SAMIAM (USA) - Trips (2011)

Ξέρω, είναι λίγο αντικλιματικό να βρίσκει κανείς μια κριτική για δίσκο των Samiam στο κατά τα φαινόμενα, πιο ακραίο και εξειδικευμένο zine μας, αλλά όσοι γνωρίζουν το αρθρογραφικό μου παρελθόν και τα γενικότερα ακούσματα μου, μάλλον θα το καταπιούν και αυτό. Για όσους δεν, οι Samiam είναι μια κατά βάση emocore μπάντα, η οποία ξεκίνησε στα τέλη '80s συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο την μουσική κληρονομία των Rites of Spring και φτάνοντας στο peak της λίγα χρόνια αργότερα, όταν δηλαδή πέρασε από πολυεθνική κυκλοφορώντας τα "Clumsy" & "You're freaking me out". Πιο φλώροι απ'τους Seaweed αλλά πιο νευρικοί απ'τους Jawbreaker, άμα πιάσατε κάτι απ'το name dropping, θα καταλάβετε έαν σας αφορά ή όχι.

Το ''πρόβλημα'' με όλα αυτά είναι πως είδατε γραμμένη την λέξη emocore, και εγώ πάλι θα πρέπει να κάθομαι να εξηγώ τι και πως. Η μαζική σαβούρα που βγήκε απ'τα μέσα της δεκαετίας του '90 κι έπειτα, δίχως να χάνει σε δυναμική (φανταστείτε μια τεράστια χωματερή που συνεχίζει να μεγαλώνει), φέρνοντας το subgenre σαν περιγραφή, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τις περισσότερες μπάντες που ξεπήδησαν μέσα απ'το πρώιμο Aμερικάνικο hardcore (καλή ώρα οι Samiam έχουν μέλος των Social Unrest). Αλλά και πάλι ένα αμύητο αυτί είναι λίγο δύσκολο να πιάσει τις μουσικές και αισθητικές διαφορές αφού λίγο πολύ θα του φανούν punkοπουστιές. Και είναι σε ένα βαθμό, δηλαδή συναισθηματικό hardcore λέγεται, τι περιμένατε. Αλλά άλλο να το βλέπεις αυτό σαν μια αντίδραση στην βία που επικρατούσε στην σκηνή τότε, και άλλο σαν ακόμα ένα στυλιστικό τερτίπι των εκάστοτε παρασιτικών μεσάζοντων (βλ. managers, stylists, πολυεθνίκια - καλή η γλωσσοπλασία ε-). Οι καλές προθέσεις στην τελική, βοηθούν το συνολικό songwriting. Τέλος πάντων, αρκετά με το backround, πάμε λίγο στα πιο ουσιώδη, έχουν περάσει και 25 χρόνια από τον καιρό που ήταν κρίσιμα όλα αυτά.

Με τα δύο τελευταία Samiam ("Astray", "Whatever's Got you Down") είχα ψιλοασχοληθεί και αν και δεν διέφεραν δραστικά (προφανώς) απ'οτι είχαν ηχογραφήσει μέχρι τότε, δεν μου είπαν πολλά. Κάπως έτσι τα περίμενα και στο νέο και πάνω κάτω είχα δίκιο. Αν και τα περισσότερα τραγούδια είναι OK και ευκολοάκουστα (με μερικά σαφέστατα πιο πάνω απ'τον μέσο όρο ενώ κάποια άλλα πιάνουν κορυφή, δεκτόν, θα τα πούμε αργότερα), άρχιζαν σιγά σιγά να ξεφουσκώνουν, αλλά και να μεγαλώνουν το χάσμα του καλλιτεχνικού υπόβαθρου άλλων συνοδοιπόρων τους (βλ. Leatherface, Hot Water Music) οι οποίοι όχι μόνο δεν πέφτουν ποιοτικά αλλά για μπάντες εικοσαετίας+ σου δίνουν πάντα ένα λόγο να περιμένεις το επόμενο βήμα. Εδώ μένουμε με ένα διασκεδαστικό punk rock album με ημερομηνία λήξης. Προσπάθησα επίτηδες να αργήσω την συγγραφή της κριτικής για να δω τι γίνεται σε βάθος ένός κάποιου χρονικού διαστήματος μιας και δεν μπορούσα να βρω αισθητές μουσικές διαφορές. Eντάξει τα vocals έχουν πέσει, έχουν γίνει λιγάκι πιο ορθόδοξα και ear-friendly και δεν διακρίνονται από κανέναν τρελό δυναμισμό πλέον, αλλά πέρα απο αυτό, τα πάντα έχουν παραμείνει στάσιμα. Τελικά κατέληξα πως η συνήθεια και αυτός ο δημοσιουπαλληλισμός σκοτώνει την τέχνη (των Samiam). Μπορεί να έχεις γίνει μάστορας στο αντικείμενο σου αλλά μόλις σταματήσεις να ρισκάρεις, μόλις συμβιβαστείς και πεις θα κυκλοφορώ που και που κανένα άλμπουμ και δίχως να παρεκλίνω θα προσπαθώ να κρατήσω ένα αξιοπρεπές επίπεδο στο συνθετικό κομμάτι, μπορεί να μην έχασες το παιχνίδι, αλλά αυτό εδώ το κείμενο θα πάει copy paste σε ότι βγάλεις από εδώ και πέρα. Ψιλοβαρέθηκα. Πρέπει όμως χάριν συνοχής να είμαι δίκαιος. Έκανα λόγο πριν για κάποια τραγούδια πάνω (& πολύ πάνω) απ'τον μέσο όρο. Το κλισέ που αναλογεί εδώ είναι το ''είναι βαριά η φανέλα''. Λοιπόν όλως παραδόξως το καλύτερο υλικό στο "Trips" είναι το πιο χαμηλών τόνων και το πιο εσωστρεφές. Τραγούδια όπως τα Demon, El Dofando & Did you Change (με σχεδόν Bρετανικό post-punk ξεκίνημα, καλό) είναι αυτά που θα μείνουν και αυτά που τελικά δικαιολογούν τον δίσκο.

Νομίζω πως βγάζοντας και ένα κάποιο συμπέρασμα από αυτήν μου την προτίμηση, οι Samiam ''πρέπει'' να κινηθούν σε λιγότερο ηλεκτρισμένους δρόμους από δω και πέρα για να βγάλουν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον και ξέρετε, όποιος με γνωρίζει προσωπικά θα έχει φάει κοτρώνα με αυτήν την δήλωση. Απλά ρε παιδί μου, είναι και μιας κάποιας ηλικίας οι τύποι και φαίνεται να τους βγαίνει αυτό το style πολύ πιο φυσικά απ'το πάμε να γράψουμε το επόμενο emocore anthem της νεολαίας. Για παλαίμαχοι θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα.

Κώστας Χ.

www.myspace.com/samiam
www.hopelessrecords.com

SUBLIME CADAVERIC DECOMPOSITION (Fra) – Sheep & Guns (2011)

Πρόβατα και όπλα; Τι ειν’ αυτό; Καρβουνιασμένο χιούμορ; Ανάπηρη αναφορά στους Guns n’ Roses; Ή μήπως οι εμετούληδες (βλ. goregrind) Γάλλοι θέλουν να ρίξουν κοινωνικό σχόλιο; Το ότι η μπάντα στα δυο πρώτα τις άλμπουμ ήταν τόσο "μογγολική", που δεν είχε ούτε στίχους, μπορεί να δικαιολογήσει κάποιο απ’ τα παραπάνω; Ίσως, αφού και μουσικά να το πάρει κανείς, η απόλυτη καφρίλα έχει δείξει μια διεστραμμένη συμπάθεια για το rock n’ roll (ειδικώς & γενικώς) μέσα από παραδείγματα τύπου Rompeprop, Birdflesh, Dead, ακόμα και Carcass (αν αναλογιστούμε πως ξεκίνησαν και πως κατέληξαν), και με αποκορύφωμα τους θεόμουρλους Gore Beyond Necropsy, που από την απόλυτη grind ηχορύπανση, κατέληξαν να παίζουν (υπό το όνομα Noise A Go Go’s) "Rock n’ Noise, Grind n’ Roll" όπως λένε και οι ίδιοι και έχουν απόλυτο δίκιο..!

Το να είσαι βέβαια κάφρος και να εκτιμάς το rock n’ roll (να ακούς Little Richard και να γουστάρεις ρε παιδί μου) ή το ανάποδο, σημαίνει ότι έχεις περάσει σαν ακροατής από πολλά ενδιάμεσα στάδια. Όταν έχεις μπάντα δε, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι μετά το ξεκάβλωμα (1-2 πρώτα άλμπουμ) που θα έχεις εναποθέσει επιτέλους όλες τις ονειρώξεις σου για απόλυτη βία, τρόμο και υπέρμετρη βαρβαρότητα, θα βγάλεις στη φόρα όλα τα υπόλοιπα ακούσματά σου, σε μια προσπάθεια η μουσική σου να ακουστεί πιο ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον στα δικά σου αυτιά. Αν είσαι και καλός στο να στήνεις κομμάτια, ακόμα καλύτερα για σένα.

Όλ' αυτά δεν τα γράφω για πλάκα, αλλά γιατί αυτό είναι το σήμα που μεταδίδει το "Sheep & Guns". Και για να μη σας πρήζω πολύ, το "Sheep & Guns" τα σπάει! Αν και είχε φανεί απ’ το ήδη τετραετίας επικού περιεχομένου "Inventory of Fixtures" (και γαμώ τους τίτλους), οι Γάλλοι έχουν ωριμάσει σαν το παλιό κρασί και εξαπολύουν κομματάρες τη μία πίσω απ’ την άλλη. Δημιουργούν γύρω τους μια ενεργειακή σφαίρα grindcore προστασίας, η οποία περικλύει ό,τι τραβάει η όρεξή σας, από crust/punk περάσματα, μέχρι speed-αριστές ροκιές και Sabbath-ικά κοψίματα. Η δομή και η εναλλαγή των ιδεών θυμίζει Napalm Death - τους πρόσφατους, αυτούς με τον καλό ήχο, πράγμα που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου κακό, πιστέψτε με. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ok, μην περιμένετε να ακούσετε κάτι τελείως "σκισμένο". Το όλο κλίμα είναι πιο βοθρέ και "southern", αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Πραγματικά δε χρειάζεται να πω περισσότερα. Σημειώστε μόνο πως η μπάντα υπάρχει απ’ το 1997, έχει περάσει από Osmose productions και αυτός είναι μόλις ο τέταρτος δίσκος της, ο οποίος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος. Να πάτε να τον ακούσετε λέμε, γιατί ξερνάει ενέργεια!

Γεράσιμος Β.

http://vibedeck.com/scd
http://www.myspace.com/sublimecadavericdecomposition
http://fr-fr.facebook.com/scdmusic

1000Mods, Last Rizla, Weathers @ Κέντρο Νέων, Κόρινθος - - 30/12/11

Σε κάποια φάση που λέτε πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει ανασκόπηση για τις καλύτερες συνταγές με σκουμπρί του 2011. Πρόβλημα. Πρέπει κάτι επειγόντως να γίνει, και επειδή η ρίψη TV από τον τρίτο εκτός των απρόβλεπτων συνεπειών, παίζει να διώκεται και ποινικά, αρπάζω την όμορφη παρέα μου και ξεκινάμε το βροχερό απόγευμα τις τριακοστής μέρας του Δεκέμβρη για Κόρινθο. Θα δούμε live ρε.

Συνέντευξη: TERRORDROME

Τον Σάκη από Terrordrome (αυτόν τον ψυχασθενή που τον ακούς να κατεβάζει 32 κλίμακες το δευτερόλεπτο και παράλληλα τον βλέπεις να χτυπιέται λες και έχει επιληψία) τον ξέρω χρόνια, επειδή όμως μένουμε σε τελείως διαφορετικά μέρη, δε μιλάμε συχνά. Όταν το κάνουμε όμως, τα πράγματα δε θέλουν και πολύ για να αρχίσουν να ξεφεύγουν! Μετά από άπειρα γέλια, 3,5 ώρες στο chat room, και μεταξύ “off the record” συζητήσεων, μας τροφοδότησε με μπόλικα νέα για τους Terrordrome και όχι μόνο. Πάμε λοιπόν!

HARMS WAY (US) – Isolation (2011)

Ποτέ μέχρι σήμερα, γαμώ την κοινωνία μου, δεν έμοιαζε τόσο απειλητικό το straightedge. Μπορεί να αρκούσε μια live φωτογραφία του τραγουδιστή της μπάντας, κυρίου Judge Hammers (νιώθετε;...), για να σας πείσει ότι, όταν αυτά τα παλικάρια, τα οποία τυπώνουν στα t-shirts τους την ατάκα "Drinking alcohol is NOT ok" , βρίσκονται επί σκηνής, ίσως να πρέπει να το ξανασκεφτείτε πριν παραγγείλετε εκείνη τη μπύρα. Είστε έξυπνα παιδιά και δεν ψαρώνετε με τέτοια, το ξέρω, από την άλλη όμως οι Harms Way δεν χρειάζονται τη σωματική επαφή για να σας σπάσουν τα μούτρα.

Εκεί που νόμιζα ότι η μουσική τους είχε φτάσει στο απόγειο του τραμπουκισμού με το περσινό εφτάρι "No Gods, No Masters", οι Harms Way ξεκίνησαν πιο εντατικό γυμναστήριο, έφαγαν περισσότερο tofu, άκουσαν μανιωδώς death metal και σαν αποτέλεσμα, ηχογράφησαν οχτώ παιάνες για τον ξυλοδαρμό, για τη μιζέρια, για το απόλυτο τίποτα. Παρά το ότι αυτή η μουσική τους, σε συνδυασμό με τους στίχους, εκπέμπει έναν ισχυρό μηδενισμό, που λογικά θα προέτρεπε τον ακροατή να χωθεί σε κάποιο τάφο, το κυρίαρχο, σχεδόν βασανιστικό, αίσθημα που προκαλεί, είναι η ανάγκη να δολοφονήσεις άλλους ανθρώπους με γροθιές, ή τουλάχιστον με μαχαίρι. Να γίνεις ο κακός. Είναι άσχημο, μα φαίνεται ότι αυτό το καύσιμο το χρειάζεται αρκετός κόσμος, αν κρίνουμε από αυτούς που πίνουν νερό στο όνομα των Kickback, των Pulling Teeth, των Ringworm κλπ. Οι Harms Way ξεφεύγουν πλέον από το να παίζουν soundtracks για moshing, νόθευσαν τη φάση με σήψη και απογοήτευση, οι ατμόσφαιρες που δημιουργούν, παρά το φαινομενικό "ανεγκέφαλό" τους κατά την πρώτη επαφή, στηρίζουν αυτή την άποψη. Τα φωνητικά του Judge Hammers, δεν ξέρω ακριβώς σε ποιών ορμονών την έκκριση οδηγούν, πάντως έχουν κάτι από ζωικό κάλεσμα σε ένα αρχέγονο ένστικτο βίας που υπάρχει μέσα σ' όλους μας, και που για χάρη αυτού του γελοίου πολιτισμού καταπιέσαμε και θάψαμε. Τέλος, το "Scrambled", που ανοίγει το δίσκο, είναι ένα απ' τα καλύτερα κομμάτια που άκουσα φέτος.

Να τη φοβάστε αυτή τη μπάντα.

http://www.myspace.com/harmsxway

Βαγγέλης Ε.

SMOHALLA (Fra) - Resilience (2011)

Η ομιχλώδης παρουσία του avant-garde στο black metal γίνεται προσιτή, μιας και η πολύχρονη τριβή των ευγενέστερων φορέων της κοινοποιεί τα μυστικά της. Με επιλεκτική αναφορά σε σχήματα που εξυπηρετούν το κείμενο επισημαίνω την πορεία των Ulver, τις γωνίες που άμβλυναν οι DHG, και τους θεατρινισμούς των Arcturus. Ταυτόχρονα οι Emperor και οι Blut Aus Nord είναι απαραίτητοι για μια ολοκληρωμένη εικόνα της παλινδρόμησης του δίσκου. Που τοποθετούνται οι Smohalla σε αυτό το χάρτη; Πριν αποφασίσω, είδα πως οι ίδιοι προτιμούν την ρετσινιά του post black, με συνέπεια και χρονολογική και ως προς τις συγκρίσεις αυτής με όσα την προκαλούν.

Οι Smohalla δεν παύουν να μου φέρνουν στο μυαλό είτε τους προπάτορές τους, είτε τους συνδυασμούς που γεννούν οι αναδεύσεις τους. Τινάζομαι από τους ρυθμούς των (εκφυλισμένη λέξη πλέον) πειραματικών Ulver και τις συμφωνικές Emperor αναφορές σε μία Arcturus προπαγάνδα. Τεχνικά, η προσοχή που δείχνουν στις απαιτήσεις των επιρροών είναι αρτιότατη, όμως το βάρος που δείχνουν σε αυτές τους στερεί την προσωπική διαφοροποίηση, με αποτέλεσμα στην πάλη της νοσταλγίας και του κορεσμού νικητής να αναδεικνύεται ο δεύτερος. Συνδυαστικά με την εικονογράφηση (εδώ τοποθετούμε τους Blut Aus Nord) σφαιρικά ο δίσκος αντανακλά αναφορές. Σαφώς θα αναγνωρίσω πως δεν κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους και πως παρουσιάζεται συνθετική ωριμότητα, όμως στις αυξημένες απαιτήσεις της μαζικότητας, το Resilience δεν καταφέρνει να διαπρέψει. Θα τους περιμένω στη γωνία με την ελπίδα πως ο δεύτερος δίσκος τους θα προσφέρει όσα η τεχνική τους προϊδεάζει.

Δύναται πλέον να στεκόμαστε ένα στάδιο πριν την εμφάνιση ενός κύματος υπερπληθυσμού και εμφανίζεται η ανάγκη ξεδιαλύνσης τυποποιημένων "νεοavant-garde" σαχλοτήτων από μπάντες με δυνατότητες ή δισκογραφική παρουσία. Σε εγρήγορση.

Γιώργος Κ.

http://smohalla.free.fr

CONDEMNED (US) – Realms of the Ungodly (2011)

Η Unique Leader σε γενικές γραμμές δεν αστειεύεται, πρόκειται για ταγμένο brutal death label με μπόλικες υπερδισκάρες και μπαντάρες στο σακί της: αρχικές κυκλοφορίες των Disgorge, Deeds of Flesh, Psychroptic, Pyrexia, είναι απλά must, αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν ακούσαμε σκληροτράχηλους Unmerciful, Internal Suffering, Inveracity και κάπου χάσαμε τα δόντια μας. Εν ολίγοις οι τύποι είναι επιλεκτικοί, σωστοί και όταν προωθούν νέα κυκλοφορία, εγώ τουλάχιστον είμαι πρόθυμος να τσεκάρω.

Κάπως έτσι αποφάσισα να δώσω άλλη μια ευκαιρία στους Condemned, οι οποίοι με το “Desecrate the Vile” του 2007 δε μου είχαν κάνει καμία εντύπωση. Ο ξύλινος ήχος και τα απαράδεκτα ουι-ουι-μπρι-μπριιιι κατευθείαν απ' τη λεκάνη του καμπινέ δε μου είχαν φανεί και πολύ δελεαστικά! Περασμένα ξεχασμένα όμως, γιατί η μπάντα άλλαξε πορεία. Το “Realms of the Ungodly” αφήνει πίσω του το “gore χωρίς όρια” του παρελθόντος και ανοίγει νέους δρόμους, πιο ανήλιαγους και μοχθηρούς.

Τα νέα κομμάτια ακούγονται πολύ πιο ψαγμένα ως προς την ενορχήστρωση, με πολλαπλά layers κιθάρας να γεμίζουν τα ηχεία, είτε μιλάμε για μπουκωμένα περάσματα είτε για ανοίγματα με ξύσιμο και συγχορδίες. Τα leads είναι περιορισμένα, απ' την άλλη όμως η δομή έχει εμπλουτιστεί με φοβερά αργόσυρτα μέρη, λασπώδη και βρωμερά, που είναι και το clue αυτού του δίσκου.
Όλα τα παραπάνω συνδυάζονται με ένα καταιγιστικό drumming, που “χρωματίζει” ανάλογα τα riffs και με guttural φωνητικά, που αυτή τη φορά έχουν σαφώς πιο κατάλληλη παραγωγή και αν μη τη άλλο μπορείς να καταλάβεις ότι αρθρώνουν πραγματικούς στίχους. Μιλώντας για στίχους, η νέα θεματολογία περί αρχέγονων δοξασιών/τελετουργικών και όλα τα σχετικά, κολλάει γάντι με το νέο πρόσωπο του συγκροτήματος και μπορώ να πω ότι μια ανάγνωση των τίτλων σε συνδυασμό με το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο σε βάζουν κατευθείαν στο κλίμα.

Στο σύνολό του κτηνώδες και μοχθηρό, το “Realms of the Ungodly” έρχεται να βάλει πολλά πράγματα στη θέση τους, σχετικά με το πως πρέπει να ακούγεται ένας αληθινός brutal death metal δίσκος. Οι πύλες είναι ανοιχτές, μπουκάρουμε τώρα!

Γεράσιμος Β.

http://www.myspace.com/condemnedmetal
http://www.uniqueleader.com/