Artcore 27 & Μούντζα 4

Κάνουμε ποδαρικό στην συγκεκριμένη στήλη τοπικιστικά και ευλογώντας τα (τοπικά) μούσια μας. Η Μουντζα #4 έχει σκάσει μύτη εδώ και ένα χρόνο αλλά είναι τόσο χαλαρό το χρονοδιάγραμμα κυκλοφορίας των τυπάδων πίσω απ’το zine που και ανασκόπηση των τευχών να κάναμε μια χαρά επίκαιροι θα ήμασταν. Λοιπόν όσοι ξέρουν ξέρουν και όσοι δεν ξέρουν οφείλουν να μάθουν. Το zine είναι στυλιστικά τέλειο, γραμμένο κυρίως στα Αγγλικά και η ύλη που καλύπτει είναι υπερπλήρης για κάθε punk/hardcore και ότι αυτό συνεπάγεται, φίλο. Με φοβερά και τρομερά blog-οειδή κείμενα μηδενιστικής και άλλοτε κριτικής αντίληψης, ιστορίες δίχως ιδιαίτερο νόημα αλλά πάντα ευχάριστες και χιουμοριστικές (ή σκατοψυχες, διαλέγετε και παίρνετε), συνεντεύξεις από Black time μέχρι Darkthrone (jesus kids!), αφιέρωμα στον φοβερό και τρομερό Sugi (o τύπος είναι κορυφαίο πινέλο ε) και πληθώρα reviews με λόγο απλό και κατανοητό. Σίγουρα μιλάμε για ένα απ’τα καλύτερα zines που έχουν πέσει στα χέρια μας και σε μια σκατοχώρα σαν την Ελλάδα δεν είναι και λίγο να πατάς τον μισό και βάλε πλανήτη στο συγκεκριμένο θέμα. Αν έχω κάποιο παράπονο είναι το ότι έφυγε η γαμηστερή emocore/screamο στήλη του Σκαφιδά (αν και μου είπαν πως θα επιστρέψει ; ). Είμαστε μερικοί ευαίσθητοι που πονέσαμε, αουτς!

Συνεχίζουμε με το επετειακό τεύχος για τα 25 χρόνια του Artcore. Χαλαρό χρονοδιάγραμμα κυκλοφορίας και εδώ αλλά το συγκεκριμένο zine είναι ότι πρέπει για το αρχειακό υλικό κάθε συλλέκτη αφού τα ιστορικά άρθρα για τις μπάντες που καλύπτει (από Die Kreuzen & D.O.A. μέχρι Saints των πρώτων δίσκων προφανώς) συνδυάζονται άψογα με τις συνεντευξεις από νέα φυντάνια (Κnuste Ruter, 40 Hells και άλλών) και το κλασικο δυσέλιδο-τρισέλιδο reviews κυκλοφοριών που σου βγαίνουν τα μάτια γιατί πιο πυκνογραμμένο δεν παίζει. Το κερασάκι στην τούρτα είναι το απλά γαμηστερό βινύλιο που συνοδευει το τεύχος και θα σας αφήσει απλά μαλάκες (δείτε το link που παραθέτουμε για περισσότερα). Όσοι ενδιαφέρεστε δεν χάνετε να ρωτήσετε τον Ντάρεκ απ’το τοπικό distro Scarecrow αφού δεν πάει καιρός που το προμηθεύτηκα από κεί. Αν όχι το παίρνετε απ’την πηγή. Γενικά τσεκάρετε το back catalogue και ειδικά το τεύχος #25 με το φοβερό και τρομερό 7’’ των Βeef People (ποιανών;)

Την επόμενη φορά θα γίνουμε προβλέψιμοι και θα παρουσιάσουμε σπαστά το έτος 2010 για το Maximum rocknroll. Μέχρι τότε φάτε τα μούτρα σας στο underground αδέρφια!

Κώστας Χ.

http://mountza.blogspot.com/
http://www.scarecrow.gr
http://www.fourletterword.org.uk/artcore
http://artcorefanzine.bigcartel.com/

ROTTEN SOUND, Trap Them, Gaza, The Kandidate, Haust @ Feierwerk, Munich - - 06.03.2011

Ξεκινάμε, λοιπόν, ξενέρωτη εισαγωγή, η προσέλευση του κόσμου εκείνο το γλυκό βράδι της Τετάρτης, μπλα-μπλα-μπλα, τη βλέπουμε grindcore και πάμε χωρίς καθυστέρηση στα τις live-άρας, shall we;

THE DEATH SET (USA) - Michel Poiccard (2011)

Nικάω όλους τους φλώρους εδώ μέσα, που ακόμα δεν έχουν ανεβάσει δίσκο με εξώφυλλο που να έχει βυζιά ή κώλους έστω γκόμενας που τα έντερά της χύνονται στο πάτωμα. Το δικό μου έχει και βυζιά και κώλο. Electric-Ninja-Punk στα μούτρα μας! Η δήλωση "I Wanna Take This Tape And Blow Up Your Fucking Stereo" του αποθανόντα Velasco και το μακελειό αρχίζει. Electric-dance beats, αλλαγές σε χοροπηδηχτά breaks και ο κακός χαμός. Το 65daysofstatic ήταν για μεγάλα μπάχαλα πέρυσι, η κάβλα από το "Invaders Must Die" με έκανε να τραντάζομαι κάθε φορά, και με χαρά βλέπω ότι οι The Death Set προκαλούν παρόμοιο πανικό.

Η δυναμική αυτή που στοχεύει το υπέρμετρο ξεφάντωμα διακόπτεται μόνο από την (όπως οφείλει) πιο μελαγχολική - μα όχι κλαψιάρα- πλευρά του δίσκου αφιερωμένη στον προαναφερθέντα Velasco, ιδρυτικό μέλος του σχήματος. Νεκρός από υπερβολική δόση, κάνει την παρουσία του στο δίσκο μέσα από το συναίσθημα και την ανάγκη των υπόλοιπων μελών. Τα κομμάτια αυτά δεν έχουν σκοπό να μας ρίξουν, ούτε να το αρχίσουμε sτα μοιρολόγα για "το καημένο το παιδί που μας άφησε". Είναι εκεί γιατί πρέπει να είναι, λειτουργούν ως το διάλειμμα μας και αναμειγνύονται όμορφα με τα υπόλοιπα πιο κιθαριστικά κομμάτια, που μας γαργαλάνε μέσω μίας "έτσι θα έπαιζαν οι Social Distortion στην εφηβεία τους" εσάνς και τον beat ορυμαγδό. Πραγματικά όμως ο δίσκος αναδεικνύεται στα electric μέρη του και προσφέρεται για ξέφρενη διασκέδαση με αυτές τις υπεραπλούστατες μελωδίες και τον ηλεκτρισμό που διαπερνά την ατμόσφαιρα πριν προλάβεις να σκεφτείς τι ακούς.

Ετοιμαζόμαστε για αλκοόλ, χοροπηδηχτό, party, γιατί αυτός ο δίσκος ίσως είναι ότι πιο κοντινό στο φετινό μας "Invaders Must Die".

Γιώργος Κ.

www.thedeathset.com/
www.myspace.com/thedeathset
http://ninjatune.net/home/

TERROR (USA) – Keepers Of The Faith (2010)

Σίγουρα στην περίπτωση των Terror δεν υπάρχουν περιθώρια παρουσίασης βιογραφικών, δισκογραφίας και άλλων τέτοιων χαζομάρων. Όποιος θεωρεί τον εαυτό του οπαδό της hardcore σκηνής και δεν έχει τουλάχιστον λιώσει το "Lowest Of The Low", καλύτερα να μην συνεχίζει να διαβάζει. Έτσι λοιπόν μετά από δέκα και πλέον χρόνια στην σκηνή και με αρκετές αλλαγές στην σύνθεσή τους, οι Terror μας πετάνε κατάμουτρα τον πέμπτο τους δίσκο που φέρει τον επιβλητικότατο τίτλο "Keepers Of The Faith". Ευαγγελιζόμενοι την πίστη στην ενότητα και την δύναμη που προκύπτει μέσα από αυτή, έρχονται να γρονθοκοπήσουν αυτιά και να σπάσουν άνω και κάτω γνάθους.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα σίγουρα του "Keepers Of The Faith". Ένα από αυτά είναι ότι δεν βρισκόμαστε στο 2003, στο ξεκίνημα δηλαδή του συγκροτήματος όπου ο ήχος ήταν και πιο τραχύς και το attitude πιο αληθινό και τίμιο. Ας μην γελιόμαστε, η hardcore σκηνή δύσκολα κρατά τα γνήσια στοιχεία της εν έτη 2011. Παρατηρούμε άλλωστε κι εδώ μια σταδιακή στροφή του συγκροτήματος σε μια πιο "μεταλλική" χροιά, μιας και οι Αμερικάνοι έχουν ήδη αφήσει από το "The Damned the Shamed" (2008) τους γρήγορους ρυθμούς και τα απανωτά breakdowns, αντικαθιστώντας τα με solos και πιο μελωδικά περάσματα. Κίνηση που ναι μεν δίνει μια ογκωδέστερη προοπτική στον δίσκο αλλά ξενίζει αρκετά τον ακροατή. Παρά βέβαια το συγκεκριμένο γεγονός, το συγκρότημα παραμένει στο ορθόδοξο δόγμα της hardcore σκηνής, εκτεθειμένο βέβαια σε μια ευρύτερη γκάμα οπαδών, οι οποίοι προσέρχονται να υποβάλουν τα σέβη τους σε ένα κίνημα που περιγράφει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, μια κάποια ιδεολογία. Αυτό άλλωστε περιγράφει τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά ο "Keepers Of The Faith".

Ο Scott Vogel, κάνει για άλλη μια φορά αισθητή τη παρουσία του, επιβεβαιώνοντας με τον ξεχωριστό τόνο της φωνής του ότι είναι ουσιαστικά η ψυχή του συγκροτήματος, η ψυχοτρόπος ουσία που τσιτώνει τα νεύρα του ακροατή, αυτός που ουσιαστικά έχει δώσει την ταυτότητα που αρμόζει στην μπάντα.

Κλείνοντας, δεν είμαι σίγουρος αν αυτός ο δίσκος είναι πολύ metal για τον hardcore/punk οπαδό ή πολύ απλός για τον μεταλά της εποχής μας, είναι όμως αρκετά Terror και αυτό νομίζω φτάνει και περισσεύει.

Νίκος Ζ.

www.myspace.com/terror 
www.pickrset.com/keepersofthefaith 
www.centurymedia.com

TWILIGHT SINGERS & Ink @ Principal, Θεσσαλονίκη - - 14/04/2011

Αγαπάμε πολύ τον Greg Dulli γαμώτο. Μπορεί κάποιος να παρεξηγήσει την στιχουργική θεματολογία του, που ξεκινά απ’την αγάπη και τελείωνει στο sex (με διάφορες αρρωστημένες αλλά και εξευγενισμένες οπτικές γωνίες ενδιάμεσα) αλλά ο τύπος δεν είναι βαρετός βάρδος, από αυτούς που έχουμε γεμίσει στην εγχώρια αγορά. Έχει κάνει φυλάκα (φημολογείται ότι εκεί ξεκίνησαν οι Afghan Whigs ουσιαστικά), έχει περάσει τα χίλια μύρια με τα ναρκωτικά και τα ξύδια, έχει αγαπήσει, έχει χωρίσει, έχει απατήσει και έχει απατηθεί...

Interview: Preface To The Dead Sea

Συνέντευξη: Preface To The Dead Sea

Κι εκεί που την είχαμε παντελώς ξεγραμμένη, να που η πρώην Σοβιετική Ένωση, σηκώνει ξανά το κεφάλι. Ωραία αισθητική, ωραία κομμάτια, ωραίοι τύποι... τα υπόλοιπα τα είπαμε στο review.