ΨΑΡΟ_ΚΟΡΦΑΔΕΣ 2011 pt.II

Την χρονιά του νέου πραξικοπήματος (όχι δεν είναι πολιτικό σχόλιο), την χρονιά που οι Morbid Angel μας έκαναν να κλαίμε από τα γέλια (σε πείσμα των true οπαδών που αποφάσισαν στα γεράματα ότι είναι ανοιχτόμυαλοι), την χρονιά που οι Sarabante έκαναν το μεγαλύτερο βήμα που έχει κάνει πρωτοεμφανιζόμενη ελληνική μπάντα… Αυτή τη χρονιά, το 2011 δηλαδή (για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας), δεν την απόλαυσα καθόλου, αλλά διαπίστωσα καθώς έφτιαχνα τη λίστα μου ότι άκουσα πολύ περισσότερες ελληνικές μπάντες από κάθε άλλη χρονιά. Δεν είναι χαριστικό το τοπ μου, κάποιοι είναι φίλοι αλλά δεν είμαι manager τους οπότε δεν κερδίζω και τίποτα. Οι Sarabante λοιπόν παρά την γκρίνια για το neocrust, συνεχίζουν να παίζουν με ασύλληπτο ρυθμό σε κάθε είδους player μου. Το "Remnants" με όλα όσα θα μπορούσαν να φανούν αρνητικά καταλήγει να είναι ο αγαπημένος μου δίσκος για φέτος και να κάνει ακόμα και το "Unveiling the truth" από εκείνο το ιστορικό rehearsal demo τους να φαντάζει απλά "πολύ καλό". Οι Sun Of Nothing δεν ξεκολλούσαν επί κυριολεκτικά ένα εξάμηνο. Ο νέος τους δίσκος είναι ο απόλυτος καθρέφτης της πόλης, δεν είναι soundtrack, είναι η ίδια η πόλη σε ήχους ξεβρακώνοντας κάθε είδους glitch προσπάθεια. Από την άλλη οι λαοφιλείς πλέον Planet Of Zeus που δεν χωρέσανε στο An Club μοιάζουν να μην χωράνε σε αυτή την ίδια πόλη, ούτε και στη χώρα δηλαδή. Οι Dephosphorus πέρασαν μεν στα ψιλά εδώ πέρα αλλά έχουν κάνει όλο το σύμπαν να παραμιλάει με το αστρογκράιντ τους (sic). Oι Nadiwrath είναι αλήτες, είναι αλκοολικοί και στην τελική αποδεικνύουν ότι το black metal βγήκε από το punk και φάτε τα στη μούρη γιατί τόσα χρόνια σας το λέμε και δεν μας πιστεύετε. Σε πιο κλασσικές φόρμες το alter ego τους οι Dodsferd (με διαφορετικό βασικό συνθέτη όμως) κάνουν όσα βήματα χρειάζεται ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον ψηλά. Οι Bliss επιτέλους το κυκλοφόρησαν και το σύνθημα "βγάλτο το γαμημένο-δεν μπορώ να περιμένω" δικαίωσε όσους μιλούσαν για μια από τις καλύτερες εγχώριες μπάντες. Οι αγαπημένοι 1000mods πέρα από τον πάταγο που έκαναν στο "Go fish Go!", έβγαλαν έναν εκπληκτικά διασκεδαστικό δίσκο με τουλάχιστον 2-3 κομμάτια που σιγοτραγουδώ συχνά πυκνά στο δρόμο. Για τους I Want You Dead σας τα είπαμε και στους περσινούς Ψαροκορφάδες, τους κάναμε και interview, τους φωνάξαμε και στο "Go fish Go!", έ αν και πάλι δεν τους ακούσατε δεν ξέρω τι άλλο να πω, θα αρχίσω να χτυπάω κουδούνια με το ρόπαλο. Βάζουμε και μια σφήνα εδώ τους Rivals! που άκουσα τελευταία στιγμή και ενθουσιάστηκα. Και στο τέλος μας μένουν οι Mortal Tormentοι οποίοι περπατώντας στα χνάρια των Bliss, μετά από αιώνες αποφάσισαν να βγάλουν τον δίσκο τους, να σπάσουν τα τύμπανα μας με breee φωνητικά από τον βόθρο, και να μας βάλουν στην πρίζα με ένα videoclip μες το κρεατικό και την καύλα.

Κάπου εδώ είναι η ώρα που πετάω ένα bridge, και φέρνω στην κουβέντα το hip hop, το οποίο μας απασχόλησε σε κάποια εκπομπή του GfG! από το ραδιομέγαρο, και αναφέρω τον Ήρωα τον οποίο έγω έμαθα φέτος, αλλά αυτός κυκλοφόρησε πέρσι τον δίσκο του για να μην επιτρέπεται να τον βάλω στο τοπ μου. Σπάω όμως τους κανόνες και αναφέρω στους φετινούς Ψαροκορφάδες το "Θέλω να μιλάς" που παρά τον δασκαλίστικο στίχο, σε στυλ Μεθυσμένα Ξωτικά, μου άρεσε πάρα πολύ. Για το τέλος άφησα τον Μικρό Νικόλα που επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ, η Ζαχάρω παίρνει τα ινία, όλοι όσοι δεν δείξατε σεβασμό στο πρώτο, τρέχτε να κρυφτείτε. Το μόνο που μπορεί να τρομοκρατήσει ακόμα περισσότερο είναι ένα split με τον θεό Alitiz. Φανταστείτε έναν νευρικό να φρίττει το σκυλί. (Οδηγίες χρήσης εδώ και εδώ).

Στα "ξένα" δεν θα πω πολλά μιας και οι μπάντες είναι λίγο πολύ γνωστές. Τα 4-5 πρώτα πραγματικά τα απόλαυσα, τα υπόλοιπα απλά τα γούσταρα πολύ. Από τις όχι τόσο γνωστές τσεκάρετε τους Enslave με το ηρωικό τους japcore και τους Dog's Holy Life με το υπερδιασκεδαστικό crust τους.

Όχι δεν άκουσα το νέο Tom Waits, αντιστέκομαι στον καταναγκασμό του πιρουνιού, τρώω με τα χέρια, είμαι απολίτιστος, ακούω Βανδαλούπ και είμαι καλά. Πρέπει επίσης να πω ότι για πρώτη φορά φέτος μετά από χρόνια "στήριξα" την DiDi που συνήθως γράφω στα αρχίδια μου και πήγα σε φεστιβάλ της. Στο Sonisphere βγήκε όλη η παιδική μου αθωότητα και πέρασα τέλεια με ένα μισόλιτρο ρακί βλέποντας για δέκατη φορά ΚΑΘΕ μπάντα που έπαιζε και αναθεωρώντας σε μεγάλο βαθμό την αντιμετώπισή μου απέναντι στην μουσική. Στο RW από την άλλη έκανα ένα καταπληκτικό πικνικ την ημέρα του Αγγελάκα με το πιο πετυχημένο pongo της ιστορίας στον γενειοφόρο τιτάνα Ψαραντώνη που κάνει θεούς να γονατίζουν με το κρητικό του black metal. Και πανηγύρισα το σύμπαν την ημέρα των Prodigy. Σε πιο αυτοοργανωμένα σκηνικά highlight το live των τρομερών Dog's Holy Life στον Στρέφη με το πάρτυ (δεν έχουμε ιδέα ποιανού) στον Λυκαβηττό στα καπάκια, που έκανε την μπάντα να σκέφτεται σοβαρά να μετακομίσει Ελλάδα. Ωραία η Νέα Μάκρη με τα "Μουσικά κύματα", πολλά υποσχόμενη η Χαλκίδα με το "Ides of August", το καλύτερο χριστουγεννιάτικο των Nightstalker εδώ και μερικά χρόνια. Αυτά για την χρονιά που πέρασε. Επίσης τώρα που έχουν πέσει οι τιμές στις εσπρεσιέρες, να πάρετε μια. Ο espresso γαμάει το πρωί. Φραπέ μόνο το βράδυ για σοβαρές αυπνίες και μελλοντικά προβλήματα με το στομάχι. Αυτά. Cheerz.

Ελληνικά:
Sarabante - Remnants
Planet of zeus – Macho Libre
Sun Of Nothing – The Guilt Of Feeling Alive
Nadiwrath – Nihilistic Stench
Dephosphorus – Axiom
1000mods – Super Van Vacation
I Want You Dead – We Are The Legions Of Scums
Rivals! - Make your own path
The Bliss – Gabbatha
Mortal Torment – Resuscitation
Dodsferd – Spitting With Hatred The Insignificance Of Life

Ξένα:
Red Fang – Murder The Mountains
Dog’s Holy Life – Forty Four Weeks
Rwake – Rest
Most Precious Blood – Do Not Resuscitate
Enslave – Far East Hardcore
Nightbringer - Apocalypse Sun
Altar Of Plagues – Mammal
Samsara Blues Experiment - Revalation And Mystery
65 Daysofstatic - We were exploding anyway

V/A:
Spinalonga Recs – Miss Fortune Was A Henhouse Manager
Greek Death/Grind Scene Vol.1

Extras:
Μικρός Νικόλας – Θα γαμηθεί ο Δίας

Videos:
Planet Of Zeus – "Vanity Suit" (μας κάνουν πλάκα είναι σίγουρο λέμε)
Mortal Torment – "Decomposition In Vomit" ( και πού 'στε ακόμα)
Bliss - "Zapukletska"


P.S.: Αγωνιούμε για νέα Injekting Khaos, Conspiracy Of Denial, Despite Everything, Potergeist,Routes Last Rizla.

P.S.2: Ωραία είναι και η Αμοργός και μην την κράζετε.

P.S.3: Το ξέρω ότι είναι μεγάλο αλλά ελπίζω σε δημοσίευση.

Ιωσήφ Χ.

ΨΑΡΟ_ΚΟΡΦΑΔΕΣ 2011.pt.I

Η αλήθεια είναι ότι το αργήσαμε λίγο, ναι! Ε, και;! Εδώ ο πλανήτης υποφέρει, οι φώκιες στο Βόρειο Πόλο την ακούνε απ' το κρύο και τα παιδιά στη Σομαλία την ακούνε απ' τη ζέστη, για τις λίστες του ενυδρείου θα μιλάμε τώρα;! Κι όμως, μιας και εμείς δεν έχουμε προβλήματα, για άλλη μια φορά τους γράφουμε όλους στα παπάρια μας και φτιάχνουμε λίστες για πάρτη σας!


Οι λίστες μου κάθε χρονιά είναι οι χειρότερες του ίντερνετ. Είτε θα δεχτώ λοιπόν πως στο άγχος της στιγμής παραλείπω τους δίσκους που άφησαν το στίγμα τους στο μυαλό μου (και νιώθω ΣΙΓΟΥΡΟΣ πως πέρυσι υπήρξαν 10 τέτοιοι), είτε δεν έχω κανένα γούστο. Αναπολώντας και ανασκάπτωντας εν μέσω κρίσης ταυτότητας το καταραμένο '11 λοιπόν, έχουμε και λέμε: ο Tim Hecker με τον συγκλονιστικό - και σίγουρα καλύτερο δίσκο της καριέρας του - "Ravedeath 1972" μονοπώλησε τα ακουστικά μου με ένα πάθος που είχε καιρό να καταφέρει δίσκος. Το νέο Corrupted, χωρίς να φτάνει στα αυτιά μου με την ορμή του "Mundo Frio", καταφέρνει με αυτό το εκπληκτικό τρίτο track να με ανατριχιάζει εδώ και μήνες. Το λίγο βαρετό συνολικά Belong (αγαπούσα τον παλιό τους ήχο βλέπετε) μόνο και μόνο για το ονειρικό "Perfect Life" μπαίνει στην τριάδα. Ο Leviathan "σκέτο γουρούνι και μισογύνης", ακόμη κι αν δεν έβγαζε τον ποταμό ριφφ και έμπνευσης που κυκλοφόρησε, θα έμπαινε στο top 5 μου για τα χαιρέκακα χαμόγελα που μου χάρισαν οι ψυχαναλύσεις του Wrest από τα ελληνικά και ξένα έντυπα.

Ύστερα, σε μια κανονικότατη επιστροφή των απωθημένων, οι Will Haven και My Dying Bride εκδικητικά με αναγκάζουν να πληκτρολογήσω τα θαμμένα στο Λυκειακό μου είναι ονόματά τους στην λίστα μου... Δεν βαριέσαι, η Grouper με τις πανέμορφες δουλειές της επανορθώνει το λαβωμένο Indie Cred μου, και για την απαραίτητη ποικιλία, θα προσθέσω και τους δύο πιο απρόβλεπτους και αλλοπρόσαλους δίσκους της χρονιάς που πέρασε: τις κυκλοφορίες των Diapsiquir και Wold, μαζί με την ευχάριστη έκπληξη του "Possessed By The Rise of Magik", τον πιο αληθινό και πηγαδένιο δίσκο που θα μπορούσα να ελπίζω πως θα βγάλουν οι τεράστιοι Ramesses. Βραβείο κοινού, στο φετινό Psychic Paramount (το στιγμιότυπο στο 2:35 αυτού του βίντεο, τα λέει καλύτερα και αληθέστερα απ' ότι θα τολμούσα να το πω ποτέ εγώ).

Πολύ καλή λίστα, νιώθω ήδη καλύτερα!

1. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
2. Corrupted - Garten Der Unbewusstheit
3. Belong - Common Era
4. Leviathan - True Traitor True Whore
5. Will Haven - Voir Dire
6. My Dying Bride - The Barghest O’ Whitby
7. Grouper - Alien Observer
8. Diapsiquir - ANTI
9. Wold - Freemasonry
10. Ramesses - Possessed By The Rise Of Magik

Δημήτριος Γ.

MALLEDICTION (Grc) - Promo (2011)

Οι Αθηναίοι Mallediction, αν και νέοι ως μπάντα, δεν είναι παιδάκια. Τα παλικάρια είναι στη φάση χρόνια και μάλιστα οι 2 στους 5 κοπανάνε υπέροχα και στους Incineration. Τα 2 κομμάτια που θα βρείτε σ' αυτή τη μόλις 2η κυκλοφορία της μπάντας (έχει προηγηθεί το "Warsaw" promo 2010), είναι αρκετά για να σας πείσουν για τη συνθετική ωριμότητα και ωμότητα αυτής της πεντάδας. Death Metal απάνθρωπο και βρωμερό, με σεβασμό στις αρχέγονες ρίζες του ιδιώματος, μακριά από "μοντερνιές" πάσης φύσεως.

Απ' ότι ξέρω αυτό το promo είναι μια πρόγευση από την ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος, η οποία δε θ' αργήσει και πολύ, επομένως περισσότερα θα πούμε τότε! Προς το παρόν δανείζομαι τον τίτλο του 2ου κομματιού και σας λέω πως εδώ μιλάμε κανονικά για τη "μπόχα της βρώμας", οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε! Πόνος και κάβλα!

http://www.myspace.com/mallediction

Γεράσιμος Β.

ENSLAVE (Jap) – Far East Hardcore Punk (2011)

Παίρνεις ένα κουτί που γράφει με τεράστια γράμματα "ΠΙΤΣΑ" απ'έξω, τι περιμένεις να βρεις μέσα; Κάπως έτσι πάει και με τους Enslave... far east hardcore punk σου λέει και ψέματα δεν το λες εσύ με τη σειρά σου.

Δεν τους ήξερα καν, οπότε με την προτροπή φίλου "άκου εδώ το καλύτερο japcore της χρονιάς", έκανα κλικ, έκανα και download ...και τελικά σίγουρα το άκουσα. Δίσκος για πολλά γούστα το "Far East Hardcore" είναι ένα τσακ πιο μελωδικός από ότι θα 'θελα, αλλά ισορροπεί τόσο καλά με την πρίμα παραγωγή και το σκισμένο διπλό φωνητικό που δεν θα παραπονεθώ καν. Έτσι λοιπόν, για να μην μπερδευόμαστε, έχουμε γιαπονέζικο hardcore που παρα τις ενστάσεις των Anal Cunt, συνήθως αποκαλείται japcore. Μπόλικη μελωδία, crust σημεία, γυναίκα σκύλος – άντρας πάλι σκύλος στα φωνητικά, αλλά όλα με βάση το hardcore (το far east), συμπλήρωμα ένα πιο παλιομοδίτικο punk και λίγο metal (αυτό που μοιάζει με hardcore). Ο δίσκος κυλάει ωραία, με ποικιλία και pop νοοτροπία, τα κομμάτια πρέπει να τα θυμάσαι και θα το κάνεις. Δεν επιφυλάσσει εκπλήξεις, αλλά είναι ωραίος από μια καθαρά ψυχαγωγική ματιά και σε live σίγουρα θα σκοτώνει. Θα έχει ενδιαφέρον βέβαια το μίγμα του κόσμου στο οποίο θα έχει απήχηση και το οποίο θα παρακολουθούσε ένα τέτοιο live. Aλλά ας είμαστε ειλικρινείς, το ότι είδαμε τους Crude δεν νομίζω ότι σημαίνει πως θα γίνουμε ο νούμερο ένα προορισμός για τους Ιάπωνες, άρα δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα.

Έτσι λοιπόν αν το φετινό (ομολογουμένως πιο μονόπαντο) Acrostix δεν σου είπε και πολλά (κακώς), ρίξε μια αυτιά στο πιο βατό αδέρφι από την άπω ανατολή. Όλο και κάτι θα βρεις να σ’ αρέσει. Στανταράκι.

Ιωσήφ Χ.

http://www.myspace.com/enslavejhc

SAMIAM (USA) - Trips (2011)

Ξέρω, είναι λίγο αντικλιματικό να βρίσκει κανείς μια κριτική για δίσκο των Samiam στο κατά τα φαινόμενα, πιο ακραίο και εξειδικευμένο zine μας, αλλά όσοι γνωρίζουν το αρθρογραφικό μου παρελθόν και τα γενικότερα ακούσματα μου, μάλλον θα το καταπιούν και αυτό. Για όσους δεν, οι Samiam είναι μια κατά βάση emocore μπάντα, η οποία ξεκίνησε στα τέλη '80s συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο την μουσική κληρονομία των Rites of Spring και φτάνοντας στο peak της λίγα χρόνια αργότερα, όταν δηλαδή πέρασε από πολυεθνική κυκλοφορώντας τα "Clumsy" & "You're freaking me out". Πιο φλώροι απ'τους Seaweed αλλά πιο νευρικοί απ'τους Jawbreaker, άμα πιάσατε κάτι απ'το name dropping, θα καταλάβετε έαν σας αφορά ή όχι.

Το ''πρόβλημα'' με όλα αυτά είναι πως είδατε γραμμένη την λέξη emocore, και εγώ πάλι θα πρέπει να κάθομαι να εξηγώ τι και πως. Η μαζική σαβούρα που βγήκε απ'τα μέσα της δεκαετίας του '90 κι έπειτα, δίχως να χάνει σε δυναμική (φανταστείτε μια τεράστια χωματερή που συνεχίζει να μεγαλώνει), φέρνοντας το subgenre σαν περιγραφή, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τις περισσότερες μπάντες που ξεπήδησαν μέσα απ'το πρώιμο Aμερικάνικο hardcore (καλή ώρα οι Samiam έχουν μέλος των Social Unrest). Αλλά και πάλι ένα αμύητο αυτί είναι λίγο δύσκολο να πιάσει τις μουσικές και αισθητικές διαφορές αφού λίγο πολύ θα του φανούν punkοπουστιές. Και είναι σε ένα βαθμό, δηλαδή συναισθηματικό hardcore λέγεται, τι περιμένατε. Αλλά άλλο να το βλέπεις αυτό σαν μια αντίδραση στην βία που επικρατούσε στην σκηνή τότε, και άλλο σαν ακόμα ένα στυλιστικό τερτίπι των εκάστοτε παρασιτικών μεσάζοντων (βλ. managers, stylists, πολυεθνίκια - καλή η γλωσσοπλασία ε-). Οι καλές προθέσεις στην τελική, βοηθούν το συνολικό songwriting. Τέλος πάντων, αρκετά με το backround, πάμε λίγο στα πιο ουσιώδη, έχουν περάσει και 25 χρόνια από τον καιρό που ήταν κρίσιμα όλα αυτά.

Με τα δύο τελευταία Samiam ("Astray", "Whatever's Got you Down") είχα ψιλοασχοληθεί και αν και δεν διέφεραν δραστικά (προφανώς) απ'οτι είχαν ηχογραφήσει μέχρι τότε, δεν μου είπαν πολλά. Κάπως έτσι τα περίμενα και στο νέο και πάνω κάτω είχα δίκιο. Αν και τα περισσότερα τραγούδια είναι OK και ευκολοάκουστα (με μερικά σαφέστατα πιο πάνω απ'τον μέσο όρο ενώ κάποια άλλα πιάνουν κορυφή, δεκτόν, θα τα πούμε αργότερα), άρχιζαν σιγά σιγά να ξεφουσκώνουν, αλλά και να μεγαλώνουν το χάσμα του καλλιτεχνικού υπόβαθρου άλλων συνοδοιπόρων τους (βλ. Leatherface, Hot Water Music) οι οποίοι όχι μόνο δεν πέφτουν ποιοτικά αλλά για μπάντες εικοσαετίας+ σου δίνουν πάντα ένα λόγο να περιμένεις το επόμενο βήμα. Εδώ μένουμε με ένα διασκεδαστικό punk rock album με ημερομηνία λήξης. Προσπάθησα επίτηδες να αργήσω την συγγραφή της κριτικής για να δω τι γίνεται σε βάθος ένός κάποιου χρονικού διαστήματος μιας και δεν μπορούσα να βρω αισθητές μουσικές διαφορές. Eντάξει τα vocals έχουν πέσει, έχουν γίνει λιγάκι πιο ορθόδοξα και ear-friendly και δεν διακρίνονται από κανέναν τρελό δυναμισμό πλέον, αλλά πέρα απο αυτό, τα πάντα έχουν παραμείνει στάσιμα. Τελικά κατέληξα πως η συνήθεια και αυτός ο δημοσιουπαλληλισμός σκοτώνει την τέχνη (των Samiam). Μπορεί να έχεις γίνει μάστορας στο αντικείμενο σου αλλά μόλις σταματήσεις να ρισκάρεις, μόλις συμβιβαστείς και πεις θα κυκλοφορώ που και που κανένα άλμπουμ και δίχως να παρεκλίνω θα προσπαθώ να κρατήσω ένα αξιοπρεπές επίπεδο στο συνθετικό κομμάτι, μπορεί να μην έχασες το παιχνίδι, αλλά αυτό εδώ το κείμενο θα πάει copy paste σε ότι βγάλεις από εδώ και πέρα. Ψιλοβαρέθηκα. Πρέπει όμως χάριν συνοχής να είμαι δίκαιος. Έκανα λόγο πριν για κάποια τραγούδια πάνω (& πολύ πάνω) απ'τον μέσο όρο. Το κλισέ που αναλογεί εδώ είναι το ''είναι βαριά η φανέλα''. Λοιπόν όλως παραδόξως το καλύτερο υλικό στο "Trips" είναι το πιο χαμηλών τόνων και το πιο εσωστρεφές. Τραγούδια όπως τα Demon, El Dofando & Did you Change (με σχεδόν Bρετανικό post-punk ξεκίνημα, καλό) είναι αυτά που θα μείνουν και αυτά που τελικά δικαιολογούν τον δίσκο.

Νομίζω πως βγάζοντας και ένα κάποιο συμπέρασμα από αυτήν μου την προτίμηση, οι Samiam ''πρέπει'' να κινηθούν σε λιγότερο ηλεκτρισμένους δρόμους από δω και πέρα για να βγάλουν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον και ξέρετε, όποιος με γνωρίζει προσωπικά θα έχει φάει κοτρώνα με αυτήν την δήλωση. Απλά ρε παιδί μου, είναι και μιας κάποιας ηλικίας οι τύποι και φαίνεται να τους βγαίνει αυτό το style πολύ πιο φυσικά απ'το πάμε να γράψουμε το επόμενο emocore anthem της νεολαίας. Για παλαίμαχοι θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα.

Κώστας Χ.

www.myspace.com/samiam
www.hopelessrecords.com

SUBLIME CADAVERIC DECOMPOSITION (Fra) – Sheep & Guns (2011)

Πρόβατα και όπλα; Τι ειν’ αυτό; Καρβουνιασμένο χιούμορ; Ανάπηρη αναφορά στους Guns n’ Roses; Ή μήπως οι εμετούληδες (βλ. goregrind) Γάλλοι θέλουν να ρίξουν κοινωνικό σχόλιο; Το ότι η μπάντα στα δυο πρώτα τις άλμπουμ ήταν τόσο "μογγολική", που δεν είχε ούτε στίχους, μπορεί να δικαιολογήσει κάποιο απ’ τα παραπάνω; Ίσως, αφού και μουσικά να το πάρει κανείς, η απόλυτη καφρίλα έχει δείξει μια διεστραμμένη συμπάθεια για το rock n’ roll (ειδικώς & γενικώς) μέσα από παραδείγματα τύπου Rompeprop, Birdflesh, Dead, ακόμα και Carcass (αν αναλογιστούμε πως ξεκίνησαν και πως κατέληξαν), και με αποκορύφωμα τους θεόμουρλους Gore Beyond Necropsy, που από την απόλυτη grind ηχορύπανση, κατέληξαν να παίζουν (υπό το όνομα Noise A Go Go’s) "Rock n’ Noise, Grind n’ Roll" όπως λένε και οι ίδιοι και έχουν απόλυτο δίκιο..!

Το να είσαι βέβαια κάφρος και να εκτιμάς το rock n’ roll (να ακούς Little Richard και να γουστάρεις ρε παιδί μου) ή το ανάποδο, σημαίνει ότι έχεις περάσει σαν ακροατής από πολλά ενδιάμεσα στάδια. Όταν έχεις μπάντα δε, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι μετά το ξεκάβλωμα (1-2 πρώτα άλμπουμ) που θα έχεις εναποθέσει επιτέλους όλες τις ονειρώξεις σου για απόλυτη βία, τρόμο και υπέρμετρη βαρβαρότητα, θα βγάλεις στη φόρα όλα τα υπόλοιπα ακούσματά σου, σε μια προσπάθεια η μουσική σου να ακουστεί πιο ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον στα δικά σου αυτιά. Αν είσαι και καλός στο να στήνεις κομμάτια, ακόμα καλύτερα για σένα.

Όλ' αυτά δεν τα γράφω για πλάκα, αλλά γιατί αυτό είναι το σήμα που μεταδίδει το "Sheep & Guns". Και για να μη σας πρήζω πολύ, το "Sheep & Guns" τα σπάει! Αν και είχε φανεί απ’ το ήδη τετραετίας επικού περιεχομένου "Inventory of Fixtures" (και γαμώ τους τίτλους), οι Γάλλοι έχουν ωριμάσει σαν το παλιό κρασί και εξαπολύουν κομματάρες τη μία πίσω απ’ την άλλη. Δημιουργούν γύρω τους μια ενεργειακή σφαίρα grindcore προστασίας, η οποία περικλύει ό,τι τραβάει η όρεξή σας, από crust/punk περάσματα, μέχρι speed-αριστές ροκιές και Sabbath-ικά κοψίματα. Η δομή και η εναλλαγή των ιδεών θυμίζει Napalm Death - τους πρόσφατους, αυτούς με τον καλό ήχο, πράγμα που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου κακό, πιστέψτε με. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ok, μην περιμένετε να ακούσετε κάτι τελείως "σκισμένο". Το όλο κλίμα είναι πιο βοθρέ και "southern", αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Πραγματικά δε χρειάζεται να πω περισσότερα. Σημειώστε μόνο πως η μπάντα υπάρχει απ’ το 1997, έχει περάσει από Osmose productions και αυτός είναι μόλις ο τέταρτος δίσκος της, ο οποίος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος. Να πάτε να τον ακούσετε λέμε, γιατί ξερνάει ενέργεια!

Γεράσιμος Β.

http://vibedeck.com/scd
http://www.myspace.com/sublimecadavericdecomposition
http://fr-fr.facebook.com/scdmusic

1000Mods, Last Rizla, Weathers @ Κέντρο Νέων, Κόρινθος - - 30/12/11

Σε κάποια φάση που λέτε πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει ανασκόπηση για τις καλύτερες συνταγές με σκουμπρί του 2011. Πρόβλημα. Πρέπει κάτι επειγόντως να γίνει, και επειδή η ρίψη TV από τον τρίτο εκτός των απρόβλεπτων συνεπειών, παίζει να διώκεται και ποινικά, αρπάζω την όμορφη παρέα μου και ξεκινάμε το βροχερό απόγευμα τις τριακοστής μέρας του Δεκέμβρη για Κόρινθο. Θα δούμε live ρε.