KVELERTAK (NOR) - KVELERTAK (2010)

Ok, ας το δούμε λογικά. Ζεις σε μια χώρα γεμάτη χιόνι, η οποία σε αναλογία έχει διπλάσιο χρόνο σκοτάδι παρά μέρα. Αναμενόμενα αυτό επηρεάζει τον ψυχισμό σου. Άρα λογικά πάντα, τρέχεις σε ένα δάσος, σκοτώνεις μερικούς ή τον εαυτό σου, και παίζεις black metal. Οι Kvelertak στο χωριό σου, είναι αυτός ο τρελός που κάνει barbeque γυμνός δίπλα σου, όταν εσύ ψαρεύεις σε μια τρύπα στην παγωμένη λίμνη σου, κάνοντας διάλλειμα από τα παραπάνω.

Οι Kvelertak επίσης σε κάνουν όντως να ψάχνεις για μυστικές στοές στον δρόμο σου, ή έστω τρύπες. Ξεφυτρώνουν από το πουθενά με θράσος, βγάζουν δίσκο ο οποίος προκαλεί πανικό, κάνουν περιοδεία με Converge / Kylesa και προλαβαίνουν να χαρακτηριστούν και ως συνεχιστές των Turbonegro. Ώπα, εδώ κάπου το χάνουμε λίγο, οι πιτσιρικάδες Νορβηγοί σε αυτό τον δίσκο δεν καταφέρνουν να πλησιάσουν τα γέρικα σκυλιά του Oslo. Τα πάνε περίφημα παρόλα αυτά. Πέρα από όποιες αμυδρές μουσικές ομοιότητες, δανείζονται τις πατενταρισμένες κλεψιές (μη μου πείτε ότι δεν καταλάβατε πιο riff είναι αυτό στο δεύτερο λεπτό του "Soultans for Satan") και δεν ντρέπονται να φλασάρουν τα παπάρια τους on stage. Respect.

Με μια πιο ήρεμη - φαινομενικά αταίριαστη στη μουσική τους - ματιά όμως, διακρίνουμε μια μπάντα η οποία μπορεί να γίνει μεγάλη, κυρίως γιατί “το έχει” συνθετικά. Δεν είναι όμως ακόμα μεγάλη, γιατί πολύ απλά ενώ έχει πάρα πολύ ωραία riffs και υπέρτατες χορευτικές ιδέες για το πώς θα μπορούσε να ακούγεται το black περασμένο μέσα από την οπτική του σύγχρονου HxC των Converge και του punk rock, δεν καταφέρνει να δημιουργήσει δίσκο. Το "Kvelertak" βασικά είναι ένα στρουμφοχωριό από riffs και ιδέες, πολλά μικρά, αλλά ακίνδυνα στις περισσότερες περιπτώσεις. Πολλαπλά layers από κιθάρες, μπολιασμένα με έξυπνους ρυθμούς και προσεγμένη στην τσίτα παραγωγή. Κάπου χάνει λίγο στο συναίσθημα αν και ο κλώνος του Jack Black τραγουδιστής τους, κάνει ότι μπορεί. Βέβαια το ότι μπορούν να συνδυάσουν τους Satyricon με τους Hellacopters και τους Bathory με τους The Dwarves είναι από μόνο του καυλωτικά ιντριγκαδόρικο. Στη τελική απαιτεί να γυαλίζει λίγο το μάτι και το μυαλό σου για να είσαι ο Tarantino μιας μουσικής, και οι νορβηγοί εδώ πέρα το προχωράνε καλά μέσα στην όλη ανωριμότητα τους. Απλά σαν γεροξούρας θα περιμένω τον επόμενο δίσκο (που μαντέυω θα βγει το πολύ σε ένα χρόνο από τώρα) για να μπορέσω να αποθεώσω ολοκληρωτικά.

Αν αναλογιστούμε ότι μέσα στην μουσική Haxleyική υπερπληροφόρηση και υπερπαραγωγή, αποτέλεσμα της πανικόβλητης αντίδρασης των εταιριών, ένας δίσκος καταφέρνει να σε κάνει να ασχολείσαι τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα μαζί του για μεγάλο διάστημα και να περνάς και καλά κάθε φορά... ε τότε σίγουρα κάτι παίζει. Το μόνο που μένει να δούμε, όσο τετριμμένο και αν ακουστεί αυτό, είναι το πώς οι Kvelertak θα διαχειριστούν τόσο τους εαυτούς τους όσο και τα σάλια των αδηφάγων αρπακτικών των εταιρειών, που ακονίζουν νύχια μόλις ανακαλύψουν οποιαδήποτε πηγή έμπνευσης.

Ιωσήφ Χ.


www.myspace.com/kvelertak
http://twitter.com/KVELERTAK
www.indierec.net

TRUPPENSTURM (Ger) – Salute to the iron emperors (2010)

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί η σκηνή της Γερμανίας δεν ακολούθησε την πορεία σκηνών όπως εκείνων της Αυστραλίας, του Καναδά και της Αμερικής (νότιας και βόρειας).
Αν μία χώρα έπρεπε δικαιωματικά να εξάγει πολεμοχαρές-Panzerικό black, κυρίως λόγω κοινωνικής αισθητικής, αυτή είναι η Γερμανία. Αντιθέτως μας έχει συνηθίσει είτε σε επικά πανγερμανικά κατορθώματα τύπου Bilskirnir, Moonblood είτε σε σατανικό κατσαριδο-black τύπου Katharsis. Για τα υπόλοιπα (βλ. Dark Fortress κτλ) καλύτερα μην γίνει λόγος, ενώ φωτεινές εξαιρέσεις όπως Τodesstob, Τhranenkind, Τotal Negation, Gram δεν είναι χαρακτηριστικές, καθότι νεοεμφανιζόμενες.

Οι Truppensturm λοιπόν έρχονται να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Δανειζόμενοι ήχους, θορύβους, αλυσίδες και βαρβαρότητα –αλλά όχι παρελθόν- από τους Αμερικανο-καναδούς και Αυστραλούς εταίρους τους, αναδομούν ένα ηχητικό Στάλινγκραντ που ακούει στο όνομα "Salute to the Iron Emperors" και είναι ότι ακριβώς λέει.
Μεγαλωμένοι στα σπάργανα των Conqueror, Profanatica, Blasphemy κλπ, οι Γερμανοί, μαζεύουν ό,τι απέμεινε από τις στάχτες που άφησαν πίσω τους οι τελευταίες δουλειές τωνArchgoat, Teitanblood, Proclamation, Morbosidad, Sadomator, Royal Arch Blasphemeκ.α και το διαλύουν εν ριπή οφθαλμού.
Χάσατε το περσινό Nuclear War Now! Fest και κοντεύετε να τα χάσετε; είστε ένα βήμα πριν χτυπήσετε tattoo Morbosidad στο μέτωπο; Οι Truppensturm είναι τα χαμένα σας αδέλφια.

To "Salute to the Iron Emperors" με ηρεμεί. Όπως ακριβώς το κάνουν κατά καιρούς και οι λοιπές δουλειές της συγκεκριμένης σκηνής. Η ηχητική τους κτηνωδία είναι ακίνδυνη. Γι’αυτό αυτό-απομυθοποιείται από το πρώτο λεπτό, αγγίζοντας εν συνεχεία την απόλυτη ελευθερία. Καμιά κιθάρα δεν απειλεί, όπως καμιά γαλήνη δεν πηγάζει από την τάξη.
Στα συν ότι σε πολλές φάσεις μου θύμισαν Bestial Warlust που αποτελούν προσωπική αδυναμία.

Αντώνης Δ.

http://www.myspace.com/truppensturmofficial
http://www.van-records.de/

DEATHSPELL OMEGA (Fra) - Paracletus (2010)

Και εκεί που όλα βαίνουν καλώς, ξυπνάς ένα πρωί και ενημερώνεσαι πως το νέο Deathspell Omega (DSO) ετοιμάζεται. Και έτσι πιθανά αρχίζεις να σκέφτεσαι τι ακριβώς θες, φαντάζεσαι πως θες ή απλά επιθυμείς να παραδώσουν. Και ενώ μπορεί να έλιωνες και να αυθαδίαζες κάνοντας υπερβολικές και ανυπόστατες δηλώσεις για το ότι ο δίσκος θα είναι τόσο καλός που θα πατήσει τη Γη και θα διαλύσει ποτάμια, πετάγεται ένα κομμάτι και ίσως σε μπερδεύει λίγο. Και περνά λίγος καιρός και έχεις το δίσκο στα χέρια σου και βλέπεις το απλό (μα τίγκα πρέπον εξώφυλλο) και τον απλό και ευκολομνημόνευτο τίτλο. Και δεν τα προσέχεις γιατί είναι το νέο DSO, και πατάς το play. Και ο δίσκος είναι 40λεπτος με μικρά κομμάτια και βλέπεις πως τελικά δε χώνει και πολύ. Αναγκαστικά και πατώντας το play ξανά το ψάχνεις λίγο και βλέποντας πως αποπροσανατολίστηκε ο μουσικός σου χάρτης αναρωτιέσαι: Γιατί γαμώτο;

Όταν μίλάμε για την οντότητα των DSO, γνωρίζουμε πως η φάση λειτουργεί αλλιώς. Δεν υπάρχουν πεντάγραμμα και αρχές μουσικολογίας. Έχουμε τη Βίβλο, πεντάλφες, μυστικιστικές Καμπάλες και ανάποδα Σέφιροθ να εμπλουτίζονται από την συνθετική δύναμη που προσφέρεται μέσα από μία φιλολογική-φιλοσοφική φρασεολογία αντιθεολογίας. Οι νέοι ας μην μπερδευτούν, δεν μιλάμε για τη φτήνια του σατάνισμου (τσίρκο πλέον στο black metal), και επιπλέον βρίσκω ανέπαρκη τον όρο Orthodox Satanism. Κάποια μυστήρια επαφή με την Θετική Επιστήμη περικλύει τις συνθέσεις τους και για ακόμα μία φορά αναγκαζόμαστε να γίνουμε θύματα της παιδείας τους. Καταπίνοντας σαν σπαθί τον οποιοδήποτε μουσικό (τους) ορθολογισμό με τις κυκλοφορίες τους, μάλλον (τι άλλο μπορούν να κάνουν; ) φτάσανε στο τέλος της λεπίδας.

Η μαγεία της υπόθεσης είναι στην συνοχή του δίσκου και σαφέστατα στην δισκογραφική τους πορεία, προϊόν όχι κυκλοθυμίας αλλά μίας συνολικής μαζικής έκφρασης. Tο "Paracletus" φέρει μία νοηματικά δημιουργική αστάθεια φυσικά εσκεμμένη και μόνο σε αντιδιαστολή με τη συνολική πορεία της μπάντας. Το "Paracletus" είναι η απρόσμενη κλωτσιά στη μούρη. Αδιαφορώντας για την black metal "φάση", απαιτήσεις ή προσδοκίες, αποτρέπουν την συνθετική επανάληψη και αυτοαναίρεση. Ο δίσκος δομικά ροκάρει και η σύσταση του διαποτίζεται από ξεκάθαρες κορυφώσεις (οι οποίες επιτυγχάνονται από οργανικές μέχρι και φωνητικές στιγμές). Το drumming είναι ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ και οι κιθάρες δυσαρμονικές και δαιδαλώδεις. Ομως η φάση άλλαξε. Δεν τίθεται ζήτημα τρουισμού και κολλημένων απόψεων. Ο ήχος τους είναι διάχυτος στο δίσκο, το ύφος τους και το attitude το ίδιο. Απλά έχουν περάσει και 3 χρόνια από το "Fas Ite..." ε. Ας κοιτάμε λίγο μπροστά. Με το "Paracletus" ως σφραγίδα της τριλογίας, εναρμονίζουν την ανιερότητα, την επιθετικότητα, το συναισθηματισμό, το χάος, το obscure και την θριαμβευτική κορύφωση της κεκαλυμμένης ματαιοδοξίας. Οι DSO δίκαια και πίσω από τις γραμμές ζητωκραυγάζουν και καίνε τον ουρανό φωνάζοντας "Τα κάναμε όλα". Η ανάδευση της αψεγάδιαστης μουσικότητας και της ευφυίας απεμπλουτισμένη από κλισέ και χαζά πάθη. Οι Deathspell Omega δεν αρκέστηκαν ποτέ στο εφήμερο, η μνημειώδης τους πορεία τους επιτρέπει να κραδαίνουν τα σκήπτρα τους με πάθος. Και ο δίσκος μπορεί να έχει πολύ πιο "ευανάγνωστο" ύφος αλλά μην παρασύρεστε. Σε αυτή την κυκλοφορία δεν υπάρχει τίποτα το ακίνδυνο.

Γιώργος Κ.

http://www.noevdia.com/

THE ESTRANGED (USA) - The Subliminal Man (2010)

Εφαγα σκατά με το ''Subliminal Μan''. Kαι κανονικά δεν θα έγραφα περισσότερα και θα σας άφηνα να ψαχτείτε μόνοι σας αλλά είμαι προσφιλής άνθρωπος με έντονη δημοσιογραφική συνείδηση όπως φαίνεται άλλωστε και από την εισαγωγική φράση.

Ειναι ομολογουμένως δύσκολο να προβώ σε κριτική αποδόμηση ενός δίσκου που δυσκολεύομαι να εντοπίσω σε πλήρη βαθμό τις επιρροές του. Με γαμωπορώνει όμως. Εντάξει προφανώς οι Wipers εποχής ''YOA'' & ''Over the Εdge'' παίζουν μεγάλο ρόλο (όπως και στο προηγούμενο άλλωστε) αλλά εδώ το ζήτημα περιπλέκεται όταν γίνονται ξεκάθαρες νύξεις στο σαφώς πιο ατμοσφαιρικό πρώιμο Aγγλικό Post punk. Θα τα πούμε μετά γι’αυτό. Οταν οι τύποι κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο (''Static Thoughts''), είδα ορισμένους να ξενερώνουν στην στυγνή αντιγραφή που έπεφτε στη μπάντα του Greg Sage. Δεν διαφώνησα σε βαθμό που θα χαλούσαμε τις καρδιές μας βέβαια, αλλά λίγο τα φωνητικά που παρέπεμπαν σε Grant Hart, λίγο ο Warsaw-ικός μινιμαλισμός που σου έβγαζαν οι συνθέσεις και ακόμη περισσότερο η ποιότητα που έβγαζε μάτια με έκαναν να μην με αγγίζουν τέτοια σχόλια. Και να που λίγο καιρό αργότερα, το ''Subliminal Man'' κυκλοφορεί και δεν μπορώ να συνέλθω.

Γενικά δεν θέλω να το αναλύσω ρε παιδιά. Είναι δισκάρα λέμε. Δεν πληρώνομαι για να το εξηγήσω άλλωστε, ακούστε και νιώστε ή μην νιώθετε και ζοριστείτε. Αλλά ακούστε. Και να πληρωνόμουν δηλαδή. δεν θα είχα και καμιά υποχρέωση να σκεφτώ, θα έγραφα δύο τρία δήθεν ποιητικά αλαλούμ, δύο τρεις μεταφορές και δεν θα καταλαβαίνατε ότι σας δούλευα, άψογα. Τι να κάνω όμως που είμαι τεράστιος nerd και μ'αρέσει να την ψάχνω ανούσια. Τελικά θα έπρεπε να πληρώνομαι. Στην τέταρτη παράγραφο ευελπιστώ να κερδίσω και πάλι την προσοχή σας!

Η τέταρτη παράγραφος είναι και η μοναδική που έχει να κάνει αποκλειστικά με τον νέο δίσκο, οπότε αν το μάτι σας έπεσε τυχαία εδώ, είστε αρκετά τυχεροί σε πρώτη φάση και οριακά καλυμμένοι σε δεύτερη. Αν θα έπρεπε να βρω κάτι που συγγενεύει με το ''Subliminal Man'' στις μη Wiper-ικές στιγμές του, θα έλεγα πως θα ήταν κάτι απ΄το ''The Fan and the Βellows'' (συλλογή με πρώιμο υλικό) των Chameleons, δηλαδή ατμοσφαιρικό και σκληροτράχηλο, αλλά όχι και τόσο ονειρικό όσο τα επόμενα βήματα τους για παράδειγμα. Δηλαδή το ''Wicker Μan'' είναι μια καλή δικαιολογία για έναν τέτοιο ισχυρισμό. Αλλά συνολικά και πάλι έξω θα έπεφτα. Σε σημεία (όταν γίνεται λίγο πιο χωσιματικό) θα έλεγα πως φέρνει και στο ακυκλοφόρητο μέχρι προσφάτως πρώτο album των The Sound ονόματι ''Propaganda'' αλλά μάλλον μία τέτοια σύνδεση θα ταίριαζε καλύτερα στον πρώτο τους δίσκο. Μην νομίζετε ότι τα γράφω όλα αυτά χάριν εντυπωσιασμού μπας και ψαρώσετε με μερικές obscure αναφορές σε διαδεδομένα κατά τα άλλα συγκροτήματα. Είναι που με ζορίζει εμένα προτίστως και προσπαθω να βρω την άκρη. Ίσως η απάντηση να βρίσκεται μπροστά στα μάτια μου και γω να μην την βλέπω, μα πρέπει να πιστέψετε πως η ακρόαση του ''Subliminal Man'' με έκανε να ανατρέχω σε άλλες ηχογραφήσεις γι’αυτόν ακριβώς το λόγο. Ψιλομάταια βέβαια, άσε που έχανα και τον χρόνο μου. Συμπερασματικά, μπορώ να βρω αποσπασματικά τις επιρροές του άλμπουμ άρα είτε εγώ έχω ελλιπείς γνώσεις, είτε αυτός πάσχει από ομοιογένεια. Ή και τα δύο. Εντάξει, όχι το δεύτερο, αν και ένα ψεγάδι του θα μπορούσε να αναφερθεί. Ξεκάθαρη ταυτότητα δεν υπάρχει. Γενικά το άλμπουμ βρήκε τους Εstranged σε μια μεταβατική φάση που ο Αμερικάνικος ήχος άρχισε να γέρνει προς τον Βρετανικό και είχαμε αυτό το μπαστάρδεμα. Πιθανολογώ πως αν περίμεναν κανένα χρόνο ακόμα θα μιλούσαμε για κάτι που θα διάλεγε πλευρές, μεταφορικά και ρεαλιστικά. Όμως κάτι τέτοιο δεν παραμένει τίποτε άλλο παρά μια εικασία. Καμιά φορά χάνουμε και το νόημα με όλα αυτά, το θέμα είναι πως οι τύποι ξέρουν να γράφουν τραγούδια. Δεν είναι η πιο πρωτότυπη μπάντα του σύμπαντος αλλά ιδρώνουν για την τέχνη τους και κυκλοφορούν κάτι που δύομιση δεκαετίες πίσω θα πατούσε τα πάντα. Δεν έχει fillers, έχει τέλεια παραγωγή, τέλειες κιθάρες τίγκα στην ‘80ιλα (την καλή) και παίζει και να αλλάξανε τραγουδιστή γιατί αυτός εδώ δεν είναι ο Grant Hart με τίποτα. Έφαγα σκατά με το ''Subliminal Man''.

Δεν ξέρω τι συμπέρασμα θα βγάλει o καθένας από το κείμενο και δεν με πολυπροβληματίζει σε τελική ανάλυση. Σκοπός είναι να πάτε να κατεβάσετε/ αγοράσετε/ κλaέψετε/ αντιγράψετε το άλμουμ όσο πιο γρήγορα γίνεται γιατί χάνετε πολλά λέμε. Είναι ο αγαπημένος μου δίσκος για το 2010 –κρατώντας μια πισινή για τους Νορβηγούς Mindy Misty- και σίγουρα βρίσκεται μέσα στο τοπ 5 των post punk δίσκων της δεκαετίας αν μετράμε σωστά. Γάμησε!

Κώστας Χ.


http://www.myspace.com/theestrangedpdxhotmailcom

BLACK VOMIT (UK) - Jungle Death (2009)

Αν κάναμε έναν διαγωνισμό με τις πιο χαζές μουσικές ταμπέλες το “True Sheffield Black Psychedelia” θα 'ταν φαβορί. Μιλάμε για τον ορισμό της χιπστερικής χαζοειρωνίας. Όπως και να 'χει, κρύβει από πίσω της μια από τις πιο ιντριγκαδόρικες μουσικές κλίκες που έχει πάρει το αυτί μου τα τελευταία χρόνια: Skultroll, Dukkha, Tiger Throat μαζί με 2-3 distros και 1-2 labels μοιράζουν στην Βρετανική επαρχία μουσική αρρώστια, όλα μέσα σε ένα μοτίβο μοντέρνων black aesthetics, βρετανικού προαστιακού angst και lo-fi/Pentium ΙΙΙ σκατένιων παραγωγών.

Κάπου μέσα σε όλον αυτό το μικρό χαμό από θησαυρούς, λάμπει και το "Jungle Death". Για την ακρίβεια το "Jungle Death" (με τη βοήθεια 3-4 γνωστών blogs και forum) ήταν από τους πρώτους δίσκους που έσπρωξαν τον εν λόγω ήχο λίγο πιο έξω από τα βρετανικά προάστια. Στα διαλείμματα τους από την ναρκοχρησία λοιπόν, οι Black Vomit ηχογράφησαν τελείως πρόχειρα την εξωτερίκευση όλων των μουσικών τους φιλοδοξιών και κόμπλεξ και τα ανάμιξαν εξίσου τσαπατσούλικα.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ενθουσιώδες: ετερόκλητα στη βάση τους στοιχεία (ambient, noise, neoclassical/neofolk kitsch, industrial, ακόμη και idm) διαδέχονται το ένα το άλλο σχεδόν τυχαία, βρίσκουν την θέση τους στο black metal (?) χοντροκομμένο καλούπι, και τελικά συνθέτουν έναν εντελώς απρόβλεπτο και αλλοπρόσαλλο δίσκο. Είναι - αν μη τι άλλο - περιπετειώδες μέσα σε τρεις ανάσες το αυτί σου να περνάει από τους Blut Aus Nord πειραματισμούς, σε glitch πειράγματα πάνω σε ωμό blastbeat solo, μόνο και μόνο για να καταλήξει σε Nadja ονειρώξεις!

Πολλοί μπορεί να βρουν το δίσκο κουραστικό. Όσοι όμως απαιτούν καλλιτεχνικό και θαρραλέο αυνανισμό στο metal τους και δεν τον έχουν πάρει χαμπάρι, οφείλουν να τον τιμήσουν με γενναίες πολύωρες ακροάσεις. Google it! (ο δίσκος κυκλοφορεί από την Rusty Axe, από τα λίγα labels που ακόμα σε ψήνουν να καταξοδέψεις στα δισκάκια της απερίσκεπτα τα λεφτά που δεν έχεις)

Δημήτριος Γ.

http://www.myspace.com/rustyaxerecords

LOST SOUL (Pl) – Immerse In Infinity (2009)

Γεια τους Lost Soul η ιστορία είναι απλή. Ξεκινάνε χωρίς πολλά φρου-φρου και αρώματα πριν από δύο δεκαετίες αποσπώντας αρκετά ενθαρρυντικά σχόλια, κάπου το χάνουν στην πορεία και διαλύονται και εδώ και μερικά χρόνια, με νέα πρόσωπα στην σύνθεση τους, επαναδραστηριοποιούνται έχοντας σαν αποτέλεσμα το θαυμάσιο "Immerse In Infinity". Βέβαια μπορεί να έχει περάσει ένας χρόνος από την κυκλοφορία του, ωστόσο κάποιοι δίσκοι καλύτερα να παρουσιάζονται έστω και καθυστερημένα, παρά να τους τρώει η σκόνη του χρόνου. 

Το "Immerse In Infinity" είναι μόλις το τέταρτο album των Lost Soul, ωστόσο, ακούγεται απόλυτα ώριμο και πάνω απ’ όλα αυθεντικό με ξεκάθαρη death ταυτότητα. Θα ήταν ίσως υπερβολή αν λέγαμε ότι εκεί όπου οι συμπατριώτες τους Behemoth και Vader απέτυχαν πέρσι να εντυπωσιάσουν με τις δισκογραφικές τους δουλειές, οι Lost Soul τα κατάφεραν. Γνήσια τέκνα της πολωνικής black/death σκηνής η οποία έχει αποδείξει την αξία της μέσα από τα δημιουργήματα των παιδιών της, εμφανίζοντας όμως μια μικρή προτίμηση στη αμερικάνικη brutal αισθητική. Επιστρέφοντας στον δίσκο, λίγη σημασία έχει αν μείνουμε στην τεχνική και τις συνθέσεις. Έχουμε να κάνουμε με ένα συμπαγές σύνολο όπου καμιά ρωγμή δεν το απειλεί. Αξίζει να μείνουμε στο γεγονός ότι κάποια κομμάτια είναι απροσδόκητα μεγάλα σε διάρκεια, δρώντας έτσι καταλυτικά, ώστε να παρουσιαστεί ο πλούτος των ιδεών του συγκροτήματος. Καταφέρνοντας μάλιστα σε ορισμένα σημεία όπου τα πλήκτρα κάνουν την εμφάνισή τους, σε καμία περίπτωση να μην μας παραπέμπουν στις γνωστές majestic τάσεις μιας πεπερασμένης εποχής, αλλά σε πιο "διαστημικές" αναφορές, ταιριάζοντας και με το χαοτικό εξώφυλλο του "Immerse In Infinity".

Κλείνοντας αυτή την λιτή παρουσίαση της κυκλοφορίας, μένω στο ότι αξίζει να δώσει κανείς την δέουσα προσοχή, μιας και είμαι σίγουρος ότι η συγκεκριμένη απόφαση θα τον δικαιώσει.

Νίκος Ζ.

www.lostsoul.pl
www.myspace.com/lostsoulofficial
www.witchinghour.pl

MAX RICHTER (Ger) – Infra (2010)

Από το "Blue notebooks" καταλάβαμε ότι κάτι τρέχει με το πιάνο αυτό. Τα πατήματά του κυοφορούσαν κάτι νεωτεριστικό, κάτι υπερβολικά οικείο, ίσως εξαιτίας των ηλεκτρονικών ουσιών που πάντα συνόδευαν τις συνθέσεις του. Yπήρχαν κι άλλοι το ξέραμε (βλ. Olafur Arnalds, Johan Johannsson, Rachels), αλλά αυτός μας μοιάζει περισσότερο. 

Γνωρίζουμε τα εξώφυλλα του Richter πριν καν τα δούμε. Κι αυτό δεν καθιστά τα έργα του προβλέψιμα αλλά "συλλογικά". Η μουσική του ενέχει ακριβώς μια ευθύνη συλλογική, γι’αυτό κι οι φωτογραφίες του booklet φαντάζουν ερασιτεχνικά δικές μας. Ο Γερμανός με λίγα λόγια εκφράζει εικόνες, ήχους και αισθήσεις μιας εποχής βιωμένης και το πράττει από τη θέση ενός ιστορικού. Γι’αυτό και τα έργα του είναι -γιατί όχι- λαογραφικά, καταγράφοντας το παρόν του παγκόσμιου δυτικού πολιτισμού.

Στα χνάρια των μινιμαλιστικών, neoclassical συνθέσεων του Arvo Part και του Philip Glass, σεβόμενος τον ακαδημαϊσμό αλλά και με μια έκδηλη πρόθεση βεβήλωσης του, ο Richter μας εισάγει διαμέσου post-rock αισθήσεων και electro-πλεγμάτων σένα πιανιστικό μικρόκοσμο, γεμάτο καρτ-ποστάλ και σημειωματάρια. Eκθειάζει τη χρήση μικρών αντικειμένων-φορτίων, χάρτινων εργαλείων μνήμης που κουβαλάνε το προσωπικό μας μελάνι. Αυτό με το οποίο ο άνθρωπος του άστεως, μετατρέπει σε ύλη ό,τι άυλα δημιούργησε η αστική του καθημερινότητα. 

Το "Infra" είναι ένα λεύκωμα. Τίποτα παραπάνω από ένα σύνολο εικόνων με υπόκρουση, φθαρμένων από το βάρος των ήχων και των καιρών.

Αντώνης Δ.

www.maxrichter.com
www.myspace.com/maxrichtermusic
www.fat-cat.co.uk