MONARCH (Fra) - Omens (2012)

Οι Monarch από πάντα είχαν ένα πρόβλημα προσαρμογής στην doom αισθητική. Τόσο μεγάλο. Και καμιά φορά βάζουν και ένα θαυμαστικό στο όνομά τους, μιλάμε για τέτοια φλωριά. Παρ' όλα αυτά, από τις αρχές των προσπαθειών τους δούλευαν σκληρά για να στρώσουν τον ήχο, το ύφος και την παρουσία τους. Ε, κλέψε πρώιμο Khanate από δω, κλέψε λίγο Bloody Panda από κει, βάλε και καμιά funeral doom γαρνιτούρα, τους βρίσκουμε αναπάντεχα στο προπέρσινο "Sabbat Noir" με έναν καλό δίσκο και έναν προσωπικό χαρακτήρα που πάντα τους έλειπε.

Και να σου πριν κάτι μήνες ανακοίνωση πως βγάζουν νέο δίσκο με τον ντράμμερ των Dark Castle πίσω από τα drums και τον Sanford Parker στη μίξη. Λοιπόν εδώ πρέπει να το πω: είμαι εντελώς gay για τις παραγωγές του Sanford Parker, ο τύπος είναι τρομερός. Ειδικότερα στις doom κυκλοφορίες που έχει ανακατευτεί, ενώ τονίζει τον μπάσο βούρκο διατηρεί αυτή την μοναδική «τραγανή χροιά» σε ένα δεύτερο επίπεδο κάνοντας το σύνολο τόσο heavy όσο και ευκρινές. Ε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, βρίσκονται στο "Omens", με αποκορύφωμα το δεύτερο μισό του "Black Becomes The Sun" (που αντιπροσωπευτικό του μέρος μπορείτε να δείτε σε αυτό το teaser).

Αυτό το δεύτερο μισό, μαζί με τη νέα προσέγγιση και προσθήκες της τραγουδίστριας (φωνητικά drones και διακριτικά electronics) είναι αρκετό για να κάνει έναν μέτριο δίσκο απίθανο. Σβήνει τα μίζερα funeral lead της αρχής του κομματιού, το μέτριο ambient πέρασμα και τα Moss déjà vu του "Blood Seeress", δίνοντας μια ανέλπιστη προοπτική σε μια μπάντα που είχα βαρεθεί από το πρώτο άκουσμα κιόλας.

Δημήτρης Γ.


http://www.myspace.com/monarchuberalles

HORRENDOUS (USA) – The Chills (2012)

Ίσως να μην ισχύσει τελικά, αλλά έτσι όπως το βλέπω το θέμα, αν το 2011 έψαχνα το σαγόνι μου με πιο εγκεφαλικά πράγματα, τότε το 2012 είμαι σχεδόν βέβαιος ότι το oldschool είναι αυτό που θα πάρει την εκδίκηση του και θα μας κάνει τη μούρη κιμά! Για του λόγου το αληθές δεν έχετε παρά να τσεκάρετε όσο γρήγορα μπορείτε το "The Chills" των Horrendous, το οποίο για μένα άνετα έχει καπαρώσει μια θέση στα top της νέας χρονιάς!

Για να μη χρονοτριβούμε πολύ, ο δίσκος έπεσε πριν κάνα 2μηνο ως κεραυνός εν αιθρία στο στερεοφωνικό/pc μου, μιας και αφενός δεν ήξερα τίποτα για την ύπαρξη αυτής της μπάντας, αφετέρου εκείνο τον καιρό έτρωγα πακέτο στη δουλειά και δεν είχα ούτε όρεξη, ούτε χρόνο ν’ακούσω μουσική σοβαρά. Είχα μπει λοιπόν σε αυτή τη φάση του ζόμπι, που κάνεις λίγο πολύ τα πάντα μηχανικά (όντας απορροφημένος στη βασική σου απασχόληση) και δε σε πολυαπασχολεί τι γίνεται τριγύρω. Σ' αυτή τη φάση π.χ. μπορεί άνετα να΄χεις χώσει 1-2 άλμπουμ στον player σου και να ακούς το ίδιο πράγμα κάνα τετράωρο και να μην έχεις πάρει χαμπάρι πόσες φορές έχουν παίξει στο repeat. Αν και αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι ακούς αδιάφορα πράγματα, έχει μεγάλη σημασία ξαφνικά να "ξυπνήσεις" επειδή συνειδητοποιείς ότι αυτό που ακούς τώρα είναι τρελή κομματάρα/αλμπουμάρα! Έτσι έγινε με το φοβερό "The Chills", το οποίο είναι μόνιμα στο playlist μου από τότε.

Ό,τι και να πω για τη μουσική, όσο περιγραφικός και να γίνω, δε νομίζω ότι έχει ιδιαίτερη σημασία. Εδώ μιλάει η "ψυχή" και η ειλικρινής επίγνωση του "τι μουσική παίζω". Η μπάντα παίζει παλιακό death metal λοιπόν, με μια αδιανόητη ικανότητα να δημιουργεί ατμόσφαιρα. Ατμόσφαιρα στο death metal; Αν θέλετε τη γνώμη μου το παλιό - και δει παραδοσιακό - death metal, ανέκαθεν είχε να κάνει με τη δημιουργία ατμόσφαιρας. Θυμηθείτε τους Massacre, Brutality, Nocturnus ή τους Asphyx, Benediction, Morbid Angel (μιλάμε πάντα για τις καλές εποχές τους)...θυμηθείτε τι πρωτονιώσατε όταν ακούσατε αυτή τη μουσική...ήταν μόνο η έξτρα δόση καφρίλας αυτό που σας τράβηξε ή ήταν και αυτή η συγκεκριμένη ατμόσφαιρα που έβγαζε η μουσική και που δεν τη βρίσκατε πουθενά αλλού; Αυτό το άρωμα σήψης, ματαιότητας και περασμένου μεγαλείου είναι που αναδύεται από τη μουσική των Horrendous και είναι πολύ δύσκολο να το αγνοήσει κανείς, ειδικά όταν έχει μεγαλώσει μ' αυτή τη μουσική. Αν δεν σας έχω πείσει ακόμα για το πόσο γαμάει και ξεκωλιάζει αυτή η μπάντα, απλά ακούστε το "The Womb" και μετά ελάτε να με πείσετε με τη σειρά σας ότι δεν πρόκειται για ένα άψογο και ολοκληρωμένο κομμάτι!

Έχω πάθει πλάκα, το παραδέχομαι. Κατανοώ όμως πως με τόση μουσική που κυκλοφορεί σήμερα, δύσκολα κολλάς με δίσκο, ακόμα και να τον γουστάρεις τρελά. Εύκολα λες "δισκάρα" και μετά από 1-2 μήνες το ξανασκέφτεσαι. Ε, λοιπόν εγώ νιώθω αισιόδοξος για το "The Chills", γιατί κοντεύει να περάσει 6μηνο και ακόμα να ξεκολλήσω. Ούτε μπορώ να φανταστώ πόσο ψηλά θα είχα αυτό το δίσκο στη συνείδησή μου, αν είχε κυκλοφορήσει καμιά 30αριά χρόνια νωρίτερα...

Γεράσιμος Β.

http://www.myspace.com/horrendousdeathmetal
http://www.darkdescentrecords.com/

5 Χρόνια Κατάληψη Προκατ 35 ή "Αναμνήσεις από το Σαββατοκύριακο μου στην Πάτρα" - - 25-27/05/2012

Το σαββατοκύριακο πέρασε... στην Πάτρα. Και σε άλλες περιοχές δηλαδή πέρασε, αλλά εγώ στην Πάτρα ήμουν. Με ψήσανε κάτι κοντοί punks να τραβηχτούμε στην μηναρούπολη για τα πέμπτα γενέθλια (??) του Προκάτ 35. Όχι ότι δυσκολεύτηκα να πω το ναι, μ’αρέσει άλλωστε να κάνω παρέα με κοντούς γιατί φαίνομαι ψηλότερος.

DIRTY WOMBS (Grc) – We Rise (2012)

Ελλάς-Ιαπωνία-Συμμαχία!!! Η πρώτη ελληνική japcore κυκλοφορία είναι γεγονός! Ναι ρε πούστηδοι, japcore! Κι όχι απλώς japcore, μιλάμε για γαμημένο Burning Spirits! Αφηνιάζω, πεθαίνω, σβήνω! Θαυμαστικά σε όλες τις προτάσεις! Τόσο μα τόσο καλό! ΟΚ, ας τα πάρουμε από την αρχή...

Οι Dirty Wombs είναι Πατρινοί, μικροί σε ηλικία (όλοι όσοι τους γνωρίζουν αυτό μου λένε τουλάχιστον) και υπάρχουν μόλις ένα χρόνο και κάτι, ενώ πρόσφατα ηχογράφησαν το πρώτο τους EP με τίτλο "We Rise", το οποίο σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά σε κασέττα (θαυμαστικό). Τη σημασία που δίνουν στη λεπτομέρεια και στην αισθητική τη διαπιστώνει κανείς χαζεύοντας το υπέροχο logo τους και το τέρμα πάνκικο, σάπιο artwork της κασέττας τους. Η τελειομανία τους βέβαια δεν εξαντλείται στο περιτύλιγμα. Φήμες θέλουν τους Dirty Wombs κολλημένους με japcore και Burning Spirits ήχο, δηλαδή το ποτισμένο με heavy metal hardcore, που αποτελεί την trademark σκληρή μουσική της Ιαπωνίας. Το να καταφέρει μια μπάντα που δεν φέρει το γιαπωνέζικο γενετικό αποτύπωμα στο DNA της να εκφραστεί σύμφωνα με τέτοιου είδους επιρροές χωρίς να ακουστεί γελοία φαντάζει ακατόρθωτο, αφού αυτό που κάνει το japcore μοναδικό είναι οι μικρές διαφορές, που μόνο από γιαπωνέζικους εγκεφάλους μπορούν να προκύψουν. Είναι άλλη κουλτούρα, άλλα βιώματα, άλλα κόμπλεξ, τελείως άλλος λαός, πώς το λένε. Είναι τόσο άκυρο όσο ένας Γερμανός που προσπαθεί να χορέψει ζεϊμπέκικο. Πως να πιάσουν οι ξένοι χαρντκοράδες, και πόσο μάλλον οι ηλιόλουστοι, φραπεδολάτρες Έλληνες, το feeling, πως να εμπνευστούν τα απαραίτητα ξεκρέμαστα solos, πως να πωρώσουν τραγουδώντας με σκατά αγγλική προφορά και γαϊδουρίσια μουγκανητά, πως να αναπαράγουν την απίστευτη ζωντάνια του japcore; Η καύλα και το ταλέντο των Dirty Wombs απαντάει σε όλα τα ερωτήματα κόβοντας τον κώλο κάθε αμφισβητία. Αυτό που ακούω είναι τόσο απροσδόκητα τέλειο, που θέλω να σας πιάσω έναν-έναν και να σας βάλω να το ακούτε στο repeat. Οι Dirty Wombs δεν αντλούν απλά επιρροές απ' τους Crude, τους Death Side και τους Nightmare, αλλά για μένα γίνονται αυτές οι μπάντες, κάνοντας να ακουστεί η φωνή του Burning Spirits hardcore, από την οποία κανονικά θα μας χώριζαν χιλιάδες χιλιόμετρα γης. Τούτοι δω οι τσολιαδοσαμουράι τα κάνουν όλα όπως πρέπει.

Στην πρώτη επαφή με το "We Rise", και ιδιαίτερα στους ακροατές που δεν είναι ψημμένοι με Burning Spirits, η μουσική των Dirty Wombs θα μοιάσει με crust και ίσως δικαιολογημένα. Σημασία όμως έχουν οι μικρές διαφορές που ανέφερα προηγουμένως. Την πένθιμη εισαγωγή ακολουθεί riff τόσο τέλειο που φέρνει στο μυαλό τους Catharsis. Όλα, ας πούμε, βατά μέχρι εδώ. Μέτα από δέκα μόλις δευτερόλεπτα όμως, οι Dirty Wombs με κίνηση νίντζα δείχνουν τις απω-ανατολικές προθέσεις τους κοτσάρωντας κουλό heavy metal σολάρισμα και λες "ναι ρε πούστη!". Οι χεβιμεταλιές βρίσκονται σπαρμένες στα έξι κομμάτια του EP πάντα σε καίρια σημεία και αποδεικνύουν ότι η μπάντα το κατέχει το σπορ. Η γιαπωνεζίλα επίσης φαίνεται πεντακάθαρα στην τέρμα οριεντάλ χροιά και προφορά των φωνητικών στο "No Bending Over", στις ομοιόμορφες εναλλαγές ελληνικού και αγγλικού στίχου στο "Doomed To Laugh, Doomed To Cry" και στη χαρωπή hardcore-ίλα του "Dirty Wombs", που δε ντρέπεται καθόλου να θυμίσει Paintbox.

To EP έχει μόνο ύμνους, κομμάτια που δε βρίσκονται στον τυπικό σας hardcore/crust δίσκο. Ειλικρινά δε θα άλλαζα τίποτα απολύτως, αφού όλα είναι απίστευτα δουλεμένα και ακούγονται τόσο γαμημένα σωστά. Στο τέλος φυλάνε και μια έκπληξη, το κομμάτι "Πολέμα Με Τον Τρόπο Σου", διασκευή στο "Fight Your Way" των Death Side. Ό,τι μπορεί να κάνει μια διασκευή γαμηστερή έχει επιστρατευτεί από τους Dirty Wombs. Πρώτον, έχει ελληνικό στίχο. Δεύτερον, είναι τεχνικά αψεγάδιαστη. Τρίτον και τελειότερον, το πιάνο στο τέλος έχει αντικατασταθεί από μπουζούκι. Αυτή η τρομερή σύλληψη με ωθεί προς στο συμπέρασμα ότι το Burning Spirits hardcore, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο οι Dirty Wombs το χρησιμοποιούν, είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα μουσικό μονοπάτι. Είναι μάλλον ο τρόπος με τον οποίο outsider πάνκηδες βροντοφωνάζουν την ταυτότητα και τη μοναδικότητά τους, μένοντας παράλληλα σταθεροί στο μέσον. Και απ' αυτή την άποψη, οι Dirty Wombs, άσχετα απ' τις αλλόκοτες για ελληνική μπάντα αφετηρίες τους, παρουσιάζουν φέτος κάτι πρωτόγνωρο για την εγχώρια σκηνή, στέλνοντας το μήνυμα "στην Ελλάδα είμαστε έτσι".

Καρφί στα τοπ της χρονιάς από τώρα.

Βαγγέλης Ε.

http://dirtywombs.blogspot.de/

http://dirtywombs.bandcamp.com/

DELETE THE MASS (Grc) - Demo (2012)

Τελευταία έχω την συνήθεια (ή το συνήθειο κατά κάποιους) να ξεκινάω τα reviews μου με μια μικρή περιγραφή για την μπάντα. Οι Delete the Mass λοιπόν είναι κάτι τσογλάνια. Αυτό.

Αυτές οι κωλομπάντες που σε κάνουν groupie χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκονται πολύ ψηλά στην εκτίμηση μου. Πρέπει να εξάρω αυτή την ικανότητα των DTM, αφού πάνε 3 χρόνια από την πρώτη φορά που τους είδα live και κάθε φορά που τους ξαναπετύχαινα, κλαιγόμουν σαν κοριτσάκι πότε θα κυκλοφορήσουν κάτι. Εκείνοι βέβαια με βλέμμα απόλυτης σοφίας και ανησυχητική ηρεμία με διαβεβαίωναν ότι "το παλεύουν". Σαν δουλικός ΠΑΣΟΚος και γω περίμενα την ημέρα που θα γινόταν αλήθεια η υπόσχεσή τους. Άργησε ομολογώ, αλλά δεν τα παράτησα, συνέχισα να τους υποστηρίζω με όλη τη δύναμη που μου άφηνε η καλοπληρωμένη δουλειά μου, όσο και αν με έκαιγε βαθιά μέσα μου η απουσία μιας χειροπιαστής δουλειάς τους... first world problems.

Μετά την διακοπή για πολιτική διαφήμιση, επανέρχομαι. Πρέπει να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους, αυτό το review οφείλει να είναι μπουρδέλο, γιατί μόνο κάτι τέτοιο είναι ικανό να περιγράψει την φάση των Delete the Mass. Χαοτικό grindcore που πάει καρφωτό από το cd player στο liveάδικο της γειτονιάς. Ποιος δεν απολαμβάνει άλλωστε μια μπύρα βλέποντας live 5 πιθήκια που μόνο με replay τους προλαβαίνεις. Ταχύτητες full, με έξυπνα breaks και μελωδίες που δίνουν κάτι παραπάνω από το "κάτι παραπάνω". Θα ήταν λίγο άδικο και δεν έχω και την όρεξη να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο σημείο, ή να μπω στην διαδικασία να εξηγήσω το παίξιμο τους. Η μπάντα είναι κορυφή. Σκέτη αγνή γαμημένη κορυφή. Και αυτό θα πρεπε να αρκεί. Το experimental grindcore που οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι παίζουν είναι ένας πραγματικά περιοριστικός χαρακτηρισμός. Το ποικιλόμορφο background των μελών της μπάντας ασφυκτιά σε αυτούς τους ξεπερασμένους όρους που έχουν ανάγκη την προσθήκης της ταμπέλας του πειραματικού. Δεν δημιουργούν κανα νέος είδος, αλλά παίρνουν κάτι τετριμμένο και του κολλάνε αυτές τις μικρές αλλαγές που θα το ανεβάσουν δέκα επίπεδα πάνω από αυτούς που παραμένουν στο στάδιο της αντιγραφής. Είναι σαν να ξαναζωντανεύεις τον Mieszko και να του βαράς ένεση update στον κώλο με ότι έχασε, τα τελευταία χρόνια που είναι νεκρός, από μια σκηνή που ο ίδιος δημιούργησε.

Έχει πέσει πολύς ενθουσιασμός και το ξέρω ότι μπορεί να σας κουράσω, αλλά σκεφτείτε ότι οι τύποι έχουν στο εξώφυλλο γάτες... σε σώματα ανθρώπων, και τα μάτια τους κάνουν κάτι περίεργες υπνωτιστικές σπείρες. Δηλαδή πόσο πιο τέλειο μπορεί να γίνει. Η μόνη μαλακία τους, σαν τσογλάνια που είναι, εντοπίζεται στο ότι το mini-cd demo αυτό κυκλοφόρησε σε 100 κόπιες, και νομίζω εξαφανίστηκε μέσα σε δευτερόλεπτα.

Βλάκες! Άκου εκεί 100 κόπιες.

Ιωσήφ Χ.

www.myspace.com/deletethemass 

ROUTES (Grc) - Land of Holy Dope (2012)

"Μα καλά, stoner εν έτει 2012;" Ε ναι ρε μαλάκα Έλληνα, stoner το 2012! Λες και το 2010 ας πούμε που κατέβαζες όλο το stonerobixxx ήταν φρέσκο και up to date. Δεν το καταλαβαίνω αυτό, ο Έλληνας μεταλλάς της φάσης αγοράζει, ακούει και στηρίζει το κάθε κουναβοthrash και τζιτζικοblack που θα πέσει στο αυτί του, ο ροκάς κι εναλλακτικός από την άλλη σνομπάρει ο,τι ξεπερνά το 3χρονο κύκλο ζωής και όταν το 2012 οι Routes βγάζουν ένα rock δίσκο που γαμάει, αλλά κάνει και την υπέρβαση όσον αφορά τις δυνατότητες της μπάντας, πέφτεις πάνω στις ίδιες μίζερες κλισεδιές.

Ε λοιπόν, το stoner rock παραμένει η μουσική για φορτηγατζήδες που ήταν πάντα, το ότι το άκουσαν μέχρι και γκοθάδες δεν το’κανε πιο alternative και οι Routes ακολουθούν αυτόν τον ήχο ακομπλεξάριστα εδώ και καμιά εξαριά χρόνια. Και αν και ποτέ δε χέστηκα με τον ομώνυμο του 2008 και στα live τους ήμουν πάντα μια μπύρα μακριά από το να διασκεδάσω, ο νέος τους δίσκος είναι γαμάτος ρε παιδί μου.

Δηλαδή όταν ο δίσκος ξεκινά με το "Maryjuane and the Kingdom Comes", ε σου φεύγει ένα γελάκι. Οι κιθάρες ξέφυγαν από τις ευκολίες, τα φωνητικά νεανικά και απαίδευτα, το songwriting είναι επιτέλους δυναμίτης, οι ηχητικές προσθήκες του νέου μέλους τους ευτυχώς αποφεύγουν το kitsch (και ίσα ίσα δίνει και την θεμιτή ψυχεδελική πινελιά), όλα καλά. Πολύ καλά! Τόσο καλά που όταν το "Asteroid" σε χτυπάει στο τέλος του "Purple Coyote" κάνεις τα στραβά μάτια. Δεν πειράζει, χάρισμα το βραβείο ευρεσιτεχνίας στους 10-15 Έλληνες αντιγραφείς των Monster Mognet.

Δημήτρης Γ.

http://www.myspace.com/desertroutes

THE SADDEST LANDSCAPE (USA) – After The Lights (2012)

Οι screamo μαχητές The Saddest Landscape είναι από τις πιο παλιές και γνωστές μπάντες της σκηνής και φέτος κλείνουν μια δεκαετία από τότε που σχηματίστηκαν, άσχετα αν ήταν για τέσσερα χρόνια διαλυμένοι. Το "After The Lights" είναι το δεύτερο full length τους μετά την επαναδραστηριοποίησή τους το 2009 και τους βρίσκει να ωριμάζουν (όχι να "φλωριμάζουν", το τονίζω) ομοιόμορφα, ακολουθώντας τα προστάγματα του ενστίκτου των καιρών μας, που θέλει το screamo να απομακρύνεται από το χάος των Orchid και την υπόγεια τσίτα σχημάτων όπως οι Hoover, και να προβάλλει την απόγνωσή του καλλωπισμένη, μα το ίδιο πικρή. Οι The Saddest Landscape, παρόλαυτα, δεν ακολούθησαν ποτέ τη γραμμή νεότερων μα και παλιότερων groups που φλερτάρουν αδυσώπητα με το post rock, αντιθέτως, κρατάνε σε πρώτο πλάνο την πανκιά τους ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζουν τον ήχο τους όλο και πιο δεμένο και στρωτό. Τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν στο ύφος των The Saddest Landscape είναι βέβαια και εδώ παρόντα. Ξέπνοα, ημιλιπόθυμα φωνητικά, εμβατηριακά τύμπανα, κιθάρες που ξεκινάνε επαναστάσεις και στίχοι όπως:
I want an army to fight for me
I want to admit that it is ok to be strong
All of my enemies will feel my rage
All of my enemies will see what's in store
συμβάλλουν στην απίστευτη επικούρα του album και με αναγκάζουν να φαντασιώνομαι ορδές σκριμάδων με φράτζες, καρώ πουκάμισα και ξιφολόγχες, καβάλα σε άλογα, να κάνουν έφοδο σε κάθε τι false! Σας αποχαιρετώ, λοιπόν, με αυτή την όμορφη εικόνα προτρέποντάς σας να ενδώσετε σ' αυτό τον υπέροχο δίσκο.

Βαγγέλης Ε.

thesaddestlandscape.tumblr.com

www.facebook.com/TheSaddestLandscape