Οι Hedvika ήταν η έκπληξη ενός αδιάφορου live. Ήθελα να τους ακούσω στο χώρο μου χωρίς να μου φαίνονται η όαση μιας υποφερτής βραδιάς για να έχω εμπεριστατωμένη άποψη, μην κακοχαρακτηριστώ και μετά πώς θα κυκλοφορώ στο δρόμο.
Το ντεμπούτο τους φωνάζει πριν καν το βάλεις να παίζει και ικανοποιεί φουλ τις προσδοκίες. Οι επιρροές από Cult Οf Luna και Rosetta, είναι χαρακτηριστικές, το λαρύγγι του frontman -παλιά καραβάνα της σκηνής (Earth Of Distrust, The Brightly Shining Sea)- σκίζει και οι συνθέσεις έχουν αφομοιώσει τέλεια όλα τα στοιχεία που παιδεύουν, συμπληρώνοντας το χώρο που μένει με προσωπικότητα. Για την ώρα βαδίζουν μία ασφαλή συνθετική πορεία, και αυτό κρατάει πίσω το δίσκο και δε με αφήνει να πανηγυρίσω. Ο δίσκος χρειάζεται να τελειώσει για να με γεμίσει, ευτυχώς χωρίς κόπο αφού το επίπεδο της μπάντας είναι κάλλιστο και η ροή του ανεμπόδιστη.
Άντε με τους Fields Of Locust να ξυπνάνε, τους Sun Of Nothing στο περίμενε και ότι άλλο η εγχώρια σκηνή μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται. Έχει δυναμική και κατά όπως δείχνει καλό επίπεδο. Και τι διάολο, μας χαλάει να βλέπουμε λίγο περισσότερο post metal; Το παραρίξαμε στη μόδα.
http://hedvikamusic.bandcamp.com/
Γιώργος Κ.
Άργησα λίγο να το τσεκάρω αυτό γιατί με ξενέρωνε το όνομα. Πρόκειται για τον τίτλο εκείνης της sci-fi ταινίας με τον Ήθαν Χωκ και την Ούμα Θέρμαν, την οποία είχα δει τότε στο σινεμά και αν θυμάμαι καλά μου άρεσε, μα αναγκάστηκα να τη σβήσω απ' τη μνήμη μου γιατί ντρεπόμουν που μου άρεσε μια ταινία με τον Ήθαν Χωκ. Και να πώς τα φέρνει η ζωή, παραλίγο να αγνοήσω τελείως τους Gattaca επειδή είμαι κομπλεξικός! Ευτυχώς όμως ήρθε η αγία Halo Of Flies για να επανακυκλοφορήσει το εφτάρι, οπότε σκέφτηκα ότι μάλλον για κάτι δυνατό πρόκειται. Τέτοιο σκαμπίλι όπως και να 'χει δε το περίμενα. Το βάζω αμέριμνος να παίξει, ξεκινάει το πρώτο κομμάτι με κάτι τσέλα και ατμόσφαιρες, εντάξει βατά θέματα για όποιον είχε διαβάσει, αλλά εκεί στο 1:05 μπαίνει ΤΟ riff και με τη μία πετάχτηκα πάνω όπως η Μπρουκ Σιλντς όταν πάτησε το πετρόψαρο στη "Γαλάζια Λίμνη" (κατάφερα να κάνω τρεις blast-from-the-past αναφορές μέσα σε μία παράγραφο... ΟΚ, σταματάω). Κλαίνε οι γαμημένες κιθάρες, ε και μετά όταν σκάει το πρώτο νεοκραστάδικο κόψιμο (ξέρετε, αυτό που ακούγεται σα δύο ή τρεις βροντές συνεχόμενες και γκρεμίζει αυθαίρετα, καλά σταματάω) αφήνομαι ολοκληρωτικά.
Νέο neo-crust από Τσεχία λοιπόν. Τόσο νέο βέβαια δεν είναι, γιατί αφενός το neo-crust είναι ένας μάλλον κορεσμένος ήχος, και αφετέρου οι Gattaca υπάρχουν απ' το 2009 και έχουν ήδη ένα ντέμο και τρία σπλιτ, τα οποία τα άκουσα μέσα στον ενθουσιασμό μου μονοκοπανιά και στα ρηπίτια. Ειδικά το ντέμο ξεσκίζει και είναι φουλ στο πάθος, το στυλ τότε ήταν κάπως πιο χύμα σε σύγκριση με το εφτάρι που παρουσιάζουμε εδώ. Ξαναγυρνώντας στο παρόν, βρίσκουμε τους τωρινούς Gattaca να δίνουν λιγότερη έμφαση στο βρωμόξυλο και περισσότερη στο συναίσθημα. Το d-beat και οι γρήγορες ταχύτητες αποφεύγονται σκόπιμα, η μελωδία κυριαρχεί και εξυπηρετεί την επικούρα και το λυρισμό, ενώ ταυτόχρονα οι κιθάρες αφήνονται να πυκνώσουν και να απλωθούν. Ναι, τα 'χουμε χιλιοακούσει αυτά, και απ' τους Antimaster, και απ' τους Madame Germen, και απ' τους Fall Of Efrafa, αλλά ποιός χέστηκε; Οι Gattaca έχουν την τσίτα και το συναισθηματισμό που χρειάζεται για να μιλήσουν στην καρδούλα μας και εκτός αυτού, καταφέρνουν μέχρι στιγμής να αποφύγουν το να χάσουν το δρόμο τους, μην αφήνοντας να τους παρασύρει το ρεύμα του post metal και του sludge, όπως συνέβη με τους προαναφερθέντες Fall Of Efrafa, τους Tragedy και τους Morne. Περιμένουμε τη συνέχεια.
Εντωμεταξύ, κοπανούσα το κεφάλι μου στον τοίχο για να βρω τι μου θυμίζει αυτή η ριφφάρα στο πρώτο κομμάτι και τελικά ήταν το "Implore The Darken Sky" των Heaven Shall Burn. Το αναφέρω γιατί αυτή η σύγκριση δίνει ακόμα περισσότερα στοιχεία για τα vibes των Gattaca, πέραν του κοινού vegan-ισμού και της ίδιας καταστροφολογίας στους στίχους που μοιράζονται και οι δύο μπάντες.
http://gattaca.bandcamp.com/
Βαγγέλης Ε.
Οι Like Rats είναι θεοί, μιλάμε για τελείως και υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό. Καταρχήν, έχουν μέλη από Weekend Nachos. Όχι πως τρελαίνομαι για Weekend Nachos, αλλά το γεγονός αυτό, όπως και να το κάνουμε, αποτελεί πιστοποίηση ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάφρους της τελευταίας υποστάθμης. Δεύτερον, κοιτάξτε το εξώφυλλο. ΟΚ; Ξανακοιτάξτε το άλλη μία. Προχωράμε.
Ο σημαντικότερος όμως λόγος για τον οποίο οι Like Rats γαμάνε τόσο στεγνά είναι το ότι πρόκειται για μέγιστους κλέφτες, οι οποίοι σου το λένε και στα ίσια. Εδώ βρίσκουμε post από το blog του κιθαρίστα τους, όπου ο τύπος πιάνει τα τραγούδια του δίσκου ένα προς ένα και γράφει από ποιά κομμάτια άλλων έκλεψε συνειδητά riffs! Χωρίς να αποκλείει φυσικά να έκλεψε κι άλλα χωρίς να το θυμάται... Με την πρώτη ματιά διακρίνει κανείς την ξεκάθαρη ροπή των Like Rats προς τη μουσική του διαόλου, παλιατζίδικο thrash/death metal και ανένδοτο black metal, ενώ δεν παραλείπονται αναφορές στο feeling της κλασσικής μουσικής, που επίσης εμπνέει τη μπάντα, κατά τα γραφόμενα του κιθαρίστα της. Δίνουμε επίσης σημασία στη σημείωση ότι το riff απ' το "Procreation Of The Wicked" αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης (ή κλεψιάς) για τους Like Rats. Πώς σας φαίνονται όλ' αυτά; Εμένα μού κάνουν πολύ χαριτωμένα, το σημαντικότερο όμως είναι ότι το αποτέλεσμα είναι άκρως πορωτικό. Ο δίσκος έχει τρομερή ροή και παρά τη σκληρή επιμονή στο ίδιο μοτίβο και ατμόσφαιρα δεν κουράζει καθόλου. Τα κομμάτια είναι κυρίως mid-tempo με μερικές κρίσεις πανικού, τα κλεψιμέικα riff είναι βάλσαμο για κάθε αυτί ταλαιπωρημένο από τη γενικότερη πλαστικοτεχνικούρα, που μαστίζει το μοντέρνο ακραίο μέταλ, ενώ τα ερπετικά φωνητικά είναι του Σεϊτάνη του ίδιου και κολλάνε απόλυτα στη γενικότερη ανίερη σαπίλα. Από τους Like Rats δε λείπει και η μοχθηρή "ίβολκορ" αύρα που λατρεύουμε στους Pulling Teeth, τους Length Of Time και τους Kindred, με τους οποίους πιστεύω ότι βρίσκουμε και τις πιο πολλές ομοιότητες.
Αυτή η κυκλοφορία είναι λουκουμάκι σκέτο και αν ανήκετε σ' αυτούς που στα πλαίσια ενός παυλόβιου αντανακλαστικού χύνουν δάκρια συγκίνησης στο άκουσμα εντολών όπως "Celtic Frost", "Asphyx" κλπ., έχετε βρει με τους Like Rats το επόμενο φετίχ σας. Αν πάλι νομίζετε ότι ο δίσκος απευθύνεται μόνο σε νοσταλγικούς κωλόγερους, ξανασκεφτείτε το προσπαθώντας να ανακαλέσετε πότε ακούσατε τελευταία φορά Lair Of The Minotaur. Για κλείσιμο, δείτε άλλη μία το εξώφυλλο.
http://www.likerats.net
Βαγγέλης Ε.
Οι Half Gramme Of Soma είναι μια rock μπάντα που ιδρύθηκε αρχές του 2011, εκεί κάτω στον ηρωικό Πειραιά (The Bliss, Lucky Funeral, Grassroll και πολλοί άλλοι γαμώ!) και κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, το οποίο έρχεται σε μια ομολογουμένως πανέμορφη συσκευασία με ένα εξαιρετικό ψυχεδελικό artwork από την Fuzz Ink.
Στο μουσικό κομμάτι τώρα, η αλήθεια είναι ότι με προβλημάτισαν... Γιατί το λέω αυτό: στο δελτίο τύπου η μπάντα παρουσιάζεται σαν heavy rock με διάφορες επιρροές από άλλα είδη όπως metal, post rock, noise rock, stoner και grunge. Πραγματικά όλα είναι εδώ μέσα, αλλά το θέμα είναι ότι ενώ υπάρχουν κάποιες τρομερές ιδέες είτε σαν riff, είτε σαν κοψίματα, είτε γενικά σαν κομμάτια ("Push Me Around", "Secret Of The Fox"), υπάρχουν κάποιες στιγμές που ακούς την μπάντα να είναι λίγο μπερδεμένη όσον αφορά στις αλλαγές που γίνονται μέσα στα κομμάτια (βλέπε "Bipolar")! Στις heavy/stoner/post στιγμές της η μπάντα δείχνει ότι έχει το ταλέντο αλλά και τις δυνατότητες για να λάμψει στο μέλλον, αλλά στις metal στιγμές του album προσωπικά κάπου με κούρασαν!
Σε καμία μα καμία περίπτωση δεν λέω πως πρόκειται για κακή δουλειά! Ίσα-ίσα, πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά (ειδικά για ντεμπούτο!) που ακούγεται ευχάριστα και δεν κουράζει από άποψη διάρκειας (43 λεπτά! μπόμπα...), ενώ είμαι σίγουρος πως στα live θα είναι ακόμα καλύτεροι... Όσον αφορά στην παραγωγή είναι όλα μια χαρά με πολύ δυνατό σημείο τις κιθάρες που έχουν τον απαραίτητο όγκο. Δικό μου προσωπικό βίτσιο: θα ήθελα το ταμπούρο όχι τόσο κομπρεσαρισμένο... Αλλά αυτά είναι μαλακίες του καθενός! Τέλος, να πούμε πως σε 2 κομμάτια ακούμε στα φωνητικά τον George T. των Insidead (lead στο "Dead End" και backing στο "Under A Malign Star")!
Πραγματικά περιμένω μεγάλες στιγμές από τα παιδιά στο μέλλον παρά την όποια γκρίνια μου! Το CD μπορείτε να το βρείτε στο Rhythm Records και στο Vinyl Microstore, ενώ μπορείτε να το ακούσετε στο bandcamp της μπάντας:
http://halfgrammeofsoma.bandcamp.com/
Νίκος Κ.
Μετά από 15 άλμπουμ μπορώ να πω ότι τους έχουμε μάθει τους Bad Religion. Στις συνθέσεις τους είναι τόσο προβλέψιμοι, ώστε μπορεί κάποιος κατά την ακρόαση ενός καινούριου δίσκου τους να τραγουδάει τα oozing aahs στα σωστά σημεία και να μπαίνει έγκαιρα στα ρεφραίν χωρίς να ξέρει στίχους. Ακόμα και στις αποτυχίες τους είναι πλέον αρκετά προβλέψιμοι. Είναι τόσο σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσουν πατάτα δίσκο, όσο βέβαιο είναι ότι ο ήρωας του καρτούν θα πατήσει τη μπανανόφλουδα, στην οποία λίγα δευτερόλεπτα πριν έχει γίνει ζουμ. Προβλέψιμοι είναι όμως και στις επιτυχίες που ακολουθούν τις αποτυχίες τους, πιστοί μέχρι στιγμής στο μοτίβο "ποτέ δύο κακοί δίσκοι απανωτά". Όπως λοιπόν έχουμε το "Suffer" να διαδέχεται το τρισάκυρο "Into The Unknown" και το "The Process Of Belief" να αποζημιώνει για τη φλωριά του "The New America", έτσι έχουμε και το "True North" πρόθυμο και έτοιμο να μας σηκώσει από τον ύπνο που μας προκάλεσε το "The Dissent Of Man" πριν δύο χρόνια.
Ναι, το "True North" γαμάει. Η δήλωση αυτή όμως έρχεται με οδηγίες χρήσης διαφορετικές, ανάλογα με το είδος ανθρώπου στο οποίο ανήκετε. Υπάρχουν, που λέτε, τρία είδη ανθρώπων: οι ρουβίτσες των Bad Religion, αυτοί που ακούνε Bad Religion και αυτοί που ζουν από τότε που γεννήθηκαν στα βουνά ή στο υπέδαφος και δεν έχουν ακούσει ποτέ Bad Religion. Για τους πρώτους επειδή τους καταλαβαίνω, όντας και ο ίδιος ρουβίτσα, ας αποτελέσει η δήλωση που ξεκινάει την παράγραφο το ok, οπότε προχωράτε άφοβα σύντροφοι. Οι δεύτεροι δε νομίζω ότι χρειάζονται το "True North" στη ζωή τους, αφού σ' αυτό το δίσκο οι Bad Religion παίζουν κυριολεκτικά ΤΑ ΙΔΙΑ απλά με άλλους στίχους, οπότε σ' αυτήν την περίπτωση προτείνω Propagandhi. Τέλος, για τα πιθηκοειδή της τρίτης κατηγορίας υπάρχει το "No Control", το "Gray Race" και το "The Empire Strikes First" για να αποκτηθεί μια χρονικά γραμμική άποψη της ιστορίας των Bad Religion.
Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο να ειπωθεί για το "True North", όποιος πάει να σας το αναλύσει παραπάνω πείτε του "bitch please" ή εναλλακτικά "talk to the hand" και εγκαταλείψτε το χώρο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
http://www.badreligion.com/
Βαγγέλης Ε.
Γαμάει!!! Απλά, λιτά και ξεκάθαρα! Θα μπορούσα να κλείσω εδώ την παρουσίαση και να τελειώνουμε, αλλά επειδή και μαλακία θα ήταν αυτό αλλά και θα με κυνηγήσουν τα παιδιά ότι σαν νιούφης πήραν τα μυαλά μου αέρα, θα γράψω το γιατί! Μετά από ένα demo το μακρινό 2004, με εμφανίσεις σε διάφορες συλλογές της Spinalonga Records (μέλη τους είναι και ιδρυτικά μέλη της Spinalonga), αποχωρήσεις μελών, αρκετά live σε όλα τα γνωστά live-αδικα της πόλης και με μια τελείως δική τους αντίληψη του χρόνου (μερικά κομμάτια έχουν ήδη κλείσει τα όγδοα γενέθλια τους...) οι Cube μάς παρουσιάζουν το επίσημο ντεμπούτο τους εν έτει 2012...
Αν θα έπρεπε να τους δώσω ντε και καλά μια ταμπέλα, αυτή θα ήταν "progressive", αλλά με την πραγματικά ξεχειλωμένη έννοια του όρου! Tool, Alice In Chains, Red Hot Chili Peppers, Nine Inch Nails, Faith No More, Mr. Bungle, John Coltrane (ναι, δεν είναι λάθος! John Coltrane!! Καλά διαβάσατε! Άκουστε "Mass Confusion" και τα λέμε...), Black Sabbath κι ένα σωρό άλλα πράματα που μου έρχονται κάθε φορά που το ξανακούω!
Ε και, ρε μεγάλε;!; Οι πρώτοι ή οι τελευταίοι είναι, ρε ψηλέ, που δηλώνουν σαν επιρροές αυτές τις μπάντες; Φυσικά και όχι, αλλά όλα είναι παιγμένα με έναν τόσο προσωπικό ήχο που με κάνει να σκέφτομαι ότι μπορεί να παίξει μπάλα στα ίσα πολλές ξένες μπάντες! Από άποψη παραγωγής το album απλά ενισχύει τα όσα εγράψα πιο πριν, αφού έχεις όλα τα όργανα μπροστά σου χωρίς να καβαλάει το ένα το άλλο, με μια μίξη που αναπνέει και αναδεικνύει την απόδοση όλων των μελών της μπάντας! Ένας ακόμα λόγος που γουστάρω αυτό το δισκάκι είναι ότι όσο το ακούς τόσο πιο πολύ ψωμί έχει, οπότε καλά κολλήματα!!!
Επίσης για να μην ψάχνεστε όπως εγώ, στο κομμάτι "Grooves From Outer Space" ακούγεται η Sugahspank από τους Sugah Galore, όπου γίνεται λίγο πανικός, με το κομμάτι να είναι φάση Peppers, μετά κόψιμο a-la Black Sabbath και μετά τζαμάρισμα/ψυχεδέλιασμα μέχρι τέλους... Γαμάει! Λοιπόν σταματάω εδώ γιατί θα γράψω για όλα τα κομμάτια!
Να πούμε επιπλέον πως σε αυτό το album ακούμε τον παλιό τραγουδιστή της μπάντας Νίκο, ο οποίος έχει αποχωρήσει απο το 2009 για να φύγει στα ξένα, ενώ η μπάντα δουλεύει πάνω σε νέο υλικό πυρετωδώς με νέο τραγουδιστή τον Βαγγέλη από The Bliss (μπαντάρα!)!
Να τους δείτε live που είναι 100 φορές καλύτεροι και να πάτε να τσακιστείτε να αγοράσετε μια από τις 250 κόπιες του μαύρου βινυλίου (ο βασιλιάς Βινύλιο επιστρέφει δυναμικά!!!) πριν εξαντληθεί, γιατί μετά το album θα είναι διαθέσιμο μόνο από το link που δίνουν τα παιδιά.
Αυτά!
Νίκος Κ.
