CRUSADES (Can) – The Sun is Down and the Night is Riding In (2011)

To ντεμπούτο των Crusades είναι μια ωδή στην μουσική πουστιά και τον Σατανά. Βέβαια είναι να αναρωτιέται κανείς πως γίνεται να παίζεις έτσι και να μην έχεις τον Samwell (αυτόν του What What in the Butt) στο εξώφυλλο, αλλά έχουμε καταπιεί άλλα και άλλα. Σε λίγο μένει να δούμε τραγούδι των Βeherit για τον Χριστόδουλο.

Σε κάθε περίπτωση, το ''The Sun is Down and the Night is Riding In'' είναι ένα πολύ πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ, αρκετά ομοιογενές αλλά αρκετά παραπλανητικό ταυτόχρονα. Δεν γίνεται ας πούμε να ακούς το Remedy και να μην σου έρθει το Nightmares των From Ashes Rise παιγμένο απ’τους Yaphet Kotto. Δηλαδή είναι κάτι σαν το emocore του d-beat-ά to συγκεκριμένο (σκοτώνει). Το Sacraments μοιάζει πάλι να βγήκε απ΄το "Clumsy" (πολυεθνικό ντεμπούτο) των Samiam, το Βeacons έχει κάτι ψιλά από Wipers, σε άλλα σημεία μου θύμισαν ακόμα και τους πρώιμους Superchunk (US indie rock μπάντα, ιδιοκτήτες της Merge) κ.ο.κ. Oλα αυτά ακούγονται σαν κανονικός αχταρμάς, αλλά με λίγες ακροάσεις ο έξυπνος ακροατής καταλαβαίνει πόσο εναρμονισμένα είναι στο σύνολο. Τολμώ να πω μάλιστα πως οι Crusades έχουν έναν ολόδικο τους ήχο (βοηθά αρκετά η φωνή) και με την βοήθεια του Βελζεβούλ αποκτούν και μια ιδιαίτερη προσωπικότητα με το καλημέρα.

Ο Καναδάς πάντως πρέπει να παραδεχτώ πως τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ξανά υπερδύναμη του μελωδικού punk rock. Κάποτε είχε τους Doughboys, Νils κτλ (αντίπαλα δέη των Hüsker Dü όλοι αυτοί), σήμερα πετάει Crusades & White Lung για πλάκα. Οταν βγάλουν και το επόμενο οι Propagandhi νομίζω μπορούμε να βγούμε επιτέλους απ’το σκατοευρώ και να πάμε στο Καναδέζικο δολλάριο για να κάνουμε μαζικά imports. Ή να νιώθουμε εθνικά υπερήφανοι ρε αδερφέ.

Κώστας Χ.

http://www.itsaliverecords.com/

STUBB (UK) - Stubb (2012)

Φίλος σκάει, πετάει το cd και μου λέει πως πρόκειται μέχρι στιγμής για το καλύτερο album του 2012 και λέω να δω τι παίζει... Άγνωστη μπάντα, καμία γνώριμη φάτσα από τα μέλη τους οπότε αν δεν βάλουμε να ακούσουμε δεν κάνουμε καριέρα.

Oι Stubb είναι ενα νεοσύστατο γαμηστερό power trio (τιμημένα power trios!!! δόξα κ τιμή) από την Αγγλία και στο ντεμπούτο τους μας πετάνε στη μάπα 8 κομματάρες ψυχεδελικού/blues/heavy rock με τα όλα του, που οι δημιουργοί του θα ήθελαν να είχε κυκλοφορήσει κάπου μεταξύ 1967 και 1972. Τι σημαίνει αυτό: Το δισκάκι είναι τίγκα στις blues riffαρες με τέρμα fuzz και wah-wah, solos που απλά κορυφώνουν τα κομμάτια κ όχι αυνανισμοί στην ταστιέρα, εκείνο το ωραίο ζεστό μπασάκι που δένει άψογα με τα groovατα drums, και μία φωνή να τραγουδάει για όλα τα μεγάλα ζητήματα τούτου του μάταιου κόσμου όπως είναι η αγάπη, οι χωρισμοί, οι γυναίκες κι άλλες τέτοιες ομορφιές (εμένα προσωπικά μου θύμισε τον τύπο που τραγουδάει στους Core αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), όλα αυτά με έναν απίθανο τέζα ζεστό αναλογικό ήχο. Επίσης το δισκάκι γαμάει κι απο την απόψη διάρκειας καθώς είναι μόλις 35 λεπτά. Μπαμ μπαμ καταστάσεις.

Για να μην σας τα πρήζω περισσότερο αν γουστάρετε μπάντες όπως Black Sabbath (φυσικά...), Blue Cheer, Cream, Jimi Hendrix αλλά και Core, Graveyard, Atomic Bitchwax και λοιπή κομπανία, αυτό το άλμπουμ είναι βούτυρο στο ψωμί σας (κουφάλες, έχει βγει και σε βινύλιο) κι ίσως να πρήξετε κι εσείς κανά φίλο πως ίσως ειναι το καλύτερο album του 2012 μέχρι στιγμής. Για τους υπόλοιπους είναι ένα ακόμα stoner άλμπουμ...

Nίκος Κ.

http://www.myspace.com/stubbband

I WANT YOU DEAD (Grc) – ΑΩ 7" (2012)

Δεν θα λέμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχουν μπάντες, που σε αντίθεση με τους I Want You Dead, χρειάζονται συστάσεις και περιποιημένη παρουσίαση και σωστό είναι να προσπαθούμε να αγκαλιάζουμε τις προσπάθειές τους. Εδώ όμως, θεωρούνται δεδομένες γνώσεις Φυσικής τρίτης Λυκείου, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, από τη στιγμή που το καυχιέστε ότι στηρίζετε τη φάση κλπ. Από κει και πέρα να πω εγώ τι; Ότι το καινούριο εφτάρι των Πατρινών κόβει κώλους; Ε ναι, κόβει κώλους. Περιμένατε κάτι διαφορετικό;

Για την ιστορία και μόνο, στα φωνητικά αυτή τη φορά είναι ο Μιχάλης από Fields Of Locust, του οποίου η χροιά και η προφορά μου αρέσει πολύ και, απ' ό,τι φαίνεται, τα καταφέρνει θαυμάσια στη γρήγορη hardcore εκφορά των, και πάλι, γαμηστερών στίχων των I Want You Dead. Στα τέσσερα κομμάτια του "ΑΩ" έχουμε διαρκείς εναλλαγές επικών d-beat crust σημείων με τα χαρακτηριστικά πλέον αυτιστικά τραμπουκο-κοψίματα συνοδεία gang vocals, συχνά πυκνά σείουν τον τόπο με 2-step ή mosh σημεία, όχι τίποτα καγκουριές όμως, ενώ δε λείπουν και τα βροντερά, σερνάμενα περάσματα. Όλα στην εντέλεια, εννοείται και από θέμα artwork. Αναρωτιέμαι πάντως αν είμαι ο μοναδικός που πιστεύει ότι το γυναικείο πρόσωπο στο εξώφυλλο είναι από την ταμπέλα της "Μποέμισσας" στα Εξάρχεια.

Οι I Want You Dead απευθύνονται σε όλους σας ανεξαιρέτως, πέστε με τα μούτρα στο ελληνικό hardcore πριν να είναι αργά. Και να ξεκαθαρίσω ότι σ' αυτό το τελευταίο δεν κάνω καμία πλάκα, μιας και ζούμε περίεργους καιρούς.

Βαγγέλης Ε.

http://www.myspace.com/iwantyoudead

http://iwantyoudead.bandcamp.com

VALLEY OF FEAR (USA) - Valley Of Fear (2012)

Μμμ... Οι Matthew Bower (Skullflower, Voltigeurs), Justin Broadrick (Godflesh, Jesu) και Samantha Davis (Voltigeurs) μου σκίζουν την καλοκαιρινή διάθεση που είχα κρεμάσει σαν σεντόνι στην αυλή, περνώντας και αφήνοντας στη θέση του έναν ηχητικό όλεθρο.

Αυτή η συνεργασία έχει κάτσει πάνω στην πλάτη μου και με τραβάει κάτω, μου ελαττώνει την ταχύτητα και διασαλεύει την υπέροχη καλοκαιρινή μου διάθεση για κοκτέηλ και βόλτες στην παραλία. Και γαμώ το κέρατο, χτυπάει ευαίσθητες χορδές αυτός ο δίσκος. Πλην της θορυβώδους φύσης του, του ατελείωτου φλερτ των Bower και Broadrick με την ψυχεδέλεια, το black metal και την αργόσυρτη επανάληψη, χαίρομαι τόσο πολύ που ακούω κάτι νέο και (περισσότερο από) ικανοποιητικό από τον Broadrick, που καιρό τώρα και μόνο η αναφορά στο όνομα των Jesu μου έφερνε υπνηλία. Η λασπουριά στην οποία βουτάω είναι τόσο πηχτή και έχει την περιέργη ιδιότητα να με κρατάει κάπου στην μέση της λακούβας στην οποία δημιουργήθηκε, δεν μπορώ ούτε να πατώσω ούτε να μείνω στην επιφάνεια. Όλα επιστεγάζονται κάτω από την αψίδα του θορύβου η οποία χτίζεται αβίαστα από μανούλες του είδους. Τα drums δίνουν σωστή industrial υφή, ακολουθώντας και όχι στηρίζοντας τα θορυβώδη και βλοσυρά "θέλω" των κομματιών και τις πλακωμένες μελωδίες που ξεμυτίζουν αραιά. Επιπρόσθετα, αυτή η συνέπεια προς την επανάληψη έρχεται και δένει καθορίζοντας τελεσίδικα την ανάπτυξη των κομματιών.

Τέλος πάντων, χωρίς περαιτέρω αναπτύξεις και μπλα-μπλα, πετάω τη βερμούδα, κάθομαι μπροστά από τον καταψύκτη και παραμερίζω τις καλοκαιρινές μου ανάγκες για λίγο. Xωρίς γκρίνιες και νιάου, το άλμπουμ τα σπάει.

Γιώργος Κ.

Βία στη βία του Hellfest (crust punk live στο Μεταξουργείο) - - 22/06/12

… ή αλλιώς "Άντε γαμήσου Hellfest" ή "Στ' αρχίδια μας στην τελική ρε" ή τελοσπάντων "Πώς φτιάχνεις crust punk live σε τρία απλά βήματα". Βήμα ένα, παίρνεις τηλέφωνο τις μπάντες, βήμα δύο, νοικιάζεις εξοπλισμό, βήμα τρία, τα βάζεις σε ένα μπολ και έτοιμο το live. 

Συνέντευξη: My Turn

Ο χρόνος κυλάει και οι εποχές αλλάζουν! Ο περήφανος ελληνικός λαός ψηφίζει πλέον συνειδητά υπέρ της οικονομικής δολοφονίας του, οι Manowar βγάζουν dubstep δίσκο (προσέξτε το μπάσο δεν κάνω πλάκα), η ελληνική hardcore σκηνή μπορεί επιτέλους να ορθώσει ανάστημα και οι συνεντεύξεις γίνονται πλέον άνετα, απλά και γρήγορα μέσω facebook! Οι Αποστόλης και Νίκος των My Turn και το Project Fishtank, στα προεόρτια της κυκλοφορίας του "Athens" καθώς και της πρώτης τους ευρωπαϊκής περιοδείας, χέζουν τα exit polls και συζητούν για όλα όσα θέλατε να μάθετε για τους My Turn, το hardcore, το straight edge και για όλη τη γαμημένη κοινωνία μα ντρεπόσασταν να ρωτήσετε.

WHITE LUNG (Can) - Sorry (2012)

Ρε πούστη μου τι πράγμα είναι αυτό. Πάτησαν με χαρακτηριστική άνεση τον πρώτο δίσκο αυτοί, το έχουμε χάσει τελείως. Σαν να μην έφτανε που εκείνο το ''It’s the Evil'' του 2010 ήταν τελειότητα ή πως το split me Nu Sensae έκανε την μια πλευρά να ακούγεται περιττή, το "Sorry" του 2012 θα έπρεπε να λέγεται Sorry alla kala sas gamame (ξαφνική δροσιά!). Τέλος πάντων, συνεχίζουμε.

Όποιος θυμάται εκείνο το ευφάνταστο review του υποφαινόμενου, θα θυμάται επίσης πως είχα φάει σκατά με τον εντελώς ψυχάκια κιθαρίστα που παίζει, παίζει, παίζει και δεν χορταίνεις να τον ακούς. Σκεφτείτε ένα σετ χεριών που παίρνει στοιχεία από Thurston Moore, Greg Sage, Μπάμπη Παπαδόπουλο (Tρύπες zomg) και αξιοποιείται για να παίζει παραλλαγές δίσκων των Ηot Snakes. Ο τύπος είναι ακόμη μια φορά το highlight του δίσκου και όποιος θέλει να ακούσει πόσο τέλεια είναι η κιθαριστική πρόταση όλων των ξώγαμων του punk (ειδικότερα του post-punk) μπορεί να αρχίσει την μελέτη από εδώ.

Δίχως να θέλω να αδικήσω κάποιον, μακάρι οι Hot Snakes να έβγαζαν δίσκους σαν και αυτόν εδώ. Πολύ λυπάμαι αλλά οι White Lung καθιστούν ανίκανους όσους παίζουν αυτό το μελωδικό και νευρικό post-hardcore να τους φτάσουν. Η φάση ποια είναι; Εχουν γίνει ακόμα πιο συμβατικοί, πιο μελωδικοί, πιο στρογγυλεμένοι, πιο αμιγώς punk αλλά και πάλι δεν έχουν χάσει ούτε για λεπτό τον προσανατολισμό τους, που μας προσέφερε τόσο απλόχερα εκείνο το πολιτισμικό σοκ δυο χρόνια πίσω. Για να το θέσω λίγο σωστότερα, ακόμα και αν παρουσιάζουν πιο έντονα κάποιες pop ευαισθησίες που θα τις έλεγε ακόμα και ραδιοφωνικές κάποιος κακοπροαίρετος ("Bag", "Take the Μirror", "Bad Way") όσο και αν ψαχουλευτεί το ''Sorry'' δύσκολα θα βρεθεί κάτι που θα έμοιαζε εκτός τόπου και χρόνου στο ντεμπούτο τους. Πρέπει να πω πως τα φωνητικά είναι πολύ πιο προσεγμένα αυτήν την φορά, τουλάχιστον ένα επίπεδο πάνω, κρατώντας τέλεια την ισορροπία μεταξύ πιο δυναμικών και πιο μελωδικών στιγμών. Ακόμη, όλο το άλμπουμ είναι μετα βίας 20 λεπτά και κυλάει νεράκι. To τέλειο punk προιόν. Πούτσα και ξύλο σε όσους βγάζουν punk δίσκο πάνω από μισή ώρα (εκτός απ’τους θεούς τεχνοθρασοβήγκανς βέβαια, εντάξει).

Δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε πολύ το θέμα. Είπαμε, είναι το νέο White Lung, είναι καλύτερο απ’οτι έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, βγαίνει στην Deranged που έχει μαζέψει όλα τα πουλέν και νικά τον ανταγωνισμό. Τιμήστε.

Κώστας Χ.

http://www.derangedrecords.com
http://www.myspace.com/whitelungwhitelung