ΨΑΡΟ_ΚΟΡΦΑΔΕΣ 2011.pt.I

Η αλήθεια είναι ότι το αργήσαμε λίγο, ναι! Ε, και;! Εδώ ο πλανήτης υποφέρει, οι φώκιες στο Βόρειο Πόλο την ακούνε απ' το κρύο και τα παιδιά στη Σομαλία την ακούνε απ' τη ζέστη, για τις λίστες του ενυδρείου θα μιλάμε τώρα;! Κι όμως, μιας και εμείς δεν έχουμε προβλήματα, για άλλη μια φορά τους γράφουμε όλους στα παπάρια μας και φτιάχνουμε λίστες για πάρτη σας!


Οι λίστες μου κάθε χρονιά είναι οι χειρότερες του ίντερνετ. Είτε θα δεχτώ λοιπόν πως στο άγχος της στιγμής παραλείπω τους δίσκους που άφησαν το στίγμα τους στο μυαλό μου (και νιώθω ΣΙΓΟΥΡΟΣ πως πέρυσι υπήρξαν 10 τέτοιοι), είτε δεν έχω κανένα γούστο. Αναπολώντας και ανασκάπτωντας εν μέσω κρίσης ταυτότητας το καταραμένο '11 λοιπόν, έχουμε και λέμε: ο Tim Hecker με τον συγκλονιστικό - και σίγουρα καλύτερο δίσκο της καριέρας του - "Ravedeath 1972" μονοπώλησε τα ακουστικά μου με ένα πάθος που είχε καιρό να καταφέρει δίσκος. Το νέο Corrupted, χωρίς να φτάνει στα αυτιά μου με την ορμή του "Mundo Frio", καταφέρνει με αυτό το εκπληκτικό τρίτο track να με ανατριχιάζει εδώ και μήνες. Το λίγο βαρετό συνολικά Belong (αγαπούσα τον παλιό τους ήχο βλέπετε) μόνο και μόνο για το ονειρικό "Perfect Life" μπαίνει στην τριάδα. Ο Leviathan "σκέτο γουρούνι και μισογύνης", ακόμη κι αν δεν έβγαζε τον ποταμό ριφφ και έμπνευσης που κυκλοφόρησε, θα έμπαινε στο top 5 μου για τα χαιρέκακα χαμόγελα που μου χάρισαν οι ψυχαναλύσεις του Wrest από τα ελληνικά και ξένα έντυπα.

Ύστερα, σε μια κανονικότατη επιστροφή των απωθημένων, οι Will Haven και My Dying Bride εκδικητικά με αναγκάζουν να πληκτρολογήσω τα θαμμένα στο Λυκειακό μου είναι ονόματά τους στην λίστα μου... Δεν βαριέσαι, η Grouper με τις πανέμορφες δουλειές της επανορθώνει το λαβωμένο Indie Cred μου, και για την απαραίτητη ποικιλία, θα προσθέσω και τους δύο πιο απρόβλεπτους και αλλοπρόσαλους δίσκους της χρονιάς που πέρασε: τις κυκλοφορίες των Diapsiquir και Wold, μαζί με την ευχάριστη έκπληξη του "Possessed By The Rise of Magik", τον πιο αληθινό και πηγαδένιο δίσκο που θα μπορούσα να ελπίζω πως θα βγάλουν οι τεράστιοι Ramesses. Βραβείο κοινού, στο φετινό Psychic Paramount (το στιγμιότυπο στο 2:35 αυτού του βίντεο, τα λέει καλύτερα και αληθέστερα απ' ότι θα τολμούσα να το πω ποτέ εγώ).

Πολύ καλή λίστα, νιώθω ήδη καλύτερα!

1. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
2. Corrupted - Garten Der Unbewusstheit
3. Belong - Common Era
4. Leviathan - True Traitor True Whore
5. Will Haven - Voir Dire
6. My Dying Bride - The Barghest O’ Whitby
7. Grouper - Alien Observer
8. Diapsiquir - ANTI
9. Wold - Freemasonry
10. Ramesses - Possessed By The Rise Of Magik

Δημήτριος Γ.

MALLEDICTION (Grc) - Promo (2011)

Οι Αθηναίοι Mallediction, αν και νέοι ως μπάντα, δεν είναι παιδάκια. Τα παλικάρια είναι στη φάση χρόνια και μάλιστα οι 2 στους 5 κοπανάνε υπέροχα και στους Incineration. Τα 2 κομμάτια που θα βρείτε σ' αυτή τη μόλις 2η κυκλοφορία της μπάντας (έχει προηγηθεί το "Warsaw" promo 2010), είναι αρκετά για να σας πείσουν για τη συνθετική ωριμότητα και ωμότητα αυτής της πεντάδας. Death Metal απάνθρωπο και βρωμερό, με σεβασμό στις αρχέγονες ρίζες του ιδιώματος, μακριά από "μοντερνιές" πάσης φύσεως.

Απ' ότι ξέρω αυτό το promo είναι μια πρόγευση από την ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος, η οποία δε θ' αργήσει και πολύ, επομένως περισσότερα θα πούμε τότε! Προς το παρόν δανείζομαι τον τίτλο του 2ου κομματιού και σας λέω πως εδώ μιλάμε κανονικά για τη "μπόχα της βρώμας", οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε! Πόνος και κάβλα!

http://www.myspace.com/mallediction

Γεράσιμος Β.

ENSLAVE (Jap) – Far East Hardcore Punk (2011)

Παίρνεις ένα κουτί που γράφει με τεράστια γράμματα "ΠΙΤΣΑ" απ'έξω, τι περιμένεις να βρεις μέσα; Κάπως έτσι πάει και με τους Enslave... far east hardcore punk σου λέει και ψέματα δεν το λες εσύ με τη σειρά σου.

Δεν τους ήξερα καν, οπότε με την προτροπή φίλου "άκου εδώ το καλύτερο japcore της χρονιάς", έκανα κλικ, έκανα και download ...και τελικά σίγουρα το άκουσα. Δίσκος για πολλά γούστα το "Far East Hardcore" είναι ένα τσακ πιο μελωδικός από ότι θα 'θελα, αλλά ισορροπεί τόσο καλά με την πρίμα παραγωγή και το σκισμένο διπλό φωνητικό που δεν θα παραπονεθώ καν. Έτσι λοιπόν, για να μην μπερδευόμαστε, έχουμε γιαπονέζικο hardcore που παρα τις ενστάσεις των Anal Cunt, συνήθως αποκαλείται japcore. Μπόλικη μελωδία, crust σημεία, γυναίκα σκύλος – άντρας πάλι σκύλος στα φωνητικά, αλλά όλα με βάση το hardcore (το far east), συμπλήρωμα ένα πιο παλιομοδίτικο punk και λίγο metal (αυτό που μοιάζει με hardcore). Ο δίσκος κυλάει ωραία, με ποικιλία και pop νοοτροπία, τα κομμάτια πρέπει να τα θυμάσαι και θα το κάνεις. Δεν επιφυλάσσει εκπλήξεις, αλλά είναι ωραίος από μια καθαρά ψυχαγωγική ματιά και σε live σίγουρα θα σκοτώνει. Θα έχει ενδιαφέρον βέβαια το μίγμα του κόσμου στο οποίο θα έχει απήχηση και το οποίο θα παρακολουθούσε ένα τέτοιο live. Aλλά ας είμαστε ειλικρινείς, το ότι είδαμε τους Crude δεν νομίζω ότι σημαίνει πως θα γίνουμε ο νούμερο ένα προορισμός για τους Ιάπωνες, άρα δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα.

Έτσι λοιπόν αν το φετινό (ομολογουμένως πιο μονόπαντο) Acrostix δεν σου είπε και πολλά (κακώς), ρίξε μια αυτιά στο πιο βατό αδέρφι από την άπω ανατολή. Όλο και κάτι θα βρεις να σ’ αρέσει. Στανταράκι.

Ιωσήφ Χ.

http://www.myspace.com/enslavejhc

SAMIAM (USA) - Trips (2011)

Ξέρω, είναι λίγο αντικλιματικό να βρίσκει κανείς μια κριτική για δίσκο των Samiam στο κατά τα φαινόμενα, πιο ακραίο και εξειδικευμένο zine μας, αλλά όσοι γνωρίζουν το αρθρογραφικό μου παρελθόν και τα γενικότερα ακούσματα μου, μάλλον θα το καταπιούν και αυτό. Για όσους δεν, οι Samiam είναι μια κατά βάση emocore μπάντα, η οποία ξεκίνησε στα τέλη '80s συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο την μουσική κληρονομία των Rites of Spring και φτάνοντας στο peak της λίγα χρόνια αργότερα, όταν δηλαδή πέρασε από πολυεθνική κυκλοφορώντας τα "Clumsy" & "You're freaking me out". Πιο φλώροι απ'τους Seaweed αλλά πιο νευρικοί απ'τους Jawbreaker, άμα πιάσατε κάτι απ'το name dropping, θα καταλάβετε έαν σας αφορά ή όχι.

Το ''πρόβλημα'' με όλα αυτά είναι πως είδατε γραμμένη την λέξη emocore, και εγώ πάλι θα πρέπει να κάθομαι να εξηγώ τι και πως. Η μαζική σαβούρα που βγήκε απ'τα μέσα της δεκαετίας του '90 κι έπειτα, δίχως να χάνει σε δυναμική (φανταστείτε μια τεράστια χωματερή που συνεχίζει να μεγαλώνει), φέρνοντας το subgenre σαν περιγραφή, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τις περισσότερες μπάντες που ξεπήδησαν μέσα απ'το πρώιμο Aμερικάνικο hardcore (καλή ώρα οι Samiam έχουν μέλος των Social Unrest). Αλλά και πάλι ένα αμύητο αυτί είναι λίγο δύσκολο να πιάσει τις μουσικές και αισθητικές διαφορές αφού λίγο πολύ θα του φανούν punkοπουστιές. Και είναι σε ένα βαθμό, δηλαδή συναισθηματικό hardcore λέγεται, τι περιμένατε. Αλλά άλλο να το βλέπεις αυτό σαν μια αντίδραση στην βία που επικρατούσε στην σκηνή τότε, και άλλο σαν ακόμα ένα στυλιστικό τερτίπι των εκάστοτε παρασιτικών μεσάζοντων (βλ. managers, stylists, πολυεθνίκια - καλή η γλωσσοπλασία ε-). Οι καλές προθέσεις στην τελική, βοηθούν το συνολικό songwriting. Τέλος πάντων, αρκετά με το backround, πάμε λίγο στα πιο ουσιώδη, έχουν περάσει και 25 χρόνια από τον καιρό που ήταν κρίσιμα όλα αυτά.

Με τα δύο τελευταία Samiam ("Astray", "Whatever's Got you Down") είχα ψιλοασχοληθεί και αν και δεν διέφεραν δραστικά (προφανώς) απ'οτι είχαν ηχογραφήσει μέχρι τότε, δεν μου είπαν πολλά. Κάπως έτσι τα περίμενα και στο νέο και πάνω κάτω είχα δίκιο. Αν και τα περισσότερα τραγούδια είναι OK και ευκολοάκουστα (με μερικά σαφέστατα πιο πάνω απ'τον μέσο όρο ενώ κάποια άλλα πιάνουν κορυφή, δεκτόν, θα τα πούμε αργότερα), άρχιζαν σιγά σιγά να ξεφουσκώνουν, αλλά και να μεγαλώνουν το χάσμα του καλλιτεχνικού υπόβαθρου άλλων συνοδοιπόρων τους (βλ. Leatherface, Hot Water Music) οι οποίοι όχι μόνο δεν πέφτουν ποιοτικά αλλά για μπάντες εικοσαετίας+ σου δίνουν πάντα ένα λόγο να περιμένεις το επόμενο βήμα. Εδώ μένουμε με ένα διασκεδαστικό punk rock album με ημερομηνία λήξης. Προσπάθησα επίτηδες να αργήσω την συγγραφή της κριτικής για να δω τι γίνεται σε βάθος ένός κάποιου χρονικού διαστήματος μιας και δεν μπορούσα να βρω αισθητές μουσικές διαφορές. Eντάξει τα vocals έχουν πέσει, έχουν γίνει λιγάκι πιο ορθόδοξα και ear-friendly και δεν διακρίνονται από κανέναν τρελό δυναμισμό πλέον, αλλά πέρα απο αυτό, τα πάντα έχουν παραμείνει στάσιμα. Τελικά κατέληξα πως η συνήθεια και αυτός ο δημοσιουπαλληλισμός σκοτώνει την τέχνη (των Samiam). Μπορεί να έχεις γίνει μάστορας στο αντικείμενο σου αλλά μόλις σταματήσεις να ρισκάρεις, μόλις συμβιβαστείς και πεις θα κυκλοφορώ που και που κανένα άλμπουμ και δίχως να παρεκλίνω θα προσπαθώ να κρατήσω ένα αξιοπρεπές επίπεδο στο συνθετικό κομμάτι, μπορεί να μην έχασες το παιχνίδι, αλλά αυτό εδώ το κείμενο θα πάει copy paste σε ότι βγάλεις από εδώ και πέρα. Ψιλοβαρέθηκα. Πρέπει όμως χάριν συνοχής να είμαι δίκαιος. Έκανα λόγο πριν για κάποια τραγούδια πάνω (& πολύ πάνω) απ'τον μέσο όρο. Το κλισέ που αναλογεί εδώ είναι το ''είναι βαριά η φανέλα''. Λοιπόν όλως παραδόξως το καλύτερο υλικό στο "Trips" είναι το πιο χαμηλών τόνων και το πιο εσωστρεφές. Τραγούδια όπως τα Demon, El Dofando & Did you Change (με σχεδόν Bρετανικό post-punk ξεκίνημα, καλό) είναι αυτά που θα μείνουν και αυτά που τελικά δικαιολογούν τον δίσκο.

Νομίζω πως βγάζοντας και ένα κάποιο συμπέρασμα από αυτήν μου την προτίμηση, οι Samiam ''πρέπει'' να κινηθούν σε λιγότερο ηλεκτρισμένους δρόμους από δω και πέρα για να βγάλουν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον και ξέρετε, όποιος με γνωρίζει προσωπικά θα έχει φάει κοτρώνα με αυτήν την δήλωση. Απλά ρε παιδί μου, είναι και μιας κάποιας ηλικίας οι τύποι και φαίνεται να τους βγαίνει αυτό το style πολύ πιο φυσικά απ'το πάμε να γράψουμε το επόμενο emocore anthem της νεολαίας. Για παλαίμαχοι θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα.

Κώστας Χ.

www.myspace.com/samiam
www.hopelessrecords.com

SUBLIME CADAVERIC DECOMPOSITION (Fra) – Sheep & Guns (2011)

Πρόβατα και όπλα; Τι ειν’ αυτό; Καρβουνιασμένο χιούμορ; Ανάπηρη αναφορά στους Guns n’ Roses; Ή μήπως οι εμετούληδες (βλ. goregrind) Γάλλοι θέλουν να ρίξουν κοινωνικό σχόλιο; Το ότι η μπάντα στα δυο πρώτα τις άλμπουμ ήταν τόσο "μογγολική", που δεν είχε ούτε στίχους, μπορεί να δικαιολογήσει κάποιο απ’ τα παραπάνω; Ίσως, αφού και μουσικά να το πάρει κανείς, η απόλυτη καφρίλα έχει δείξει μια διεστραμμένη συμπάθεια για το rock n’ roll (ειδικώς & γενικώς) μέσα από παραδείγματα τύπου Rompeprop, Birdflesh, Dead, ακόμα και Carcass (αν αναλογιστούμε πως ξεκίνησαν και πως κατέληξαν), και με αποκορύφωμα τους θεόμουρλους Gore Beyond Necropsy, που από την απόλυτη grind ηχορύπανση, κατέληξαν να παίζουν (υπό το όνομα Noise A Go Go’s) "Rock n’ Noise, Grind n’ Roll" όπως λένε και οι ίδιοι και έχουν απόλυτο δίκιο..!

Το να είσαι βέβαια κάφρος και να εκτιμάς το rock n’ roll (να ακούς Little Richard και να γουστάρεις ρε παιδί μου) ή το ανάποδο, σημαίνει ότι έχεις περάσει σαν ακροατής από πολλά ενδιάμεσα στάδια. Όταν έχεις μπάντα δε, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι μετά το ξεκάβλωμα (1-2 πρώτα άλμπουμ) που θα έχεις εναποθέσει επιτέλους όλες τις ονειρώξεις σου για απόλυτη βία, τρόμο και υπέρμετρη βαρβαρότητα, θα βγάλεις στη φόρα όλα τα υπόλοιπα ακούσματά σου, σε μια προσπάθεια η μουσική σου να ακουστεί πιο ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον στα δικά σου αυτιά. Αν είσαι και καλός στο να στήνεις κομμάτια, ακόμα καλύτερα για σένα.

Όλ' αυτά δεν τα γράφω για πλάκα, αλλά γιατί αυτό είναι το σήμα που μεταδίδει το "Sheep & Guns". Και για να μη σας πρήζω πολύ, το "Sheep & Guns" τα σπάει! Αν και είχε φανεί απ’ το ήδη τετραετίας επικού περιεχομένου "Inventory of Fixtures" (και γαμώ τους τίτλους), οι Γάλλοι έχουν ωριμάσει σαν το παλιό κρασί και εξαπολύουν κομματάρες τη μία πίσω απ’ την άλλη. Δημιουργούν γύρω τους μια ενεργειακή σφαίρα grindcore προστασίας, η οποία περικλύει ό,τι τραβάει η όρεξή σας, από crust/punk περάσματα, μέχρι speed-αριστές ροκιές και Sabbath-ικά κοψίματα. Η δομή και η εναλλαγή των ιδεών θυμίζει Napalm Death - τους πρόσφατους, αυτούς με τον καλό ήχο, πράγμα που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου κακό, πιστέψτε με. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ok, μην περιμένετε να ακούσετε κάτι τελείως "σκισμένο". Το όλο κλίμα είναι πιο βοθρέ και "southern", αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Πραγματικά δε χρειάζεται να πω περισσότερα. Σημειώστε μόνο πως η μπάντα υπάρχει απ’ το 1997, έχει περάσει από Osmose productions και αυτός είναι μόλις ο τέταρτος δίσκος της, ο οποίος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος. Να πάτε να τον ακούσετε λέμε, γιατί ξερνάει ενέργεια!

Γεράσιμος Β.

http://vibedeck.com/scd
http://www.myspace.com/sublimecadavericdecomposition
http://fr-fr.facebook.com/scdmusic

1000Mods, Last Rizla, Weathers @ Κέντρο Νέων, Κόρινθος - - 30/12/11

Σε κάποια φάση που λέτε πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει ανασκόπηση για τις καλύτερες συνταγές με σκουμπρί του 2011. Πρόβλημα. Πρέπει κάτι επειγόντως να γίνει, και επειδή η ρίψη TV από τον τρίτο εκτός των απρόβλεπτων συνεπειών, παίζει να διώκεται και ποινικά, αρπάζω την όμορφη παρέα μου και ξεκινάμε το βροχερό απόγευμα τις τριακοστής μέρας του Δεκέμβρη για Κόρινθο. Θα δούμε live ρε.

Συνέντευξη: TERRORDROME

Τον Σάκη από Terrordrome (αυτόν τον ψυχασθενή που τον ακούς να κατεβάζει 32 κλίμακες το δευτερόλεπτο και παράλληλα τον βλέπεις να χτυπιέται λες και έχει επιληψία) τον ξέρω χρόνια, επειδή όμως μένουμε σε τελείως διαφορετικά μέρη, δε μιλάμε συχνά. Όταν το κάνουμε όμως, τα πράγματα δε θέλουν και πολύ για να αρχίσουν να ξεφεύγουν! Μετά από άπειρα γέλια, 3,5 ώρες στο chat room, και μεταξύ “off the record” συζητήσεων, μας τροφοδότησε με μπόλικα νέα για τους Terrordrome και όχι μόνο. Πάμε λοιπόν!