Ø (Fin) - Heijastuva (2011)

Κάτι τέτοιες στιγμές δικαιώνουν την ανάγκη εξερεύνησης μουσικών παθών. Tο "Heijastuva" προκαλεί την αποφόρτιση του Mika Vainio από την Pan Sonic παρακαταθήκη.

Με ένα 17λεπτο κομμάτι κιθαριστικού feedback, που πηγαινοέρχεται από την Brian Eno ανάγκη, στην Fennesz ιδιοσυγκρασία, να προηγείται τριών κομματιών ηλεκτρονικού μινιμαλισμού, ο Vainio χτίζει ένα μελαγχολικό τοίχο που αλληλεπιδρά τόσο άμεσα, και αναγκαία αποξενώνει τον δίσκο από μία ομαλή φυσική συνέχεια. Η συνειδητή αλλαγή σε αυτή την ηλεκτρονική "Space Odyssey" μινιμαλιστική παγερότητα των 3 κομματιών που ακολουθούν, είναι τόσο αναπάντεχη όσο και καθαρτική.

Καλλιτεχνικό περιεχόμενο μέσω ιδιόμορφης εκφραστικής ποικιλίας, που καλεί την μελαγχολία και δημιουργεί την επιφάνεια για να την αντανακλά.

Γιώργος Κ.

PROJEKT FISHTANK DJ SET @ Κοινωνικός Χώρος Μικρόπολις 05/03/2011

Κάπου εκεί ανάμεσα σε Kaiser και Mythos, κάπου εκεί ανάμεσα στους Boris, τους Observers και τους Profanatica, το Projekt Fishtank αποφάσισε να κάνει το πρώτο του πάρτυ σ’ένα χώρο λίγο διαφορετικό από τους άλλους. Σε μια ελεύθερη γωνιά της Θεσσαλονίκης όπου οι άνθρωποι αγχώνονται λιγότερο και πίνουν -μάλλον- περισσότερο.
Το Μικρόπολις αυτή τη φορά φιλοξένησε κόσμο κάπως διαφορετικό από τα μέχρι τώρα δεδομένα κι έβαλε με τη σειρά του άλλο ένα λιθαράκι στον αγώνα ενάντια στη γυάλα.

Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους ήρθαν, το αντάρτικο συνεχίζεται…

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΜΕΤΑΛ
Projekt FishTank

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Λάκη και την μουσική ομάδα του Μικρόπολις.

PROJEKT FISHTANK DJ SET @ Κοινωνικός Χώρος Μικρόπολις

...Ερχόμαστε!

KYLESA, Okkultokrati @ Feierwerk, Μόναχο - - 14/02/2011

Όταν γράφω για συναυλίες στο εξωτερικό συνηθίζω να αφιερώνω μια παράγραφο για να κράξω τους διοργανωτές συναυλιών στην Ελλάδα, οπότε λέω να κάνω το ίδιο και τώρα. Είδαμε στο Μόναχο Kylesa και Okkultokrati (μπάντα που έχει ήδη φτιάξει όνομα στην πιάτσα και πιθανόν να έχει και κοινό εκτός της πατρίδας της), δύο μπάντες που ΔΕΝ είναι ντόπιες (εννοώντας: ήρθαν αεροπορικώς) με 14 ευρώ. 14 (δεκατέσσερα) ευρώ ρε. Γιατί γαμιέστε έτσι στην Ελλάδα, ρε μαλάκα; Μην είναι τα ακριβά αεροπορικά, όπως είχε υποστηρίξει (συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα) διοργανωτής σε συζήτηση που είχαμε; Νομίζω ότι αυτά είναι παπαριές, άνθρωπος που στέκει στα λογικά του δε θα έχαβε ότι τα αεροπορικά για Αθήνα ή Θεσσαλονίκη είναι τόσο ακριβά, ώστε δικαιολογούν τις υψηλότερες τιμές συναυλιών στην Ευρώπη...

INTENSITY (Grc) – Times (2010)

Με τον λιτό τίτλο "Times", οι InTensity παρουσιάζουν την πρώτη επίσημη EP κυκλοφορία τους. Το συγκρότημα μετρά πάνω από τρία χρόνια ζωής, και παρά το νεαρό την ηλικίας, μας φανερώνουν ένα αρκετά ώριμο ύφος, το οποίο είναι βασισμένο σε μια καθαρά progressive χροιά, όπως αυτή έχει σχηματιστεί στο μυαλό μας από την αρχή των ‘90s.

Αυτό που σου αφήνει το πρώτο άκουσμα είναι πάνω απ’ όλα η προσεγμένη παραγωγή του δίσκου. Είναι φανερό ότι έχει πέσει πολύ δουλειά, ώστε να το κάθε όργανο να ακούγεται έτσι όπως πρέπει. Ειδικά στο είδος όπου οι Θεσσαλονικείς παίζουν μπάλα το θέμα της ακρίβειας στον ήχο είναι το άλφα και το ωμέγα. Στις συνθέσεις τώρα. Στέκονται θα έλεγε κανείς σε πολύ καλό επίπεδο, αποκτώντας μάλιστα και μια δική τους ταυτότητα, που μπορεί μεν να χάνεται στο κυκεώνα των συγκροτημάτων του συγκεκριμένου ήχου, αλλά παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ένα κατόρθωμα άξιο αναφοράς. Μέσες άκρες θα λέγαμε ότι οι InTensity θυμίζουν αρκετά Dream Theater με πολλά μελωδικά στοιχεία των Πολωνών Riverside. Σε καμιά περίπτωση δεν παρατηρούμε την γνωστή φλυαρία του progressive, πράγμα αρκετά θετικό. Ίσως να υπάρχει κάποια μομφή για το ύφος των φωνητικών, που πολλές φορές παραμορφώνονται αποκτώντας αυτή την ψηφιακή χροιά, που σε καμία περίπτωση δεν δένει με το σύνολο.

Όπως και να ‘χει, η όλη προσπάθεια είναι άξια όχι μόνο αναφοράς, αλλά και προσοχής. Με το "Morpheus" να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα κομμάτια για τα σκοτεινά περάσματά του, οι InTensity θέτουν τον πήχη ψηλά. Δεν μένει βέβαια τίποτα άλλο από το να περιμένουμε έως την επόμενη κυκλοφορία, έτσι ώστε να δούμε αν έχουμε ή όχι, να κάνουμε με κάποιο δημιουργικό ξέσπασμα.

Νίκος Ζ.

http://www.myspace.com/intensityband
http://www.intensity-band.com

NATURAL SNOW BUILDINGS (Fra) - Waves of the Random Sea (2011)

Η παραγωγική συνθετική δύναμη τους δεν σταματά να με εκπλήσσει. Άλλη μία κυκλοφορία από αυτό το καταπληκτικό μουσικό μεγαλείο, και μάλιστα όπως αποδεικνύεται η αγαπημένη μου. Πάντα περισσότερο εκφραστικοί παρά πρωτοπόροι, και στο "Waves Of The Random Sea", αν πρέπει να αναφερθώ στη συνθετική μορφή των τραγουδιών τους δεν θα βρω κάτι νέο. Το χαλί το στρώνουν απαλά drones, ήχοι απλοί και έντονοι που αποσκοπούν στην υποστήριξη και οριοθέτηση του κάθε κομματιού. Οι σχεδόν ψιθυριστές μελωδίες από τις κιθάρες και τα τόσο ήρεμα φωνητικά ή percussions πέφτουν σαν αραχνοΰφαντο folk πέπλο. Ο συνδυασμός αυτών των drones με τις folk προσθήκες είναι ουσιαστικά η μουσική των Natural Snow Buildings. Η εναρμόνιση μικρών θορύβων, θολών drones και νεο-folk μελωδιών. Το άκρως συναισθηματικό πρίσμα που συγκεντρώνεται από αυτά τα επιμέρους τμήματα, αντανακλά μία μαγική ατμόσφαιρα με τελικό αποτέλεσμα την παραγωγή μιας πανδαισίας ήχων.

Δυστυχώς όσο και αν προσπάθησα να τη ντύσω με παραμύθια και χαμόγελα, η μουσική περιγραφή ακουμπά πολύ κοινότοπα πεδία τα οποία αδικούν την οποιαδήποτε δουλειά των Natural Snow Buildings. Θα αφήσω κατά μέρος, φράσεις του τύπου "Το "Waves Of The Random Sea" είναι οι χαμένες εικόνες ενός μολυβένιου ύπνου" όσο δίκαια και αν το εκφράζουν αυτές, για να μην μειώσω το υλικό της επερχόμενης συλλογής ποίησης που θα εκδώσω.

Έχω δίκιο όμως, το "Waves" είναι δίσκος που παρακολουθείς με ακουστικά για να μην χάθει ο παραμικρός βόμβος. Απέχοντας έτη φωτός από οποιαδήποτε κλισέ και μελιστάλακτη συνθετική αερολογία, οι Natural Snow Buildings καταφέρνουν να είναι συναισθηματικοί, γνωρίζοντας πως να εκφραστούν ακόμα και μέσα από drones ή field recordings, κάτι διόλου εύκολο, που ταυτόχρονα τους καταξιώνει ως μουσικούς.

Η μόνη σημαντική διαφορά συγκριτικά με λοιπές δουλειές τους, είναι το μέγεθος του δίσκου που δεν ξεπερνά τα 70 λεπτά. Αυτή η αλλαγή τους επιτρέπει να κυκλοφορήσουν τη δουλειά τους μέσα από τις γνωστές βιομηχανικές οδούς, και όχι ως self-released όπως η μπάντα συνηθίζει. Αφήνω τις κακές εμπορικές υποβολές στην άκρη και εστιάζοντας στη μουσική βλέπω πως αυτή η χρονική στένωση, τους κάνει πιο μεστούς και λιτούς. Δεν στέκεται εμπόδιο στην ποιότητα, εν αντιθέσει η μικρότερη διάρκεια του δίσκου με βοήθησε να τον παρακολουθήσω ευκολότερα. Ίσως το χαρακτηρίζω ως την καλύτερη δουλειά τους ακριβώς επειδή αντιλαμβάνομαι εντονότερα την έκταση και τις μορφές των κομματιών. Αυτή η αμεσότητα ήταν ένα στοιχείο που δεν είχαν αναπτύξει, και η παρουσία της δεν τους μειώνει την υποβλητικότητα. Άλλη μία καταπληκτική δουλειά, άλλη μία περιήγηση στο κρυστάλλινο παλάτι που δημιουργεί η φαντασία τους.

Γιώργος Κ.

http://www.myspace.com/naturalsnowbuildings
http://www.blackest-rainbow.moonfruit.com/

TERRORDROME (Grc)/OATH TO VANQUISH (Leb) – Beggeters of Fear & Ruin (2010) [Split]

Το εν λόγω split έσκασε μύτη τον περασμένο Αύγουστο, κυκλοφόρησε μόνο σε 100 κόπιες και παρουσιάζει 2 νέα κομμάτια από κάθε μπάντα: τους δικούς μας σαλονικιούς Terrodrome και τους Λιβανέζους Oath To Vanquish, και οι δύο "αποκτήματα" της Grindethic Records.

Οι Terrordrome έχουν ξεφύγει. Όποιος έχει τύχει να τους δει ζωντανά έχει τουλάχιστον μείνει άναυδος στα πρώτα 10-15 λέπτα, ψάχνοντας να βρει από που του σκάνε οι μπουνιές! Πρόκειται για up-to-date brutal death metal μπάντα με εντελώς κτηνώδη αντίληψη τόσο μουσικά όσο και εκτελεστικά. Τα δύο νέα κομμάτια που παρουσιάζουν εδώ, συνεχίζουν από εκεί που τελείωσε το προ τριετίας πλέον "Vehement Convulsion" ντεμπούτο τους και εν ολίγοις μιλάμε για ένα οργανωμένο χάος από υπερτεχνικά riffs, σπαστικό και απάνθρωπο drumming και γουρουνίσια φωνητικά. Η μπάντα εδώ βρίσκει την ευκαιρία να κάνει και λίγη πλάκα, αφού στο "...for mayhem to begin" τους ακούμε να τελειώνουν το κομμάτι με fusion/jazz ακουστικό riff και σολάκι, ενώ το "χταπόδι" από πίσω συνεχίζει να χώνει τριπλο-μποτιές και να αυτοσχεδιάζει πάνω σε blast-beat! Αδυσώπητοι και brutal όσο λίγοι, οι Terrordrome αποτελούν σίγουρα μία απ' τις πιο καλοκουρδισμένες και συνθετικά συνεπείς ελληνικές μπάντες σήμερα!

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι Λιβανέζοι Oath To Vanquish, οι οποίοι κεντρίζουν το ενδιαφέρον, αφενός λόγω καταγωγής (δεν έχω ξανασυναντήσει μπάντα απ' το χιλιοβασανισμένο Λίβανο), αφετέρου λόγω του επίσης λυσσασμένου και τεχνικού υλικού τους, το οποίο δεν υστερεί ούτε συνθετικά, ούτε ηχητικά συγκρινόμενο με άλλες δυτικές brutal death metal καταστάσεις. Τα δύο δικά τους κομμάτια αναδεικνύουν τόσο την εκτελεστική δεινότητα των μελών, όσο και την αγάπη τους για ακραίο death metal. Λίγο πιο προσιτοί στο αυτί σε σχέση με τους Terrordrome, παίζουν πιο ρυθμικά, αρέσκονται σε πιο στριφνές συγχορδίες και αρκετά αργά περάσματα, κάνοντας έτσι το υλικό τους να ακούγεται λίγο πιο "ατμοσφαιρικό", ενώ και τα φωνητικά έχουν περισσότερη ποικιλία. Ωραία μπάντα!

Εν ολίγοις, το "Beggeters of Fear & Ruin" ακούγεται μονορούφι, σου θρυμματίζει το κρανίο και αποτελεί ένα πρώτης τάξεως teaser για τις επερχόμενες δουλειές των εν λόγω συγκροτημάτων. Είναι επίσης εντυπωσιακό σε τί επίπεδα αηδιαστικής τεχνικής και επιθετικής σχιζοφρένειας έχει φτάσει το death metal σήμερα... λιώστε άφοβα!

Γεράσιμος Β.

www.myspace.com/terrordrome 
www.myspace.com/vanquishlebanon
www.grindethic.co.uk