ΜASSHYSTERI (Swe) – Masshysteri (2010)

Αν ακούσει κανείς το όνομα της μπάντας δίχως να γνωρίζει τίποτα για αυτήν και την μουσική τους (λογικά δεν θα πρέπει να δει ούτε pics γιατί και πάλι θα καταλάβει τι ΔΕΝ είναι), σίγουρα θα νομίζει πως έχουμε να κάνουμε με την νέα ultra-punk, υπερ-crust ή ''τοdbeatσενέαδιάσταση'' μπάντα που ξεπηδά από την μανούλα σε τέτοια πράγματα Σουηδία. Και δεν υπάρχει πρόβλημα πιστεύω, και γω κάτι τέτοιο θα καταλάβαινα. Να όμως που μία στο τόσο τα ονόματα, τα artworks και η χώρα καταγωγής, παραπλανούν τον ακροατή σε βαθμό που κινδυνεύει να αγνοήσει έναν από τους ποιοτικότερος ‘’punk’’ rock δίσκους της χρονιάς που διανύουμε.

Το να περιγράψω την μουσική των Masshysteri δίχως να καταφύγω σε ακαδημαϊσμούς θα είναι δύσκολο. Δεν είναι ότι υπάρχει κάποιο τεράστιο μουσικό υπόβαθρο από πίσω, ούτε ότι πρεσβεύουν την εξέλιξη μιας σκηνής και πρέπει να προβώ σε αναλύσεις. Απλά στο συνθετικό μέρος, βρίσκει κανείς τόσο ενδιαφέρουσες και φιλικές για κουβέντα επιρροές, που για να τα έχουμε καλά πρέπει να ειπωθούν ορισμένα πράγματα σε ένα υποτυπώδες εγκυκλοπαιδικό επίπεδο αλλιώς δεν θα βγει συννενόηση. Όταν κάποιος αναφέρει λοιπόν τον όρο K town το μυαλό του πηγαίνει σε DIY σχήματα της Κοπεγχάγης που σε έναν μικρότερο βαθμό σχετίζονται και με την κατάληψη του Ungdomshuset. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αρκεί για να περιγράψει την μουσική πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα σχήμα κάτι εκατοντάδες χιλιόμετρα παραπέρα, αλλά δίνοντας κάπως τις βάσεις με συγκροτήματα τύπου No hope for the kids, Gorilla Angreb (ειδικά) κτλ. κάνουμε μια καλή αρχή.

Οι Masshysteri χαρακτηρίζονται από μια έντονη new wave αύρα στον δεύτερο τους δίσκο. Δεν υπάρχει κάποια τραχύτητα και δεν δίνεται έμφαση στα κιθαριστικά riffs (που παραδόξως είναι σχετικά πίσω στην μίξη). Αντί γι’αυτό προτιμάται μια σχετικά γυαλισμένη παραγωγή η οποία όμως ακούγεται πλήρως οργανική και αναδεικνύει τα εξαιρετικά τραγούδια που συνέθεσαν. Αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά το ομώνυμο άλμπουμ, θα δει πως το μπάσο καθοδηγεί τις lead μελωδίες, οι οποίες με την σειρά χρωματίζουν περεταίρω τις φανταστικές φωνητικές ερμηνείες. Nαι ξέρω πληθυντικός, πρέπει να εξηγηθεί και αυτό τώρα. Είναι λάθος να αναφέρω ξεκάρφωτα τους Χ αφού αντικειμενικά, τα χαρακτηριστικά που μοιράζονται είναι λίγα. Ναι είναι μελωδικοί, ναι έχουν punk rock αναφορές και ναι έχουν αντρικά και γυνακεία φωνητικά (βέβαια το ''Ιmmun'' δεν θα ακουγόταν εκτός τόπου και χρόνου σε ένα Μore fun in the new world τώρα που το σκέφτομαι). Oι Χ είναι μια μπάντα που επηρεάστηκε βαθύτατα από την Αμερικάνικη μουσική παράδοση και είχαν και έναν Βilly Zoom (κιθαρίστας) που δεν τον βρίσκεις και εύκολα σε συγγενικά ακούσματα. Αλλά όπως και να το κάνουμε, η τεχνοτροπία της Exene Cervenka (τραγούδιστρια, πάλι στους Χ αναφέρομαι) είναι απολύτως συγγενική με αυτό που επιχειρείται εδώ. Τα πάντα είναι διπλά τραγουδισμένα, σε διαφορετικό τόνο και πιο πίσω ώστε να βγαίνει μπροστά η αντρική φωνή. Ναι τα γυναικεία δεν παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά η συνύπαρξη και ο τρόπος με τον οποίον επιτυγχάνεται μονάχα τέτοιους συνειρμούς μπορεί να φέρει στο μυαλό. Δεν απέφυγα την παγίδα τελικά, αλλά ελπίζω να εξήγησα και τους λόγους χωρίς να βαρεθήκατε!

Ολοκληρώνοντας, το ''Masshysteri'' είναι ένα άριστα συνεπές άλμπουμ. Δεν έχει ποιοτικά σκαμπανεβάσματα δηλαδή πως να το κάνουμε. Είναι καλογραμμένο, δείχνει ταλέντο, οι pop ευαισθησίες του δεν είναι επιτηδευμένες και το αισθητικό αποτέλεσμα φαίνεται να είναι προϊόν έντονης σκέψης και άριστης επίγνωσης των όσων προηγήθηκαν. Υπάρχουν κάποια τραγούδια-κράχτες για αρχή, αλλά το τοπίο αρχίζει και ξεκαθαρίζει σύντομα. Κρίμα που δεν βγαίνουν καθημερινά τέτοιοι δίσκοι, ξέρετε τι πιο ωραίες θα ήταν οι ζωές μας; Α και φροντίστε να μάθετε και κανένα Σουηδικό γιατί θα είναι η μοναδική γλώσσα που θα συναντήσετε εδώ.

Κώστας Χ.

www.myspace.com/masshysteri

KINGDOM (USA) - Hemeltraan (2010)

Έχουν περάσει κι όλας τρία χρόνια από τότε που κυκλοφόρησαν το ομώνυμο demo τους και οι Kingdom ανακοινώνουν την ολοκλήρωση της νέας τους προσπάθειας με τίτλο "Hemeltraan"… και είμαστε στην ευχάριστη θέση να διαπιστώσουμε με τα ίδια μας τα αυτιά πως αισίως επέλεξαν ένα ελαφρώς διαφορετικό και ώριμο τρόπο προσέγγισης της θεματικής τους - σαν να κοίταξαν την προηγούμενή τους δουλειά από μακριά, να συνειδητοποίησαν το πραγματικό της μέγεθος και γεμάτοι με νέα γνώση και αυτοπεποίθηση να έπλασαν κάτι καινούριο και μεγαλύτερο.

Οι Kingdom στο "Hemeltraan" λοιπόν έγραψαν μια ενιαία μακροσκελή σύνθεση, ελεύθεροι από περιορισμούς και άγχη, με μοναδικό περιοριστικό όρο την υιοθέτηση μιας αυστηρής τακτικής απανωτών αυξομειώσεων: οι εντάσεις πλέον ξέρουν να πέφτουν όταν μπαίνουν οι ψαλμοί των φωνητικών, τα ambient μέρη χτίζονται χωρίς βιασύνη αλλά διατηρούν το νόημά τους, ενώ τα άγρια/ήρεμα ριφφς διαδέχονται το ένα το άλλο αβίαστα. Τα κομμάτια του "Hemeltraan" είναι πλέον χωρισμένα με σύνεση και τέχνη, με απόλυτη κατανόηση των κομβικών σημείων του συνόλου.

Όλα δείχνουν πως οι Kingdom έχουν απαλλαχτεί από το δημιουργικό άγχος που φαίνεται να διακατέχει το demo τους, καταφέρνοντας να δημιουργήσουν κάτι με έντονη προσωπικότητα και μοναδικό στυλ. Επιτέλους, οι ανοιχτές συγχορδίες αφήνονται να αναπνεύσουν αυθόρμητα κι ελεύθερα και η μουσική καταφέρνει να μεταφέρει ανεμπόδιστα το καταθλιπτικό συναίσθημα που έπνιγαν στο demo. Ακόμα και στις πιο “εύκολες” μουσικά στιγμές του δίσκου ("Ruina") η ψυχή της μουσικής τους διαγράφεται πεντακάθαρα: μουσικό σκοτάδι που ρέει αβίαστα αργά αλλά άγρια.

To σημαντικότερο όμως είναι πως το "Hemeltraan" επιτυγχάνουν (πέραν των άλλων) να εμπλουτίσουν την ουσία του μουσικού τους κόσμου: η ενοχλητική και σκοτεινή αύρα δουλειών όπως το "Mass III" βρίσκεται εδώ, έχοντας όμως μια τελείως διαφορετική μορφή, συνθέτοντας μια ολοκαίνουρια εικόνα για τους 3 μουσικούς και δείχνοντας πως οι Kingdom κατάλαβαν και υπηρετούν πολύ καλά το ρόλο που καλούνται να επιτελέσουν. Όχι πως δημιούργησαν και κανέναν δίσκο-αποκάλυψη δηλαδή, αλλά σίγουρα μπήκαν στο σωστό δρόμο προς αυτόν. Από ‘δω και πέρα η πορεία γι αυτούς μπορεί να είναι μόνο ανοδική και η ηχητική σφραγίδα της Church Of Ra δείχνει να σχηματοποιείται ξεκάθαρα, δυνατή αλλά αυστηρά βιωματική. Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Δημήτρης Γ.

http://www.myspace.com/kingdomcomes

ARMAGEDDA (Swe) – I Am (2010)

Παρόλο που το "Final war approaching" του 2001 συγκαταλέγεται πλέον στα κλασσικά των μαύρων υπογείων, δεν μπορώ να πω ότι εμπιστεύομαι τυφλά τους εν λόγω Σουηδούς. Λες και σε κάθε τους δουλειά νοιάζονται περισσότερο να αποτίσουν τον καθιερωμένο φόρο τιμής στο σκότος, παρά να βγάλουν κάνα καλό riff. Κι ακόμα κι αν η αδιαφορία αυτή είναι κάπως ελκυστική αποτελεί πάραυτα ένα χαρακτηριστικό μουσικής αφέλειας.

Το "I am" είναι το κύκνειο άσμα των Armagedda και σαν τέτοιο θα το χαρακτηρίζαμε - επιφορτισμένοι και από το κλίμα του αποχαιρετισμού- ως αξιοπρεπέστατο. Η αίσθηση μου όμως θα ήταν πραγματικά διαφορετική αν το ep αυτό δεν ήταν το τελευταίο τους έργο.
Το "I am" αποτελείται από τέσσερα μαύρα κομμάτια που δεν ενδιαφέρονται να διασφαλίσουν καμιά υστεροφημία για τους δημιουργούς τους κι αυτό μ’αρέσει πολύ. Τίποτα πομπώδες, τίποτα υπερ-σατανικό, τίποτα συγκινητικό…Διακριτικός άοσμος θάνατος μακριά από όλους κι από όλα, όπως το ίδιο το black metal.

Αντώνης.Δ

http://www.myspace.com/armageddaonline

FOR TODAY (USA) – Portraits (2009)

Αν και η γέννηση των For Today τοποθετείται χρονικά κάπου στο 2005, οι ίδιοι μας πανε χιλιάδες χρόνια πίσω, μιας και έχουν βάλει σαν στόχο ζωής να μας κάνουν γνωστή την Γένεση, την Έξοδο και τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης! Έχουμε να κάνουμε με κλασική περίπτωση christian metalcore συγκροτήματος όπου επηρεασμένοι από τους χαζο-ευαγγελιστές της Αμερικής διαδίδουν το μήνυμα του Χριστού μέσω της μουσικής τους. Του κώλου τα εννιάμερα λένε στο χωριό μου.

Εξετάζοντας την συγκεκριμένη κυκλοφορία καθαρά μουσικά, διαπιστώνουμε πως οι Αμερικάνοι, τελικά, δεν είναι και τόσο σαλεμένοι. Ξέρουν και με το παραπάνω να βαράνε στέλνοντας για περίπατο τις κακές γλώσσες που μιλάνε για φλωριά και μαλθακότητα. Για να ξεκινήσουμε από το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, κάπου χάνουμε την πίστη μας μιας και φράσεις όπως “Lord of Glory make us worthy to possess your name” μόνο γέλιο μπορεί να μας φέρουν. Πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν σκεφτόμαστε όταν ο Mattie Montgomery στο “Joel (The Watchmen)” αναφωνεί με περίσσιο μίσος "America, You Will Be Judged". Έκφραση που μας θυμίζει αρκετά το περίφημο “Fuck the American Dream” των Walls Of Jericho. Όπως και να χει, όλος ο δίσκος είναι αρκετά συμπαγής, με συνεχόμενα breakdowns και ατελείωτα shredding. Κάτι παραπάνω από άξιος διάδοχος του Ekklesia (2008) μιας και το επίπεδο στα φωνητικά έχει ανέβει θεαματικά, χωρίς όμως τώρα να κλέβουν την παράσταση, αφού το δυνατό σημείο του Portraits είναι ξεκάθαρα το ορχηστρικό μέρος.

Κλείνοντας θα πρέπει να σημειωθεί ότι η οποιαδήποτε αναφορά στις μπάντες που έχουν ασκήσει επιρροή στους For Today είναι περιττή, καθώς θα πρέπει να ανοίξουμε κατάστιχα, σημειώσεις και τα σχετικά για να βρούμε αν έκανε το αυγό την κότα ή το metalcore. Μια βόλτα, πάντως, από την Facedown Records είναι αρκετή για να δώσει τροφή στα αυτιά σας! Έτσι λοιπόν αν πιστεύετε στο metal, στα breakdowns και τον Τζίζους, οι Αμερικάνοι σας ταιριάζουν γάντι.

Νίκος Ζ.

www.myspace.com/fortoday
www.facedownrecords.com

MURMUÜRE (Fra) - Murmuüre (2010)

Λοιπόν, οι Murmuüre είναι μια πολύ ευχάριστη ανακάλυψη. Ασαφές bio κάποιου Γάλλου, πιθανολογείται ότι πρόκειται για one man band, ελάχιστες πληροφορίες πέρα από τις απαραίτητες μουσικές, και να σου μια εξαιρετική αρχη.
Έχω παραδεχτεί γενικά πως ήταν καταπληκτική κίνηση από μέρους μου το να παρακολουθώ την Paradigms, το βρετανικό label που επακυκλοφόρησε τον δίσκο αυτό (αφού είχε προηγηθεί κυκλοφορία σε κασσετα, περιορισμένη στα 100 αντίτυπα λίγους μήνες πριν), και με το πέρασμα των χρόνων έχει κοσμήσει με άλλες κυκλοφορίες της την δισκοθήκη μου.

Στα του δίσκου, εδώ έχουμε να κάνουμε με ιδέες που αντικρύζουν πίσω μέχρι και το 2006, ο Γάλλος κάνει αναφορά για συνεχή πειραματισμό που του βγήκε σε κάτι τελείως απρόσμενο. Πράγματι όλος ο δίσκος είναι έτσι, το ξεκίνημα είναι τόσο περίεργο που προκαλεί μια αμηχανία στο σώμα, ένα μούδιασμα στο μυαλό.
Black metal αισθητική; υπάρχει κάπου υπόγεια σίγουρα, και σε ορισμένες στιγμές ξεθαρρεύει λίγο παραπάνω, αλλά εδώ, κυριαρχεί ένας αναμοχλεύων θόρυβος και πάνω σ'αυτόν έρχεται για να επιβληθεί μια σκοτεινή ambiance. Γλυκός θόρυβος που περπατάει χέρι χέρι με μια μελωδική υφή στα κομμάτια. Οργανικές στιγμές δημιουργημένες μέσα στην αλχημεία ζωντανών και ηλεκτρονικών ήχων.
Το διαπεραστικό αυτό κύμα, αφήνει μια εξωγήινη αίσθηση παραπλήσια αυτής των Yoga, κάτι παραπάνω από αίσθηση θα έλεγα όμως, κανονική μεταφορά στα έρημα, παγωμενα και βραχώδη μονοπάτια κάποιου μακρινού πλανήτη.
Reincarnate και Disincarnate αγαπημένα κομμάτια, παίρνουν την θέση επειδή αφήνουν μάλλον τα πιο απόκοσμα συναισθημάτα σε μένα.

Νιώθω λίγο ηλίθιος για να είμαι ειλικρινής που αγνόησα το preorder κι άφησα να χαθεί η προσφορά του με το καταπληκτικό μπλουζάκι (all hail fetishism...), αλλά μια πικρία την είχα δεχτεί με τις τελευταίες κυκλοφορίες, και πιο συγκεκριμένα με το split Sol & Blóðtrú. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μάριος Γ.

JAPANISCHE KAMPFHORSPIELE (Ger) – Bilder Fressen Strom (2009)

Το “Bilder Fressen Strom” είναι το 4ο άλμπουμ των Japanische Kampfhorspiele(Jaka), μία απ' τις πιο καινοτομικές extreme metal μπάντες που γέννησε ποτέ η Γερμανία. Δεν χρησιμοποιώ το χαρακτηρισμό “extreme” τυχαία, το ύφος της μπάντας είναι αρκετά σύνθετο και χαοτικό και δύσκολα του κρεμάς ταμπέλα. Ναι, γράφουν μικρά κομμάτια (μπορεί να πετύχεις και κανά 5-λεπτο όμως), ναι έχουν ένα τραγουδιστή που ουρλιάζει σαν επιληπτικός και άλλον ένα που γκαρίζει σε πιο χαμηλές συχνότητες, έχουν και καυστικό στίχο. Ναι, σίγουρα μιλάμε για κάτι με hardcore ή grindcore μέσα, αλλά για τί ακριβώς; 

Η αλήθεια είναι ότι δε φαίνεται να νοιάζει ούτε τους ίδιους, γι’ αυτό το να μπούμε σε λεπτομέρειες και ξεψάχνισμα του στυλ “εδώ βρήκα ένα beatdown, εκεί ένα blast και παρακεί ένα τόστ” είναι όχι μόνο ανώφελο, αλλά και άδικο για τη μπάντα και την ό,τι να’ ναι ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Όσοι τυχαίνει να γνωρίζουν τη μπάντα από παλιότερα (τουλάχιστον από το “Rauchen und Yoga” και μετά) έχουν ήδη πιάσει το νόημα και παίζει να έχουν τσεκάρει και το δίσκο, για όσους όμως αυτό το κείμενο αποτελεί την πρώτη επαφή με τους μουρλαμένους γερμανούς, αξίζει να αναφέρουμε 4-5 πραγματάκια που κάνουν αυτή τη μπάντα αυθεντική ως το κόκκαλο.

Κατ’ αρχάς υπάρχει μια εμμονή με τη μητρική τους γλώσσα, η οποία λειτουργεί υπέρ της μπάντας σε δύο επίπεδα: αφενός όταν ακούς ουρλιαχτά και κραυγές με γερμανικές λέξεις το άκουσμα είναι εντελώς διεστραμμένο και αλλόκοτο, αφετέρου υποδηλώνει μια κριτική έως και κυνική στάση απέναντι στα τεκταινόμενα κατά κύριο λόγο της χώρας τους και κατ’ επέκταση γενικότερα (Bilder Fressen Strom = Οι εικόνες κάνουν κατάληψη εξουσίας). Όσοι κουτσο-μιλάνε γερμανικά θα πιάσουν διάφορα υπονοούμενα ή λογοπαίγνια σε τίτλους όπως “Die Kampagne”, “Supermacht”, “Milchkrieg”…όσοι πάλι δε μιλάτε, τσεκάρετε λίγο τα banners ή τα t-shirts της μπάντας και θα καταλάβετε. Επιστρέφοντας στο μουσικό κομμάτι, δε μπορεί να αγνοήσει κανείς την τάση πειραματισμού ή μάλλον αυθορμητισμού της μπάντας, αφού το “Bilder Fressen Strom” μόνο συμβατική ροή δεν έχει, τα κομμάτια είναι γεμάτα κοψίματα και ρυθμικές εναλλαγές και όπου η μπάντα το θελήσει, εμβολίζουν τη δομή διάφορα περίεργα κρουστά ή άκυροι θόρυβοι (noise). 

Παρ’ όλα τα παραπάνω, εγώ ακόμα τους έχω στο μυαλό μου για grindcore μπάντα, αλλά αυτό είπαμε δεν έχει σημασία, ο καθένας ας τους εντάξει όπου θέλει! Το θέμα είναι ότι οι Jaka έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα γνήσιο δικό τους ήχο, ο οποίος είναι εμφανές ότι οφείλεται στην ανοιχτομυαλιά των μελών και σε μια ποικιλία προσωπικών ακουσμάτων και επιρροών. Τσεκάρετε το δίσκο και παραδεχτείτε ότι αυτή η μπάντα παρέχει έναν από τους πιο φρέσκους και ποιοτικούς ήχους της extreme σκηνής σήμερα! 


Γεράσιμος Β.

www.japanischekampfhoerspiele.de 
www.myspace.com/jaka 
http://unundeux.de 

CITY OF FIRE (Can) – City Of Fire (2009)

Σκαλίζοντας λίγο στο διαδίκτυο για να βρω τα απαραίτητα info για τους City Of Fire, κατέληξα να διαβάζω οτιδήποτε σχετικό με αυτούς εκτός από την ίδια την μπάντα. Έτσι λοιπόν έχουμε και λέμε. Μιλώντας για τους City Of Fire ουσιαστικά αναφερόμαστε στην αναγέννηση των Caustic Thought, καθώς μια reunion συναυλία των τελευταίων το 2008 αποτέλεσε την αφορμή της σύστασης των προαναφερθέντων. Έτσι για την ιστορία οι Caustic Thought απαρτίζονταν από τους Byron Stroud, Ιan White, Bob Wagner, Terry “Sho” Murray καθώς ακόμα και ο David Townsend που πέρασε για κάποια φεγγάρια. Κάπως έτσι εξηγείται μάλλον και η συνεργασία του Stroud με τον Townsend στους Stapping Young Lad αλλά και σε διάφορα project του δεύτερου, πράγμα που λίγο θα μας απασχολήσει σε αυτό το κείμενο. 

Κρατάμε μόνο την λέξη project καθώς μετά την είσοδο του Burton C. Bell στην μπάντα, θα προσπαθούμε να διακρίνουμε αν έχουμε να κάνουμε με ένα Fear Factory project ή με κάτι τελείως ξεχωριστό. Για όσους δεν τα πάνε καλά με τα ονόματα, θυμίζω πως ο Stroud συμμετέχει στους τελευταίους τρεις δίσκους τωνFear Factory και ο Burton αποτελεί ιδρυτικό μέλος αυτών. Η κοινή λογική λέει ότι όλο και κάποια μουσική σχέση θα υπάρχει μεταξύ των δύο συγκροτημάτων, και εν μέρει μπορεί να επιβεβαιώνεται, ωστόσο οι City Of Fire απέχουν αρκετά από τηνFear Factory νοοτροπία, ακόμα και από το πιο “χαλαρό” Mechanize.

Το album κυκλοφόρησε το 2009 σε ψηφιακή μορφή στην Αμερική και επίσημα εδώ και κάτι μήνες στον υπόλοιπο κόσμο. Αν και αρχίζει εντυπωσιακά δυνατά με το “Carve your Name” και “Gravity” δεν καταφέρνει να σταθεί στο ίδιο επίπεδο αφού όσο πάει και περνάει σε μια πιο mainstream αισθητική με τα κομμάτια “Rising” και “a Memory” κλείνοντας σε βλαχο-blues (!?) μπαλαντο-διάθεση, “Hanya’, “Dark Tides”, “Rain”. Περίεργα πράγματα θα έλεγε κανείς. Μιας και υπάρχει μια υποψία “αρπαχτής”, από την άποψη ότι βάζοντας τόσα ετερώνυμα στοιχεία, όλο και κάποιους μπορεί να ικανοποιήσεις. Ίσως βέβαια και να έχουμε μια κυκλοφορία όπου το κάθε μέλος να διεκδικεί μεγαλύτερο μέρος στην σύνθεση ορισμένων τραγουδιών.

Όπως και να ‘χει ο δίσκος ακούγεται εύκολα, εξαιτίας κυρίως των γνώριμα μακρόσυρτων φωνητικών, που κάνουν τις συνθέσεις και ξεχωρίζουν. Παρότι τα riffs , στο πρώτο κομμάτι του δίσκου, ζυγίζουν τουλάχιστον 10 κιλά η νότα, θα φάνταζαν τουλάχιστον φτερό κότας δίχως την συμμετοχή του Burton C. Bell. Σίγουρα αξίζει να ακούσει έστω και μια φορά τον δίσκο, ιδιαίτερα για τους Fear Factory funboyδες. Τώρα αν θα καταφέρει να σας πείσει εξαρτάται σε τι κέφια θα σας πετύχει. Προσωπικά κάπου στην 5η ακρόαση αποφάσισα ότι ίσως τον ξανακούσω τυχαία σε ένα δυο χρονάκια.

Νίκος Ζ.

www.cityoffire.com 
www.myspace.com/thecityoffire
www.unionlabelgroup.com/stomp