ALLOCHIRIA (Gre) - Omonoia (2014)

Αυτοί οι Έτσι, είναι έτσι και παίζουν έτσι. Και όταν βλέπεις ότι πετάγονται ονόματα όπως ISIS και του σιναφιού και εφάμιλλες παραπομπές γεννιούνται, δεν βλέπω το λόγο γιατί οι επόμενοι Έτσι να μην είναι έτσι. Πώς θα γίνει όμως να μη με πιάσουν τα δικά μου έτσι με τη φάση τους, όταν εγώ είμαι ένας Έτσι ή τουλάχιστον έτσι θα ήθελα να μοιάζω ή προσπαθώ να μοιάσω;

Αυτό το "(Gre)" αρχινάει και εμφανίζεται όλο και συχνότερα και αυτό κακό δεν πρέπει να είναι, λέω 'γω τώρα, γιατί καλώς ή κακώς κάποιοι από μας ξεκουβαλάμε επιτέλους και με κάποια ελπίδα παίρνουμε κατηφορίζοντας και κάνα-δύο ακόμα μαζί. Οι Έτσι του κειμένου πάνε με το πάσο τους, μεταξύ του EP τους και του δίσκου πέρασε χρονικό διάστημα, αλλά να σου λίγο από 'δω λίγο από 'κει, τους έβλεπες να γυρνοβολάνε στις σκηνές συναυλιών. Ωραία και καλά όλα αυτά, και τώρα σκάει το "Ομονόια" και να σου η ευκαιρία να δω πώς αυτοί οι Έτσι στέκονται σε μία ολοκληρωμένη δουλειά και όχι μόνο. Αυτό το "Ομονόια" αν και κακώς, καλώς υπάρχει γιατί είναι μία καρφί παραπομπή σε αυτό που κάνουν κάτι τύποι δίχως απαντήσεις και σια, και καρφί αναφορά σε κάτι πολύ πολύ γνωστό και καθημερινό και πάνω από όλα, κάτι πολύ έτσι. Μιας και για πολλά χρόνια τώρα όλοι εμείς οι Έτσι κοιτάγαμε τι κάνουν οι των άλλων Ομονόιων αντί να κοιτάμε τα χάλια μας και μετά να ψάξουμε στα δικά μας εσώτερα πώς μπορούμε να εκφράσουμε όσα προσπαθούμε να βγάλουμε από τα άντερά μας.

Λοιπόν υπάρχουν οι Έτσι, οι οποίοι δεν έχουν δικό τους ήχο. Ούτε για πλάκα. Μείον; Όχι δεν το λες, μιας και δεν είναι και πολλοί άλλοι εδώ στο Ομονόια που να μπορούν να συγκριθούν μαζί τους οπότε για την ώρα φίλε Έτσι, το κλείνουμε και αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν τη δουλειά τους. Η οποία μάς αφορά και μάς αφορά όχι απλά γιατί έτσι. Μιας και όλοι αυτοί αρχίζουν να είναι πάνω από εμένα και εσένα φίλε γουόνα-μπι Έτσι, τότε μπορώ να αρχίσω να μιλάω και για την Έτσι σκηνή στο Ομονόια που ξέρω και ζω. Και αυτή η σκηνή ακόμα θρέφεται από την έξω σκηνή που τη γέννησε (post metal, ISIS, Amenra, Cult Of Luna, Rosetta κ.α.) και μπορεί ακόμα να μην έχει αντιληφθεί ότι μπορεί να γίνει σκηνή παρότι ένα, ή δέκα βήματα πίσω, και πορόλο που μπορεί να πεθάνει σε 5 χρόνια αναλόγως, ας ξεκινήσει να λειτουργεί έτσι για να περνάνε και τα παραδείγματα σε άλλους Έτσι, φλώρους-Έτσι, μαλάκες-Έτσι, διογρανωτές-Έτσι, και σε όσους μάς έμαθαν ότι μόνο έτσι θα νικήσεις και θα κάνεις καριέρα ή την ΦΑΣΗ σου.

Τέλος πάντων και χωρίς πολλά, αυτοί οι Έτσι μου αρέσουν γιατί έτσι. Θα τους συγκρίνω με τους έτσι Fields Of Locust, με τους έτσι Sun Of Nothing, με τους έτσι Hedvika και τους έτσι Mass Culture και θα πω ότι οι δουλειές αυτών των κάθε Έτσι, από μαλάκα, φλώρο ή γαμιά ή απλά Έτσι τουλάχιστον είναι κάτι. Και αυτό το κάτι ας είναι ένα βήμα μπροστά επιτέλους από παραπάνω από έναν, γιατί όταν γίνει συνολικά και μαζικά ίσως ξεκινήσει η πομπή των Έτσι που θα ανοίξει λίγο τα μυαλά στους έτσι οπαδούς και έτσι χαφιέδες της ψωροπερηφάνιας τους, καταφέρνοντας επιτέλους να βγάλουμε το δικό μας Ομονόια έξω, αφού πρώτα το έχουμε αναδείξει και αναγνωρίσει οι ίδιοι χωρίς να αντιμετωπίζουμε την κάθε προσπάθεια έτσι, αλλά Έτσι.

http://allochiria.bandcamp.com/

Γιώργος Κ. after πρότυπο Έτσι.

WARPAINT (US) - Warpaint (2014)

Δε θα τα γράψω τόσα μιας και δεν αρμόζει στο ύφος του blog τέτοια πράξη φλωριάς έκδηλη. Θα τα γράψω σωστά όμως. Το λοιπόν, αυτό το cd (όπως και το προηγούμενό τους) είναι ένα πετραδάκι αστραφτερό και πολύτιμο. Οι κοπελίτσες που απαρτίζουν τις Warpaint (πάρτε και ματσό όνομα να μη λέτε πολλά *σφίξιμο*) είναι γλύκες, και η μουσική τους μου θυμίζει, με αρκετά διαφορετικό τρόπο βέβαια, την απαλότητα των Cocteau Twins. Το πιο turbo thing του δίσκου όμως είναι ότι είναι turbo χωρίς να είναι turbo. Στην επόμενη παράγραφο ξαναρχίζω να γράφω ανθρώπινα.

Αυτό που το απαθές humor μου προσπαθεί να πει είναι πως το cd είναι βουτηγμένο στην απαλότητα και τη γυναικεία, την πραγματική μαγεία και βρίθει καθημερινότητας. Δεν είναι όμως η καθημερινότητα που εκφράζεται από τη ρουτίνα ή το σύνηθες. Είναι προϊόν που εκμαιεύεται από την καθημερινότητα. Και μέσα από αυτό το ονειρικό και shoegaze ύφος, και λόγω τις αποχής του από μουσικές εξάρσεις, ένα τραγούδι του μπορεί να χωρέσει σε οποιαδήποτε στιγμή της μέρας, μίας μέρας, όποιας μέρας. Να χωθεί και να αντικαταστήσει με ήχο και χρώμα όσες σκέψεις δεν προλαβαίνουμε να βάλουμε οι ίδιοι μέσα στη στιγμή.

Ωδικά πτηνά πλέον (ήταν περισσότερο γατούλες στο πρώτο), γράφουν πουπουλένιες κιθάρες, τραγουδούν αραχνοΰφαντα φωνητικά, και με μεταξένιες ραφές τα ενώνουν όλα σε τραγούδια επηρεασμένα από Cocteau Twins, R&B και rap φόρμες και τους Radiohead (ε, γυναίκες είναι). Αυτό το shoegaze και dream pop μίγμα και στέκεται υπέροχα και κοιτά στα μάτια όσα υπόλοιπα γεφυρώνουν τα ιδιώματα με garaze και noise hype-ιές. Επιπλέον, για όσους πιστεύουν ότι έχουν αφήσει πίσω την εφηβική προσκόλληση και τις απαιτήσεις του ονείρου "γυναίκα μουσικός" τους προκαλώ να τσεκάρουν ενδελεχώς την μπασίστρια.

http://www.warpaintwarpaint.com/

Γιώργος Κ.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Συγκεντρωτικό Τοπ 21, έλειπε ένα τέτοιο)

Ο Βαγγέλης επέμενε να γράψω μια λίστα για να ψωνίσουμε αναγνώστες, παρά τις αγωνιώδεις μου προσπάθειες να τον πείσω ότι έχω απαλλαχθεί από το ψυχαναγκαστικό καταναλωτικό μου παρελθόν και πλέον ανήκω σε μία αίρεση η οποία ασπάζεται την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων ως μοναδικό μέτρο συναλλαγής. Με τούμπαρε εύκολα και δίκαια όταν σε ανύποπτο χρόνο επαίνεσε τον τρόπο με τον οποίο στηρίζω την μύτη μου στο πρόσωπο μου. Αυτό ήταν διάολε, τώρα του χρωστούσα μια λίστα.

- Αρχή Του Τέλους - Πτώση: Πραγματικά δεν ξέρω τι μουσική είναι αυτή, αλλά νομίζω τον δίσκο τον άκουσα κυριολεκτικά γύρω στις πενήντα (50) φορές μέσα στο πρώτο δεκαήμερο που ανέβηκε στα nets. Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί επιτέλους η κασσέτα, και από ό,τι ακούω μάλλον θα υπάρξει και βινύλιο. Ίσως ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε φέτος.

- Conspiracy Of Denial – S/T: Προσωπική αδυναμία, κυκλοφόρησαν φέτος τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο (aka full length) σε 500 αντίτυπα και επιτέλους δικαιώθηκα. Αν τους βάλεις και τους πέντε τον έναν πάνω στον άλλο είναι πιο κοντοί από την στίβα των βινυλίων.

- Dirty Wombs / Gutter – Split : Η καλύτερη ελληνική μπάντα αμερικάνικου hardcore punk είναι οι Gutter, και αυτό είναι το πρώτο τους βινύλιο. Αυτό από μόνο του είναι ένα είδος σπουδαίων
νέων. Η καλύτερη ελληνική μπάντα γιαπωνέζικου hardcore punk από την άλλη, είναι οι Dirty Wombs, και βρίσκονται στην άλλη (ωπ, το πιάσαμε?) πλευρά του βινυλίου. ΣΚΟ ΤΩ ΜΟΣ.

- Injekting Khaos – S/T: Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πάνε από όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι οι Injekting Khaos γράψανε νέο δίσκο (ep), πάντως είμαι σίγουρος ότι τόσα πέρασαν μέχρι να κυκλοφορήσει. Γαμημένα σαδιστικό. RIP σε μια από τις πιο «μπροστά» μπάντες, το σκοτάδι θα φωτίζεται με την απουσία σας.

- Acrimonious – Sunyata: Αν και τυπικά κυκλοφόρησε τελος του '12, το βινύλιο βγήκε '13, οπότε είμαστε νόμιμοι στις πανάρχαιες αρχές λιστοποίησης μουσικής. Ίσως καλύτερο από το πρώτο λοιπόν, το νέο Acrimonious σπάει στο ξύλο το Χριστό για πλάκα. Αλλά για πλάκα ε.

- Dodsferd / Chronaexus – Desecration Rites: Ο άνθρωπος που κυκλοφορεί δίσκο πιο γρήγορα από την σκιά του, εντυπωσίασε με ένα πανέμορφο split που μας άφησε χαζούς όλους στο fisthank (και τους τρεις).

- Impure Worship – Chthonic Litanies: Χαοτικό σατανιστικό death black που έχει και διασκευή σε Χαοτικό Τέλος, δεν πάει καλύτερα.

- Lifewreck – Demo : Από τα πιο διασκεδαστικά φετινά ακούσματα, κατεβαίνει αέρα (ένα 10λεπτο κρατάει) και σπάει κόκαλα. Συνυπολογίζουμε ότι παίζει να ήταν και το πιο ωραίο φετινό live που είδα.

- Cülo – My Life Sucks And I Could Care Less: ΚΩΛΟΣ ΓΑΜΩΤΟ!!!

- Black Gust – Psychedelic Maelstrom: Βρέθηκε κατά τύχη στα χέρια μου και με ενθουσίασε. Ανάλαφρο και καλοπαιγμένο, για όλες τις ώρες.

- Momentum – Herbivore: Σταθερά δυνατοί στο νέο δίσκο, με ιδιαίτερο ήχο και ωραία κομμάτια. Θα το πρότεινα. Βασικά ναι το κάνω… σας το προτείνω.

- Kylesa – Ultraviolet: Μπορεί να το ρίξανε στον Πλιάτσικα στο τελευταίο, αλλά αυτή η πηγή αιώνιας έμπνευσης που έχουνε βρει τους κάνει αλεξίσφαιρους σε κακά σχόλια. Τελικά αν το πάρουμε απόφαση ότι το "Static Tensions" είναι όντως δίσκος once in a million, θα μπορέσουμε να τους δώσουμε την αγάπη που τους αξίζει. Οπότε ναι, μετά το μέτριο "Spiral Shadows" το Ultraviolet τους ανεβάζει στα μάτια μας.

- Blank Pages – S/T: Αυτό το βινύλιο δεν το χω πάρει στα χέρια μου και όλο το ακούω από το bandcamp και μου σπάει τα αρχίδια. Αν το πουλάει κανείς please να ενημερώσει. Είναι γελοίο να χορεύω στη καρέκλα του υπολογιστή μου.

- Oathbreaker – Eros / Anteros: Γέλασα πολύ με τον τίτλο του δίσκου, όπως θα έκανε κάθε υγιής άνθρωπος που μιλάει τη γλώσσα των γλωσσών που γαμάει όλες τις άλλες γλώσσες και είναι σίγουρα η πιο αρχαία και η πιο γυαλιστερή και η πιο δυνατή. Σαν υπερατού ένα πράμα.  Δεν γέλασα όμως με τη μουσική, γιατί το νέο Oathbreaker κάνει χαβαλέ στο ήδη γαμάτο προηγούμενό τους και μπορεί να έχει ό,τι τίτλο θέλει στην τελική, αδιαφορώντας για το φτηνό μου χιούμορ.

- Jungbluth – Part Ache: Για κάποιο λόγο το νέο Jungbluth το έχω συνδυάσει με το τελευταίο deafheaven. Ε καμία σχέση όμως, γιατί το "Part Ache" γαμάει και έχει στυλ. Είναι σα να πίνει tequila sunrise σε ποτήρι με 45-άρες πρόκες και corpse paint, κάτι το οποίο αν δεν είσαι η Lady Gaga είναι πολύ cool.

- Πανδημία – Μοντέρνα Πανούκλα:  ΕΠΟΣ. Σάπιο, μίζερο, με γκρούβα και ατμόσφαιρα ανελέητη. Μεταμοντέρνο πανκ της καταστροφής ή τι σκατά είναι αυτό δεν ξέρω (αρνούμαι τον post punk χαρακτηρισμό – ψόφα καταραμένο hype), αλλά ΠΡΕΠΕΙ να το ακούσετε.

- I Want The Moon – Downfall: Ίσως ο πιο αναμενόμενος δίσκος για μένα, μέσα στο '13. Δεν με απογοήτευσε καθόλου, αν και τα τέσσερα κομμάτια είναι λίγα για τέτοια μπαντάρα.

- Fields of Locust / Mass Culture – Split: Αυτό μάγκες μου είναι πρωταθλητισμός. Η μια πλευρά έχει την μοναδική Church Of Ra-influenced ελληνική μπάντα σε νέες περιπέτειες, ενώ η άλλη έχει την αποθέωση της μουσικής που ακούει στο όνομα Fields of Locust. Το βινύλιο πωλείται όχι περισσότερο από 2000 δρχ. (κυριολεκτικα)... do it, do it now.

- Faithreat – S/T: Είναι αθλητές τους ΘΡΑΣ, είναι νέοι και είναι όμορφοι. Και βγάλανε και μπλούζα από το κομμάτι "42 δόντια", η οποία έχει όντως και κάτι δόντια μπροστά. Πιο πριν είχανε κομμάτι με τον Τσάκωνα. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, είτε crossover, είτε πιο καθαρό thrash όπως στον νέο δίσκο, πραγματικά δεν γινεται να μην τους αγαπάς. Είναι πέρα από τις δυνάμεις μου.

- Ruined Families – Blank Language: ΑΘΗΝΑ ΔΙΧΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Τι να λέμε τώρα...

- Nuclear Spring – S/T: Είχε το αγαπημένο μου κομμάτι για φέτος είναι εδώ μέσα και ας με πείτε κορίτσι. Γενικά πολύ καλύτερο το εφτάρι αυτό από τις υπόλοιπες δουλειές τους, αξίζει σίγουρα λίγο ψάξιμο γιατί νομίζω μόνο αυτό αγοράζουν όλοι.

Τώρα που έκανα και γω την λίστα μου Βαγγέλη να σε ενημερώσω ότι μου αρέσει πολύ η άρθρωσή σου...

Ιωσήφ Χ.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Τοπ 10 ελληνικό αντεργκράου του '13)

Top 10 ΕΛΛΗΝΙΚΑ:

Για όσους μένουν στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, ή για όσους αισθάνονται (κυρίως επώδυνα) δεμένοι με αυτήν, πιστεύω ότι μία λίστα με φετινές κυκλοφορίες ελληνικών συγκροτημάτων είναι η πιο αντιπροσωπευτική για τη χρονιά που πέρασε, αλλά και η πιο ουσιαστική. Ανεξάρτητα απ' την κοινή γλώσσα μεταξύ πομπού και δέκτη, η οποία, παρόλο που λειτουργεί σαν μεταξύ μας γέφυρα στα πεδία ενός κοινού παρελθόντος, δεν είναι πάντα παρούσα, αυτό που μας ενώνει με τις μουσικές ελληνικών μπαντών, είναι ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε όλο αυτό που γίνεται. Οι Faithreat, οι Κονσπιρασαίοι, οι Πανδημία, οι Lifewreck, είναι τύποι που πετυχαίνουμε στα μέρη που πηγαίνουμε, άνθρωποι που μοιραζόμαστε κοινές απόψεις και που τσαντίζονται με πράματα που τσαντίζουν κι εμάς. Οπότε, άσχετα από το πώς εκφράζονται μουσικά ή στιχουργικά αυτά τα βιώματα, αυτές οι μπάντες τραγουδάνε εμάς και για εμάς. Και αυτό είναι κάθε άλλο παρά εγωιστικό, είναι το άκρως αντίθετο κατά τη γνώμη μου: είναι συλλογικότητα και αλληλεγύη, είναι η οικογένεια του δικού μας underground.

10. Πανδημία – Μοντέρνα Πανούκλα
Μελωδικό πανκ από Αθήνα που μπλέκει ψωραλέα, μπλακμεταλάδικη μισανθρωπίλα με γλυκόπικρο post punk και σκισμένα, ανατριχιαστικά φωνητικά. Τίγκα πολεμός και μετα-αποκαλυπτικός θρήνος σε έναν εθιστικό και άκρως εικονοπλαστικό δίσκο.
http://scullcrasherrecords.bandcamp.com/album/lp

09. Mass Culture/Fields Of Locust – Split
Οι Αθηναίοι Mass Culture στην πρώτη πλευρά αυτού του split παίρνουν το χρόνο τους, ώστε να καταφέρουν στοιχειωτικές post metal ατμόσφαιρες, δοσμένες με μια υπνωτιστική επαναληπτικότητα. Το αποτέλεσμα είναι μεσ' στην καύλα. Οι Πατρινjοί Fields Of Locust απ' την άλλη έχουν ξεφύγει τελείως. Ξεκινάνε με ένα φανταστικό και εντελώς απρόσμενο folk κομμάτι, για να κλείσουν την πλευρά τους με το επικό "Conqueror", που είναι στο γνώριμο άψογο στυλ τους.
http://massculture.bandcamp.com/
http://fieldsoflocust.bandcamp.com/

08. Cut Off – Sick Of This Life
Υπάρχει εμπεριστατωμένη κριτική αυτού του δίσκου στο μπλογκ που διαβάζετε. Ό,τι ήταν να γραφτεί γράφτηκε. Ίσως να πρέπει να συμπληρώσουμε ότι το "Sick Of This Life" είναι το πιο "στη μάπα" άλμπουμ που ακούσαμε φέτος.
http://cutoffpowerviolence.bandcamp.com/

07. Dirty Wombs/Gutter – Split
Σ' αυτό το split οι Dirty Wombs εννοείται πως τα γαμάνε όλα με την απόλυτα αναγνωρίσιμη japcore-ίλα τους. Η πλευρά τους είναι φουλ τσίτα, όλοι οι λόγοι που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε είναι εδώ: τρελαμένα σολίδια από δω μέχρι μεθαύριο, δίγλωσσοι στίχοι που λειτουργούν τέλεια, άπειρη ενέργεια, ξεσηκωτικά vibes, γενικά μόνο κομματάρες (αδυναμία μου το "Night Fever"). Μουσικές για να παίρνεις τα βουνά. Όχι ότι η πλευρά των Gutter πάει πίσω. Μιλάμε για χάρκορ πανκ του Διαόλου με άπειρη λύσσα και μένος για κάθετι στραβό. Οι στίχοι εντωμεταξύ είναι τελείως θεΐλα και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα γαμωσταυρίσματος από Χρυσαυγίτες μέχρι ΚΚΕδες!
http://dirtywombs.bandcamp.com/album/split-with-gutter-12-lp
http://gutterhxc.bandcamp.com/

06. Conspiracy Of Denial – Conspiracy Of Denial
Οι Conspiracy Of Denial ντεμπουτάρουν και μπαίνουν μ' ό,τι έχουν ρημάζοντας τα πάντα. Ό,τι, σε πείσμα των συνθηκών, παραμένει ζωντανό σ' αυτή τη μαραζωμένη πόλη, βρίσκει φωνή και καταφύγιο στις κραυγές, τις μελωδίες και τους ρυθμούς των Conspiracy Of Denial. Μια απόδειξη ότι ο βρωμερός, πρωτευουσιάνικος αέρας μπορεί να αποτελέσει καύσιμο για κάτι όμορφο και διαφορετικό. Οι Conspiracy Of Denial δε δραματοποιούν τίποτα, απλά αποτυπώνουν τη δική τους, τη δική μας πραγματικότητα.
http://conspiracyofdenial.bandcamp.com/

05. Faithreat – Faithreat
Αυτό ήταν μεγάλη κεραμίδα, μιας και είχα καιρό να κολλήσω έτσι με thrash δίσκο. Και όταν λέμε thrash εννούμε thrash, με φουλ τσιρίδες, κιθάρες γάμα τα και γκάζι τσίτα. Εντωμεταξύ κάτι έχουν αυτοί οι Faithreat και βγάζουν και μια πανκιά, με αποτέλεσμα να τους γουστάρει όλος ο κόσμος, ανεξαρτήτως ακουσμάτων. Βόλος, κολάν και χαίτη, αλητεία σκέτη / Βόλος και θρας, θα γίνει σαματάς!
http://faithreat.bandcamp.com/album/faithreat

04. I Want The Moon – Downfall 12"
Τους I Want The Moon τους αγαπάω τόσο, ώστε δε ζήταω τίποτα παραπάνω απ' τη σχέση μας. Θα μπορούσα να μείνω με το προπέρσινο ντέμο τους και τις δύο φορές που τους έχω δει live και να ζήσω ευτυχισμένος αγαπώντας τους εξίσου.  Οι I Want The Moon όμως, ανοιχτοχέρηδες όπως πάντα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους βινύλιο με επαναηχογραφημένα τρία κομμάτια απ' το ντέμο (συμπεριλαμβανομένου του λατρεμένου μου "A Point In Time") και ένα καινούριο κομμάτι με ελληνικό στίχο και γαλλικό τίτλο για το τέλος. Για τα κομμάτια τι να πούμε μωρέ, κόβω φλέβα. Το δε τελευταίο άσμα έχει τα φόντα να γίνει νέος εθνικός ύμνος μαζί με το "Αγανάκτηση Και Υποταγή" των Antimob. "Είναι τούτο το σάστισμα ίσως, που γεμίζει την πλήξη μου μίσος. ΜΙΣΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ". Άντε γεια.
http://iwantthemoon.bandcamp.com/

03. Αρχή Του Τέλους – Πτώση
To "Πτώση" είναι ένας σπάνιος δίσκος που αγγίζει ευαίσθητες χορδές. Τόσο σπάνιος που ψιλοντρέπομαι που τον χώνω σε λίστα. Άσε που ακούγοντας τον γράφοντας αυτές τις γραμμές, συνεχίζει να μεγαλώνει μέσα μου, σε φάση που παίζω με την ιδέα να σβήσω όλα τα υπόλοιπα και να αφήσω μόνο αυτόν. Κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο αυτού του άλμπουμ είναι πόνος και απώλεια, κάθε γαμημένος στίχος μένει στο μυαλό.  Ο τρόπος με τον οποίο κορυφώνονται τα κομμάτια, και σε αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο η φωνή, φέρνει δάκρυα στα μάτια και τρομερή ταύτιση με το περιεχόμενο. Δε γίνεται σε κάτι τόσο ομοιογενές και στοχευμένο να ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι, ούτε καν κάποιο σημείο του δίσκου. Τι να πω άλλο δεν ξέρω, αφήστε το να παίζει το ρημάδι και κάντε ενδοσκόπηση, υπάρχει θέμα εδώ.
http://arxi-tou-telous.bandcamp.com/

02. Ruined Families – Blank Language
Το δεύτερο full length των Ruined Families έφτασε σε πολλά αυτιά εκτός Ελλάδας και πιστεύω ότι αποτελεί τον καλύτερο τρόπο να περιγραψεί κανείς σε κάποιον που δεν είναι από δω, το τί συμβαίνει σ' αυτή τη χαβούζα που λέγεται Αθήνα, μιας και η ίδια δεν έχει απαντήσεις.
http://ruinedfamilies.bandcamp.com/

01. Λήθη – Λήθη
Τα είπαμε στο review. Αυτός ο δίσκος με γονάτισε. Δεν τον χωρίζουν τρελές αποστάσεις από όλα τα υπόλοιπα, απλά ήταν μεγάλο το σοκ.
http://lethecrustpunkchaos.bandcamp.com/

Βαγγέλης Ε.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Τοπ 30 άλμπουμ του '13)

Top 20 ΞΕΝΑ (πανκ και χάρκορ φάση):

20. Sickoids – No Home 12"
Λυσσασμένο hardcore punk. Το να παίξεις λυσσαμένο hardcore punk που ξεχωρίζει, σε μια εποχή που οι μισές μπάντες παίζουν λυσσαμένο hardcore punk, είναι μεγάλο κατόρθωμα. Αν και τους προτιμούσα στο πιο αγαπούλικο περσινό ντεμπούτο τους, αλλά Sickoids είν' αυτοί, οπότε ό,τι και να λέμε, το "No Home" κλείνει σπίτια.

18. Lord Snow – Solitude
Πολύς κόσμος μίλησε για το πόσο γαμεί ο δίσκος των Lord Snow (με μέλη Raw Nerve αλλά καμία σχέση) και δε θα διαφωνήσω. Η μίξη του συναισθηματισμού των Autarkeia με το χαοτικό screamo είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή και δε σ' αφήνει στιγμή από την αρχή ως στο τέλος.

19. Multiple Truths – No One Wins
Το καλό μελωδικό hardcore μού έλειψε φέτος, μιας και αυτά που τσέκαρα απ' το είδος (Defeater, Empty Hands κλπ.), αν και αξιοπρεπείς δίσκοι, παραήταν κλαψομουνιές. Οι Multiple Truths είναι όσο μελωδικοί πρέπει, δίνοντας βάση στο συναίσθημα, φροντίζοντας ταυτόχρονα να βγάζουν την απαραίτητη επικούρα. Κανένα ζορισμένο κλισέ, καμία κλειστοφοβία, μόνο αίσθηση ελευθερίας.

17. Red Hare – Nites Of Midnite
Κατα-φάκεν-πληκτικό post hardcore με αύρα 90'-ίλας και αναμνήσεις παλιάς Dischord. Κυκλοφόρησε από τη σημερινή Dischord. Χωρίς φανφάρες, χωρίς κορδέλες, αυτό είναι το post hardcore όπως ήταν και όπως θα έπρεπε να συνεχίσει να είναι προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Από μέλη των θρυλικών Swiz δε θα περίμενε κανείς κάτι λιγότερο εξάλλου.

16. Calvaiire – Forceps
Τα είχαμε πει και παλιότερα γι' αυτούς τους Γάλλους, που μοιράζονται μέλη με τους Birds In Row. Είχαμε υπονοήσει ότι οι τύποι κουβαλάνε σκοταδίλα και γνώση που φέρνει στο μυαλό τους Deathspell Omega. Σ' αυτό το δίσκο η παραπάνω θέση αποδεικνύεται μέσω ακόμα πιο εφιαλτικών φωνητικών, διαστραμμένων riffs και τελετουργικών vibes. Το "Forceps" είναι η πύλη σε μια απειλητική, άβολη και φρικιαστική πλευρά του hardcore underground. Είσοδος με δική σας ευθύνη.

15. Savages – Silence Yourself
Οι Λονδρέζες Savages έκαναν τρελό μπαμ με το ντεμπούτο τους, το οποίο καπάρωσε θέσεις σε πολλές λίστες φέτος. Προσωπικά, οφείλω να ομολογήσω ότι το post punk τους με καυλώνει.

14. The Saddest Landscape – Exit Wounded 12"
Οι πάλιουρες The Saddest Landscape εξακολουθούν να μας τσακίζουν το είναι με συναισθηματικό, σχεδόν συγκινητικό, screamo, λες και τους έχουμε κάνει κάτι.

13. Burial – Renegade 12"
Η γιαπωνεζότερη μη-γιαπωνέζικη μπάντα του κόσμου. Ό,τι και να βγάλουν οι Burial είναι ατόφιο χρυσάφι. Απλά πράματα.

12. Cloud Rat – Moksha
Για τους Cloud Rat έχουμε γράψει αρκετά, μην είστε τεμπέληδες και κάντε κλίκι. Πρωτοκλασσάτο grindcore, πανάξιο attitude, ξύλο σε όλα τα επίπεδα.

11. Full Of Hell – Rudiments Of Mutilation
Καμία άλλη μπάντα φέτος δεν κατάφερε να αποτυπώσει πειστικότερα τη σκατίλα που μας περιβάλλει. Πολύ το άγχος, πολύς ο φόβος, αυτός ο δίσκος δύσκολα αντέχεται.

10. Hoax – Hoax
Οι Hoax μας δίνουν με την πρώτη τους full length κυκλοφορία μέσω της Halo Of Flies έναν ακόμη λόγο να τους φοβόμαστε. Δεν πέρναει καν απ' το μυαλό αυτών των σημαιοφόρων του σκατένιου χάρντκορ, να βγουν λίγο απ' το βούρκο που πλατσουρίζουν απ᾽το ξεκίνημά τους. "Έβαλαν τουλάχιστον εξώφυλλο με χρώμα", ίσως σκεφτεί κάποιος για να παρηγορήσει τον εαυτό του. Οι ελπίδες διαλύονται αμέσως με την εισαγωγή που μόνταρε η Pharmakon, το γνώριμο βασανιστήριο ξεκινάει χωρίς μα και μου, ενώ το τελειωτικό χτύπημα δίνεται ήδη στο τρίτο κομμάτι, με τα guest φωνητικά του Brendan Radigan.

09. Haust – NO
Για να περιγράψει κανείς τους Νορβηγούς Haust ίσως να αρκεί η εικόνα του τραγουδιστή την ώρα που ξεριζώνει τα μαλλιά του σε live (τρου στόρυ). Για το πρωτόκολλο να πούμε πάντως ότι στον τρίτο τους δίσκο, τουτά τα ανθρώπινα ναυάγια αφήνουν κατά μέρος το γκρουβάρισμα και τη μεταλιά των δύο πρώτων, και επιστρέφουν στα βασικά: ξερή παραγωγή, νεκροπανκιά και noise rock σουρσίματα πλαισιώνουν τα παλιά κι αγαπημένα "rrrrrrr" του καμμένου τραγουδιάρη. Χαρούμενος μηδενισμός.

08. Pro-Pain – The Final Revolution
Αυτό ήρθε από το πουθενά. Ποτέ δεν ήμουν φαν των Pro-Pain, ο τελευταίος δίσκος τους που είχα ακούσει και μου άρεσε ήταν το "Shreds Of Dignity" και πάνε ήδη έντεκα χρόνια από τότε. Δεν ξέρω γιατί στο διάλο είπα να τσεκάρω τούτο δω, πάντως με μάγκωσε απ' το σβέρκο με τη μία. Το "The Final Revolution" το αντιλαμβάνομαι σα φονικό συνδυασμό από πράγματα που αγαπούσα στο παρελθόν, όπως τους Down My Throat, τους Fear Factory και το πιθηκίσιο hardcore, οπότε δύσκολα θα μπορούσα ν' αντισταθώ. Αναζωογονητικότατο!

07. Blank Pages – Blank Pages
"pop punk punk ea80 glam rock hardcore punk idle hands noise rock post-punk punk rock rock wipers Osnabrück". Αυτά είναι τα tags στο bandcamp των Blank Pages, της νέας φετινής αποκάλυψης από Γερμανία, οπότε παίρνετε μια ιδέα προς τα πού την πάνε τη δουλεία. Τα tags που θα έβαζα εγώ, αν ήμουν στη θέση τους, θα ήταν "δισκάρα κλάματα πανκ ροκ αλληλούια έχουμε μελωδίες που στοιχειώνουν κοσμάκη γαμάμε πολύ", και θα ξεμπέρδευα.

06. Jungbluth – Part Ache
Οι Jungbluth είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ποιότητα και η ευφυία του underground αυξάνονται εκθετικά. Οι απαιτήσεις μας όμως όχι, απλά περιμένουμε ευφορικά και υπάκουα το επόμενο θαύμα.

05. Death Mercedes – Sans Éclat
Γαμημένα τέλειο όνομα, κυκλοφορία της Throatruiner, μέλη των screamo τσολιάδων Amanda Woodward. Για όσους κακόπιστους δεν αρκούν αυτά ως εγγύηση για το πόσο ξεσκίζει αυτός ο δίσκος, οι Death Mercedes φροντίζουν με το ντεμπούτο τους να διαλύσουν κάθε αμφιβολία. Το ατμοσφαιρικό crust μπλέκεται με το πονεμένο screamo, κλείνοντας το μάτι στους Birds In Row, ενώ οι μελωδίες καρφώνονται στον εγκέφαλο για πάντα. Γαλλία ρε πούστη μου…

04. Coliseum – Sister Faith
Ανακάλυψη-σφαλιάρα για μένα. Μουσική από παλαίμαχους χαρντκοράδες που κατέχουν τη μυστηριώδη τέχνη της blues-ιάς. Δε θα βρείτε πολλούς δίσκους σα το "Sister Faith". Μιλάμε για το πανκ του ναυτικού, το χάρντκορ του μηχανόβιου, το ροκ για κάθε alitiz στην ψυχή.

03. Crusades – Perhaps You Deliver This Judgement With Greater Fear Than I Receive It
Οι Crusades γίνονται ακόμα καλύτεροι και καταφέρνουν να εντείνουν ακόμα περισσότερο την πόλωση μεταξύ αγαπούλας και πανκιάς και κατά συνέπεια να εντείνουν και τα κλάματα που πατάμε όταν ακούμε αυτό το αριστούργημα.

02. The Rival Mob – Mob Justice
Ναι, ωραία τι θέλετε να πούμε τώρα; Ότι οι Rival Mob είναι ό,τι καλύτερο παίζει στο χάρντκορ αυτή τη στιγμή; Ότι ένα breakdown τους κοντράρει σε αξία τις δισκογραφίες των μισών χαρντκοράδων εκεί έξω; ´Οτι άμα δεν ακούτε Rival Mob θα σας μισήσει ο Χριστούλης; Ε, τα είχαμε πει και τότε και αν ακόμα δεν έχετε καταλάβει κακό του κεφαλίου σας. Σας μαλώνω επειδή σας αγαπαώ. "Tough Love".

01. Static Me – Static Me
Μετά από ώριμη σκέψη δύο δευτερολέπτων μού έσκασε σαν συμπαντική αλήθεια η διαπίστωση ότι ο αγαπημένος μου δίσκος για το 2013 είναι το ντεμπούτο των Static Me. Η πλάκα είναι πως όλο τον καιρό που άκουγα το άλμπουμ και μέχρι τη στιγμή που έκατσα να φτιάξω τη λίστα δε μου είχε περάσει καν απ᾽το μυαλό ότι μπορεί να είναι ΤΟ άλμπουμ.  Αυτό για μένα σημαίνει ότι οι Static Me βρήκαν κατευθείαν μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ψυχούλα μου και ότι συναισθηματικά με απορρόφησαν με ιδιαίτερο τρόπο. Φουλ ρομαντισμός δηλαδή, που κάνει την κριτική και τις συγκρίσεις τελείως περιττές.

_____________________________________________________________________

Top 10 ΞΕΝΑ (φάση όχι πανκ, ούτε χάρκορ, ίσως μερικά λίγο, ok):

 clopyright: THE MUSIC YOU LOVE (http://disgustingmusic.tumblr.com/)

10. Bölzer – Aura
Προσθήκη τελευταίας στιγμής. Τρίποντο στο ενενήντα (ο "ξέρω από σπορ"). Μέσα στα είκοσι λεπτά αυτού του EP οι Ελβετοί σατανάδες κερνάνε black/death οχετό με απόκοσμα riffs και τελετουργική ατμόσφαιρα που ζέχνει ανίερο λιβάνι. Νοικιάζουμε γκαρσονιέρα στην Κυψέλη και τη γεμίζουμε κεριά, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για το full length.

09. Daylight – Jar
Αυτό τα έσπασε άσχημα! Παρότι αρκετά παλιά μπάντα, οι Daylight μού ήταν άγνωστοι. Το βαρβάτο και ηλεκτρικό indie rock τους, που το λέω και grunge άμα γουστάρω, θυμίζει αρκετά Foo Fighters και είναι πιασάρικο μέχρι αηδίας. Το να παίζεις έτσι και να μην ακούγεσαι τελείως σκατίφλωρας θέλει μαγκιά μεγατόνων, και οι Daylight την έχουν.

08. Pharmakon - Abandon
Δεν είμαι φανμπόης της Sacred Bones, τα πιο πολλά τα βαριέμαι. Αλλά μ´αυτό το άλμπουμ για μένα έκανε την προίκα της. Η Pharmakon μάς τρίβει στη μάπα εντελώς απροειδοποίητα τα ηχητικά ντοκουμέντα μιας πορείας μέσα από ένα μονοπάτι σπαρμένο με ξυράφια και σπασμένα γυαλιά και τελικό προορισμό ένα εφιαλτικό Τίποτα. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον. Ο Γιώργος μάλλον ξέρει καλύτερα.

07. Pretty Mouth – Fears
Αυτό θα μπορούσε να μπει και στα χάρκορζ, αλλά είναι τόσο πολύπλοκος και τεχνικός δίσκος, ώστε χάνει αρκετό απ᾽το πάνκικο attitude. Οι Καναδοί (τυχαίοδενομίζω) Pretty Mouth είναι τόσο Deadguy όσο και Oxbow. Όσα κοινά έχουν με τους Jesus Lizard, άλλα τόσα έχουν με τους Burnt By The Sun. Ψήνονται να τα σπάνε με μεταλιές, αλλά έχουν και μια ιδιαίτερη ροπή στο noisecore κοψοφλεβισμό. Η ατμόσφαιρες προκαλούν συχνά φόβο και αναγούλα, οπότε για μένα το "Fears" καταφέρνει διπλό χτύπημα: να είναι συναισθηματικά βαρύ κι ασήκωτο και ταυτόχρονα ένα απ' τα πιο εντυπωσιακά, από άποψη τεχνικής, άλμπουμ που άκουσα φέτος.

06. Melt-Banana – Fetch
Απλά το καινούριο Melt-Banana.

05. Toxic Holocaust – Chemistry Of Consciousness
Ο Joel Grind είναι ένας απ' τους μεγαλύτερους παιχταράδες στην υπηρεσία του Σατανά. Ο τὐπος απλά δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να γράφει άκρως εθιστικό black-thrash με τίγκα πάνκικη νοοτροπία. Το "Chemistry…" είναι ακόμα μία δισκάρα του. Στην υγειά μας.

04. Humanfly – Awesome Science
Πάω με φίλο σε πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά και πάμε στα σιντί και μου λέει "α, έχουν Humanfly, με πρώην μέλη Canvas", κάτι που αγνοούσα παντελώς, παρόλο που μ' αρέσουν πολύ οι Canvas. Το παίρνω και το βάζω να παίξει σ' αυτά τα κολοκύθια που διαβάζουν το barcode και ακούω κάτι Pink Floyd-ιές με φωνητικά συνδυασμό Ozzy και Peter Gabriel. Του λέω ότι λέει μαλακίες και αποκλείεται κλπ. Το ακούει και μου λέει στάνταρ έχουν καταχωρήσει λάθος το barcode. Τον πιστεύω και το αγοράζω στα τυφλά και το ακούω σπίτι και είναι όντως Pink Floyd-ιά με φωνητικά συνδυασμό Ozzy και Peter Gabriel και καμία σχέση δεν έχει με Canvas. Τον καταριέμαι, μα συνέχιζω να το ακούω για μέρες, μπας και βγάλει τα λεφτά του. Και το γαμήδι τα 'βγαλε και με το παραπάνω.

03. A Day To Remember – Common Courtesy
Η τρίτη θέση πάει στους Backstreet Boys του πανκ ροκ, τις Spice Girls του metalcore, στη μπάντα που θα έμπαινε στο soundtrack του American Pie αν δεν έπαιζε τόσο φλώρικα, τους τύπους που δίνουν νέο νόημα στον όρο pop punk. A Day To Remember! Η "πιο σκληρή pop punk του κόσμου" όπως τούς αποκαλούν. Λοιπόν, αυτή η μουσική είναι αποκλειστικά και μόνο για παιδάκια κάτω των δεκατριών, αλλά είναι τόσο γαμημένα καλή, που απωθώ τη ντροπή που θα έπρεπε να νιώθω. Διασκεδάζω, πώς το λένε; Οι A Day To Remember είναι ιδιοφυίες, είναι οι Μπετόβενς της τσιχλόφουσκας. Δεν τολμάω να προτείνω αυτό το δίσκο, μιας και το έχω σίγουρο, ότι οι περισσότεροι θα κάνετε εμετό από τ' αυτιά στα πρώτα δευτερόλεπτα.

02. Beaten To Death – Dødsfest!
Έχω δει ένα κάρο μαλακίες σε λίστες που εκθειάζονται ως "πρωτοπορίες" και "the next big thing". Π.χ. το δεύτερο Kvelertak, άλμπουμ στο οποίο η μπάντα έχει ήδη ξεφουσκώσει, αποκορύφωμα είναι βέβαια οι καρκίνοι Deafheaven, το πιο αηδιαστικό φετινό hype. Κανείς δε φαίνεται να ασχολήθηκε λίγο παραπάνω με το ζήτημα, μπας και βρει κάτι όντως καινοτόμο. Εδώ σας έχω όμως. Οι Beaten To Death, όπως και οι Kvelertak, και οι Haust, ακόμα και οι Man The Machete, είναι το απαύγασμα της γενικότερης καλοήθους καθυστέρησης που δέρνει τη Νορβηγία εδώ και κάποιο καιρό. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ ένα δίσκο σα το "Dødsfest!" να βγαίνει από άλλη χώρα. Το τί παίζουν οι Beaten To Death είναι σχεδόν αδύνατο να περιγραφεί, κι εκεί φαίνεται το ότι οι τύποι ηχούν όντως διαφορετικοί απ' ότι έχουμε ακούσει μέχρι τώρα. Η βάση τους είναι σίγουρα το grindcore, ο τρόπος με τον οποίο παίζονται οι κιθάρες όμως κάνει τη διαφορά. Όπως είπα, δεν ξέρω πώς να το προσδιορίσω. Surf; Funk; Διασκευές Goreguts από Αρκουδάκια της Αγάπης; Δεν ξέρω τι σκατά είναι ειλικρινά. Ίσως η πιο πετυχημένη περιγραφή να είναι ενός τύπου που το έθαψε στο site του: ξεκούρδιστες μελωδίες γύρω από φωτιά σε κατασκήνωση. Ίσως και όχι. Να σημειωθεί ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε live. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες γι᾽αυτό το άλμπουμ χωρίς να καταφέρω να αποδώσω το πουταναριό που γίνεται κατά τη διάρκειά του, οπότε ο μόνος τρόπος είναι να τσεκάρετε asap.

01. Magic Circle – Magic Circle
Το μέταλ το 'χω περιορίσει σε μεγάλο βαθμό και το βλέπω κι από τη λίστα μου φέτος, στην οποία μόνο ψείγματα μέταλ, ρινίσματα θα έλεγε κανείς, κατάφεραν να έχουν μία θέση. Παρόλαυτα πιστεύω ότι εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου ο metal warrior, που στο σχολείο άκουγε power/epic metal συλλογές από αντιγραμμένες κασέτες, ξενυχτούσε για να δει Χάκο και πίστευε ότι οι Nevermore είναι η καλύτερη μπάντα έβερ. Ωραία χρόνια (not)… Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το ότι το ντεμπούτο των Magic Circle με κατέστρεψε τόσο πολύ. Σίγουρα πάντως έπαιξαν ρόλο και τα φωνητικά του χαρντκορά Brendan Radigan, που είναι τα καλύτερα φωνητικά έβερ [/metal warrior].

Βαγγέλης Ε.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Τοπ 7"/ tapes του '13)

Top 10 ΕΦΤΑΡΙΑ:  

Κάποια απ' τα εφτάιντσα που ξεχωρίσαμε φέτος αναφέρθηκαν σε προηγούμενο ποστ, για όσα δεν αναφέρθηκαν λέμε δύο επεξηγηματικά λογάκια.

10. Violent Future – Violent Future

09. Nuclear Spring – Nuclear Spring

08. Gag – 40 Oz. Rule '90

07. Black Gust – Psychedelic Maelstrom 

Γκαρατζοειδές hardcore από Κροατία. Κωλοπαιδαράδικο attitude και ροκάδικη διάθεση που σε κερδίζουν στη στιγμή.
http://blackgust.bandcamp.com/
06. Written Off – Written Off

05. Overpower – Overpower 
Μέχρι στιγμής σ' αυτό εδώ το άρθρο αναφέρθηκαν τέσσερις κυκλοφορίες της γερμανικής Hardware Records (Sickoids, Burial, Blank Pages, Nuclear Spring). Αυτή είναι η πέμπτη. Κολασμένο hardcore από Λειψία. Δεν έχουν τέλος οι μπαντάρες από Ντόιτσλαντ.
http://hardwarerecords.bandcamp.com/album/overpower-s-t-7

04. Sonic Abuse – Sonic Abuse

03. White Lung – Songs Of The South
Οι White Lung είναι υπερμπάντα και το φετινό τους εφτάρι περιέχει δύο απ' τα ωραιότερα φετινά κομμάτια.
http://whitelung.bandcamp.com/

02. Red Dons – Notes On The Underground
Κλασσικός γκαζμάς, μόλις φέτος πήρα πρέφα τη φάση των Red Dons και άρχισα να ακούω βουλιμικά τους δίσκους τους. Το "Notes On The Underground" βρίσκεται στα ίδια επίπεδα με το περσινό αριστούργημα "Ausländer".
http://reddons.bandcamp.com/album/notes-on-the-underground

01. Angel Du$t – Xtra Raw

____________________________________________________________________

Top 5 ΚΑΣΕΤΕΣ:

05. Stone Dagger – Demo
O Brendan Radigan (Rival Mob, Magic Circle) τώρα και σε heavy metal μπάντα. Με βλέπω να το γυρνάω σιγά-σιγά...
http://www.youtube.com/watch?v=Kzx6Qkb-gaY

04. Hellgasm – Infernal Raids
Οι Αμερικανοί Hellgasm μάλλον έχουν κάψει φλάτζες με καμμένες γιαπωνεζίλες. Αυτό το τερατούργημα δεν εξηγείται αλλιώς. Άψογο.
http://hellgasm.bandcamp.com/

03. Lifewreck – Demo
Αυτό θα μπορούσε να μπει και στις ελληνικές κυκλοφορίες, άλλα κυριάρχησε το καλτιλίκι του format. Αλαλάζον fastcore/powerviolence από Αθήνα. Τρεχάτε να το πάρετε.
http://lifewreck.bandcamp.com/

02. Jungbluth – Jungbluth
Η πρώτη δόση του φετινού μπαμ που έκαναν οι Jungbluth είναι σε μορφή κασέτας.
http://jungbluth.bandcamp.com/album/s-t-tape

01. Marais – Demo
Καθηλωτικό και κινηματογραφικό screamo από Γερμανία. Ό,τι και να βγάλουν μετά θα γαμήσει στεγνά.
http://marais.bandcamp.com/album/marais

Βαγγέλης Ε.

CRUSADES (Can) - Perhaps You Deliver This Judgement With Greater Fear Than I Receive It (2013)

Σας έλειψε λίγο καινούριο δρακουλιάρικο πανκ ροκ; Ο ήχος της occult χαζοχαρουμενιάς μήπως; Ένα υποτιθέμενο σάουντρακ του "Twilight", αν το τελευταίο ήταν καλή ταινία και είχε γυριστεί σε καταλήψεις; Ένας πιθανός νέος δίσκος των The Ghost, αν οι τελευταίοι σκάμπαζαν από πανκ και δεν ήταν τόσο σκατά μπάντα; Αν ναι, τότε συμπάσχουμε, αφού και ο δικός μου οργανισμός ζητούσε εδώ και καιρό κάτι καινούριο από τους Crusades. Και να που οι Καναδοί αισθηματίες επιστρέφουν εφέτο με το δεύτερο full length τους, φέρον το διακριτικό και μεγαλιώδη τίτλο "Perhaps You Deliver This Judgement With Greater Fear Than I Receive It".

Όσοι δεν έριξαν λόγω αμηχανίας χι στο "The Sun Is Down And The Night Is Riding In" πριν δύο χρόνια, και αντιθέτως τα έσπασαν με το αλλοπρόσαλο στυλ του, είναι σίγουρο ότι θα λατρέψουν και τούτο δω. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρα "love or hate". Πολύ love όμως. Ακόμα περισσότερο σε σχέση με το ντεμπούτο, που είχε κάποια ψείγματα αγριάδας. Τόσο που κάποιος που δεν ξέρει ποιοί είναι οι Crusades και για τι πράματα τραγουδάνε, άνετα θα μπορούσε, ακούγοντας συγκεκριμένα σημεία, να πιστέψει ότι μόλις ανακάλυψε τους συνεχιστές της love metal "παράδοσης" (αυτής των HIM). Μην μπερδεύεστε όμως, ο δίσκος εννοείται πώς έχει τις τσίτες του και την επικούρα του, όπως το εναρκτήριο "The Torchbearer", το κιθαριστικό πουταναριό στο "The Incantations" και το ΈΠΟΣ "The Expulsion" (η Iron-Maiden-ιά που εισβάλλει στο 2:05 κάνει την καρδιά μου να κλαίει). Απλά σα σύνολο όλο το άλμπουμ κυλάει σε ένα ίβολ χίπικο κλίμα του τύπου "είμαστε όλοι αδερφάκια και μπαμπάκας μας ο Σατανάς", μια ατμόσφαιρα που χαρίζει ηρεμία και εσωτερική γαλήνη. Το γάμησα, ε;

Οι φωνές είναι σε ακόμα πιο ψηλό επίπεδο, πιο ώριμες, πιο σίγουρες, πιο κρυστάλλινες, πιο τέρμα γλυκούλικες και τα ρεφραίν κολληματικά μέχρι αηδίας. Επίσης, επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά σημεία του δίσκου η φράση "the shadow of ideas", για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω, οπότε έχουμε έναν επιπλέον πόντο για το μυστήριο της υπόθεσης.

Δισκάρα του ελέους.

http://crusades666.bandcamp.com/

Βαγγέλης Ε.