Sarah (aka Mike) Kirsch: The Last Emocore Commando

BAD RELIGION (USA) - True North (2013)

Μετά από 15 άλμπουμ μπορώ να πω ότι τους έχουμε μάθει τους Bad Religion. Στις συνθέσεις τους είναι τόσο προβλέψιμοι, ώστε μπορεί κάποιος κατά την ακρόαση ενός καινούριου δίσκου τους να τραγουδάει τα oozing aahs στα σωστά σημεία και να μπαίνει έγκαιρα στα ρεφραίν χωρίς να ξέρει στίχους. Ακόμα και στις αποτυχίες τους είναι πλέον αρκετά προβλέψιμοι. Είναι τόσο σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσουν πατάτα δίσκο, όσο βέβαιο είναι ότι ο ήρωας του καρτούν θα πατήσει τη μπανανόφλουδα, στην οποία λίγα δευτερόλεπτα πριν έχει γίνει ζουμ. Προβλέψιμοι είναι όμως και στις επιτυχίες που ακολουθούν τις αποτυχίες τους, πιστοί μέχρι στιγμής στο μοτίβο "ποτέ δύο κακοί δίσκοι απανωτά". Όπως λοιπόν έχουμε το "Suffer" να διαδέχεται το τρισάκυρο "Into The Unknown" και το "The Process Of Belief" να αποζημιώνει για τη φλωριά του "The New America", έτσι έχουμε και το "True North" πρόθυμο και έτοιμο να μας σηκώσει από τον ύπνο που μας προκάλεσε το "The Dissent Of Man" πριν δύο χρόνια.

Ναι, το "True North" γαμάει. Η δήλωση αυτή όμως έρχεται με οδηγίες χρήσης διαφορετικές, ανάλογα με το είδος ανθρώπου στο οποίο ανήκετε. Υπάρχουν, που λέτε, τρία είδη ανθρώπων: οι ρουβίτσες των Bad Religion, αυτοί που ακούνε Bad Religion και αυτοί που ζουν από τότε που γεννήθηκαν στα βουνά ή στο υπέδαφος και δεν έχουν ακούσει ποτέ Bad Religion. Για τους πρώτους επειδή τους καταλαβαίνω, όντας και ο ίδιος ρουβίτσα, ας αποτελέσει η δήλωση που ξεκινάει την παράγραφο το ok, οπότε προχωράτε άφοβα σύντροφοι. Οι δεύτεροι δε νομίζω ότι χρειάζονται το "True North" στη ζωή τους, αφού σ' αυτό το δίσκο οι Bad Religion παίζουν κυριολεκτικά ΤΑ ΙΔΙΑ απλά με άλλους στίχους, οπότε σ' αυτήν την περίπτωση προτείνω Propagandhi. Τέλος, για τα πιθηκοειδή της τρίτης κατηγορίας υπάρχει το "No Control", το "Gray Race" και το "The Empire Strikes First" για να αποκτηθεί μια χρονικά γραμμική άποψη της ιστορίας των Bad Religion.

Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο να ειπωθεί για το "True North", όποιος πάει να σας το αναλύσει παραπάνω πείτε του "bitch please" ή εναλλακτικά "talk to the hand" και εγκαταλείψτε το χώρο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

http://www.badreligion.com/

Βαγγέλης Ε.

Cube (GR) - Cube (2012)

Γαμάει!!! Απλά, λιτά και ξεκάθαρα! Θα μπορούσα να κλείσω εδώ την παρουσίαση και να τελειώνουμε, αλλά επειδή και μαλακία θα ήταν αυτό αλλά και θα με κυνηγήσουν τα παιδιά ότι σαν νιούφης πήραν τα μυαλά μου αέρα, θα γράψω το γιατί! Μετά από ένα demo το μακρινό 2004, με εμφανίσεις σε διάφορες συλλογές της Spinalonga Records (μέλη τους είναι και ιδρυτικά μέλη της Spinalonga), αποχωρήσεις μελών, αρκετά live σε όλα τα γνωστά live-αδικα της πόλης και με μια τελείως δική τους αντίληψη του χρόνου (μερικά κομμάτια έχουν ήδη κλείσει τα όγδοα γενέθλια τους...) οι Cube μάς παρουσιάζουν το επίσημο ντεμπούτο τους εν έτει 2012...

Αν θα έπρεπε να τους δώσω ντε και καλά μια ταμπέλα, αυτή θα ήταν "progressive", αλλά με την πραγματικά ξεχειλωμένη έννοια του όρου! Tool, Alice In Chains, Red Hot Chili Peppers, Nine Inch Nails, Faith No More, Mr. Bungle, John Coltrane (ναι, δεν είναι λάθος! John Coltrane!! Καλά διαβάσατε! Άκουστε "Mass Confusion" και τα λέμε...), Black Sabbath κι ένα σωρό άλλα πράματα που μου έρχονται κάθε φορά που το ξανακούω!

Ε και, ρε μεγάλε;!; Οι πρώτοι ή οι τελευταίοι είναι, ρε ψηλέ, που δηλώνουν σαν επιρροές αυτές τις μπάντες; Φυσικά και όχι, αλλά όλα είναι παιγμένα με έναν τόσο προσωπικό ήχο που με κάνει να σκέφτομαι ότι μπορεί να παίξει μπάλα στα ίσα πολλές ξένες μπάντες! Από άποψη παραγωγής το album απλά ενισχύει τα όσα εγράψα πιο πριν, αφού έχεις όλα τα όργανα μπροστά σου χωρίς να καβαλάει το ένα το άλλο, με μια μίξη που αναπνέει και αναδεικνύει την απόδοση όλων των μελών της μπάντας! Ένας ακόμα λόγος που γουστάρω αυτό το δισκάκι είναι ότι όσο το ακούς τόσο πιο πολύ ψωμί έχει, οπότε καλά κολλήματα!!!

Επίσης για να μην ψάχνεστε όπως εγώ, στο κομμάτι "Grooves From Outer Space" ακούγεται η Sugahspank από τους Sugah Galore, όπου γίνεται λίγο πανικός, με το κομμάτι να είναι φάση Peppers, μετά κόψιμο a-la Black Sabbath και μετά τζαμάρισμα/ψυχεδέλιασμα μέχρι τέλους... Γαμάει! Λοιπόν σταματάω εδώ γιατί θα γράψω για όλα τα κομμάτια!
Να πούμε επιπλέον πως σε αυτό το album ακούμε τον παλιό τραγουδιστή της μπάντας Νίκο, ο οποίος έχει αποχωρήσει απο το 2009 για να φύγει στα ξένα, ενώ η μπάντα δουλεύει πάνω σε νέο υλικό πυρετωδώς με νέο τραγουδιστή τον Βαγγέλη από The Bliss (μπαντάρα!)! 

Να τους δείτε live που είναι 100 φορές καλύτεροι και να πάτε να τσακιστείτε να αγοράσετε μια από τις 250 κόπιες του μαύρου βινυλίου (ο βασιλιάς Βινύλιο επιστρέφει δυναμικά!!!) πριν εξαντληθεί, γιατί μετά το album θα είναι διαθέσιμο μόνο από το link που δίνουν τα παιδιά.

Αυτά!

Νίκος Κ.

Ψαρο_Κορφάδες είπαμε τέλος! Τώρα μιλάει η στρατιά του ΦΙΣΤΟΥΛΑ.

Πάμε πάλι: Είμαστε αργόσχολοι; Κάμπτουμε το χρόνο; Επιδεικνύουμε ψαρένια αδιαφορία και κάνουμε κατάχρηση της αυθεντίας του ενυδρείου; Αδιαφορούμε για την ανάρτηση λιστών σε δεδομένα και προβλεπόμενα χρονικά πλαίσια καθώς και για την έγκαιρη επίδειξη της φοβερής αντίληψης που φέρει ο καθένας ως μονάδα μα και ως σύνολο στη μονάδα; Τρολάρουμε; Ίσως δεν ξέρουμε ούτε οι ίδιοι. Ίσως πάλι δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Αν ξέρετε βοηθήστε μας. Μέχρι τότε μάθετε τι γούσταραν κάποιοι από εμάς τη χρονιά που πέρασε.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ.

Ψαρο_Κορφάδες τέλος. Τώρα μιλάει η στρατιά του ΦΙΣΤΟΥΛΑ.

Είμαστε αργόσχολοι; Κάμπτουμε το χρόνο; Επιδεικνύουμε ψαρένια αδιαφορία και κάνουμε κατάχρηση της αυθεντίας του ενυδρείου; Αδιαφορούμε για την ανάρτηση λιστών σε δεδομένα και προβλεπόμενα χρονικά πλαίσια καθώς και για την έγκαιρη επίδειξη της φοβερής αντίληψης που φέρει ο καθένας ως μονάδα μα και ως σύνολο στη μονάδα; Τρολάρουμε; Ίσως δεν ξέρουμε ούτε οι ίδιοι. Ίσως πάλι δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Αν ξέρετε βοηθήστε μας. Μέχρι τότε μάθετε τι γούσταραν κάποιοι από εμάς τη χρονιά που πέρασε.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ.

Divorce (Scot) – Divorce (2012)

Πάρτε εδώ φάση. Από τα πρώτα δέκα λεπτά ακρόασης στραβολαίμιασα στην καρέκλα μου χαζογελώντας από ευχαρίστηση με μοναδική απαίτηση η ενέργεια και η ζωντάνια που βγαίνει να μην μειωθεί ούτε στιγμή. Και γιούπι! η ευχή μου πραγματοποιήθηκε.

Η δουλειά πατάει σε κεκτημένο έδαφος, μα με την ασφάλεια της σιγουριάς και όχι της συνθετικής ατολμίας. Όσο ακούω έχω αυτόματα στο μυαλό μου τους Made Out Of Babies και την εκπληκτικά εκπληκτική Julie (καρδούλες). Αυτό το υπέροχο σφυροκόπημα του rhythm section, τις τσιρίδες και τα χέβυ ριφφς. Εκτός από τις ποστμεταλλοκαταβολές σίγουρα τα παιδιά τη βρίσκουν το ίδιο και με μπάντες όπως οι Boredoms, και πολύ σωστά για το ανακάτεμα προσθέτουν punk και ωπ, ορίστε μία από τις πιο ωραίες βρωμιές της προηγούμενης χρονιάς.

Τα τραγούδια είναι μικρές βόμβες ενέργειας και έτσι η δουλειά είναι καβλερή, δυνατή, ενώ σε σημεία διαποτίζεται από μία ξέφρενη ασοβαρότητα (avant-garde σε κάποιους κύκλους) που επιτρέπει όχι μόνο το κούνημα του λαιμού μα και του γκώλου, πλβψ."Stabby (Stabby) Stab". Υστερεί σε καινοτομία, όμως το ντεμπούτο αυτό είναι τόσο καλοδουλεμένο που το "ε, και;" έρχεται τόσο αβίαστα στα χείλη. Επιπλέον είναι μεστό, μικρό και κυλάει τόσο γρήγορα που δεν παίρνεις μυρωδιά για πότε πατάς ξανά το play. Άντε λοιπόν, ξεκινάτε. Πολύχρωμο (σχεδόν χορευτικο) κοπάνημα και noise, όλοι ευχαριστημένοι.

Γιώργος Κ.


http://divorce.bandcamp.com/

BENEATH (ICE) – Enslaved by Fear (2012)

Δε θα κουράσω πολύ με εισαγωγικά, οι Θεοί Beneath, έρχονται από την κατεψυγμένη Ισλανδία και μετά το απίστευτο προπέρσινο EP τους, ξαναχτυπάνε με full-length ογκόλιθο που ακούει στο όνομα “Enslaved by Fear” που σου καταπλακώνει τη μουσούδα και σου κάνει τη σπονδυλική στήλη αλοιφή. 

Brutal Death Metal στιβαρό, σοβαρό, και τεχνικό ως εκεί που χρειάζεται για να μη γίνεται σπασαρχίδικο. Τίποτα απ’ αυτά δε θα έλεγε τίποτα βέβαια, αν η μπάντα δεν ήξερε πώς να στήνει γαμηστερά κομμάτια με ψυχή και περίτεχνες δομές που δίνουν χώρο τόσο στη βία, όσο και στην ατμόσφαιρα. Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς αυτή η μπάντα ελίσσεται παικτικά και από ένα σιχαμένα παγωμένο τοίχος blast-beating, περνάει ομαλότατα σε ένα βούρκο από αργά σημεία με αντι-μελωδίες και περίεργα αρπίσματα. Όμως ακόμα κι αυτό δεν ακούγεται και τόσο ιδιαίτερο για μια death metal μπάντα, έτσι δεν είναι; Μάλλον, γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά το πόσο αξιόλογο riffing έχει αυτός ο δίσκος. ΟΚ και τα φωνητικά τα σπάνε, αλλά οι δουλειά στις κιθάρες είναι απλά επική! Θέματα, περάσματα, solos, εισαγωγές και κοψίματα, όλα είναι φτιαγμένα με νόημα και σχεδιασμένα τέλεια το καθένα για το ρόλο του μέσα στο κομμάτι, με αποτέλεσμα οι στιγμές έντασης του δίσκου να γίνονται πιο βίαιες, ενώ αντίστοιχα οι στιγμές χαλάρωσης πιο “απλωμένες” και ομιχλώδεις. Πάνω απ’ όλα όμως, χάρη στο εξαιρετικό riffing, οι Beneath έφτιαξαν κομματάρες που μπορείς να κρατήσεις στο μυαλό σου και να μη γίνουν αέρας κοπανιστός, 3 λεπτά μετά το stop. 

Δεν το συζητάω άλλο, εδώ μιλάμε για καταναγκαστική ακρόαση και επένδυση, διαφορετικά οι αιμοδιψείς Θεοί-Γίγαντες του Πάγου που ξερνάνε βρωμόνερα θα θυσιάσουν τη μίζερη ύπαρξή σου αργά και τελετουργικά…

Γεράσιμος Β.

http://www.beneath.is/
http://www.facebook.com/beneathdeathmetal 
http://uniqueleader.com/