι αρρειστούργυμα.

Η ερμηνεία του Radigan ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Ο εδώ Radigan δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον τύπο που φτύνει κοφτές βρισιές και αναγγέλει τα breakdowns στους Rival Mob. Στους Magic Circle ο Radigan τραγουδάει σα γαμημένο χρυσό αηδόνι, σα καταθλιπτικός λευκός μονόκερος, σα τον Ιησού τον ίδιο. Βάζει τόση ψυχή σ' αυτή την ερμηνεία που απορώ πώς δεν πεθαίνει επί τόπου την ώρα που τραγουδάει. Σ' αυτό το αθάνατο φινάλε του "Winter Light", ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ Ο ΓΑΜΙΟΛΗΣ την τελευταία στροφή (όχι δεν την τραγουδάει, ΤΗΝ ΚΛΑΙΕΙ), περιμένω ν' ακούσω και το γκντουπ! που θα κάνει το ταλαίπωρο κορμί του με το που σκάσει στο πάτωμα. 

Οι συνθέσεις, μέσα στο πένθος και την επικούρα τους, είναι κορυφή όλες μα όλες, δεν έχουν ούτε μία στιγμή που δε γαμάει ό,τι υπάρχει, αλλά είναι αυτός ο μπάσταρδος ο Radigan που εκτοξεύει αυτό το άλμπουμ στο θεό, αυτός που δίνει την ταυτότητα στη μπάντα. Το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε Pentagram, ούτε Warning, ούτε Cathedral, ούτε Candlemass, ούτε Pagan Altar, ούτε καν Black Sabbath, όσες σπόντες και να πετάει η μπάντα μέσω του εξωφύλλου, των στίχων και του γενικότερου vibe. Είναι οι Magic Circle με το δικό τους αναγνωρίσιμο ήχο και για μένα είναι απλά ό,τι καλύτερο έχω ακούσει στο είδος. Τραβάτε ακούστε το και κάψτε μέρες ολόκληρες κλεισμένοι στο σπίτι παλεύοντας με τον εαυτό σας όσο οι άλλοι κάνουν τα μπάνια τους. Κερδισμένοι θα βγείτε.

(δεν υπάρχουν links, Rival Mob φάση)

Βαγγέλης Ε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: