THEE SILVER MT. ZION MEMORIAL ORCHESTRA (Can) - Kollaps Tradixionales (2010)

Κάπου ανάμεσα στο τσιμέντο και στην ηχορύπανση του σύγχρονου αυτοκαταστροφικού δυτικού κόσμου μπορούμε να είμαστε ήσυχοι, όταν υπάρχουν μελωδίες σαν και αυτές. Οι Thee Silver mt. Zion Memorial Orchestra παραδίδουν μαθήματα αμερικάνικης φολκλορικής ιστορίας και καθημερινής τρέλας.Mε ένα πικρόχολο άρωμα Άγριας Δύσης. Μόνο που η τρέλα για αυτούς είναι μια διαφορετική ματιά στην κοινωνικότητα. Όταν όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τον κόσμο, ταυτόχρονα δεν έχουν γνωρίσει τον διπλανό τους.

Τα απλά πράγματα έχουν την μεγαλύτερη αξία. Τα απλά πράγματα γράφονται από απλούς ανθρώπους. Πάω στοίχημα πως ο Efrim Menuck και η παρέα του δημιουργούν και συνθέτουν μουσική όπως ακριβώς διεκπεραιώνουν μια πρωινή συζήτηση που συνοδεύεται από καφέ. Για αυτό και εδώ δεν υπάρχει η αγωνία της υπέρβασης του συγκινησιακού και γεμάτου ψυχική ένταση "Horses In The Sky". Σε αντίθεση με τους Godspeed You! Black Emperor, οι οποίοι προτιμούσαν την σιγή της φωνητικής έκφρασης o εμπνευστής του σχήματος επιλέγει την ερμηνεία για να αποτελέσει άλλο ένα όργανο δίπλα στον ρυθμικό οργασμό των υπολοίπων. Τη μια στιγμή σαν έναν ενοχλητικό καλικάντζαρο συνείδησης και την άλλη στιγμή σαν μια ήρεμη θάλασσα απόγνωσης. Αυτή η διττή φύση του χαρακτήρα της μουσικής των Thee Silver mt. Zion είναι ουσιαστικά η επισκόπηση της καθημερινής κυκλοθυμίας που όλοι απορροφούμε αλλά κανένας δεν δέχεται. Πόνος και χαρά, αγάπη και μίσος. Το βιολί, που έχει αρχηγικό ρόλο και είναι αφετηρία όλων των συναισθηματικών εξορμήσεων, συμβαδίζει με αυτόν τον ρόλο και είναι ρηξικέλευθο στην διλογία του "…Metal Bird…" και κύμα αγαλλίασης στην επιβλητική εισαγωγή του τρίτου μέρους του "Kollaps Tradicional". Μια αγαλλίαση που επιταχύνεται και γιγαντώνεται με την καθαρότητα της ακουστικής κιθαριστικής διαπλοκής. Το ανακάτεμα αυτής της κλασσικής παιδείας μόνο οι A Forest Of Stars το διοχετεύουν τόσο επιτυχημένα, παρ’ όλο που ανήκουν σε διαφορετικούς μουσικούς γαλαξίες.

Το ορχηστρικό σύμπλεγμα των Thee Silver mt. Zion είναι η θαρραλέα ανάσα δροσιάς μέσα στην απέραντη έρημο της ατολμίας.

Ντίνος Μ.

www.tra-la-la-band.com

CELESTE (Fra) - Morte(s) Nee(s) (2010)

Είναι μαγκιά μια μπάντα να είναι σε θέση να προσφέρει ύφος, δισκάρες και να δημιουργεί οπαδούς για πλάκα με το "καλημέρα σας" κιόλας. Κάπως έτσι και οι Γάλλοι Celeste. Δημιουργήθηκαν μόλις το 2005, κι όμως έχουν να περηφανευτούν για 3 δίσκους που έχουν συζητηθεί αρκετά και για ένα fanbase που δείχνει να μεγαλώνει σταθερά. Και γιατί όχι άλλωστε. Όταν βγάζεις ένα ντεμπούτο - αεροκλωτσά σαν το "Nihilliste(s)" (που το προσπεράσαμε λίγο εύκολα τον καιρό που κυκλοφόρησε), έχεις καταθέσει ήδη τα διαπιστευτήρια σου πάνω στις δυνατότητες σου για κάτι δυνατό και μεγάλο.

Δύο χρόνια μετά λοιπόν - με ένα πολύ καλό "Misanthrope(s)" στο ενδιάμεσο - έρχονται να μας παρουσιάσουν το "Morte(s) Nee(s)", για ακόμη μία φορά από την Denovali Records (Switchblade, Heirs, Omega Massif). O δίσκος λοιπόν ξεκινάει με το σαρωτικό "Ces Belles De Rêve Aux Verres Embués" να τους βρίσκει ακριβώς εκεί που τους αφήσαμε: οργιαστικές χαοτικές συνθέσεις, απελπισμένοι φρενήρεις metalcore/noisecore ρυθμοί, αυτή τη φορά όμως πιο κοντά σε μια early Shora/Switchblade λογική. Και συνεχίζει αδιάκοπα έτσι μέχρι και το τέλος του. Οι στριγκλιές από τις καταιγιστικές κιθάρες είναι και πάλι εδώ, τα ντραμς στα ίδια σταθερά μοτίβα, τα φωνητικά έχουν μια εντονότερη παρουσία από πριν, στην ουσία όμως ο δίσκος διαφοροποιείται μόνο στον πιο ραφιναρισμένο, οξύ ήχο και στην ακόμα μεγαλύτερη εμμονή σε μια επιθετική εκτελεστική στρατηγική, κάνοντας τον ήχο τους πιο χαοτικό και καταπιεστικό από ποτέ. Βέβαια αυτό αφαιρεί από τον εκφραστικότερο χαρακτήρα δίσκων όπως το "Nihilliste(s)", αλλά κερδίζει σε πάθος κι ένταση. Μια ξεροκέφαλη και μονότονη, αλλά ειλικρινή συναισθηματική ένταση (δόξα στο screamo παρελθόν τους).

Το "Morte(s) Nee(s)" μοιάζει τελικά με τον ιδανικό δίσκο για να γνωρίσει κανείς τους Celeste: η πεμπτουσία των προηγούμενων δίσκων τους βρίσκεται εδώ αγνή και τραχιά. Συναισθηματική βαρύτητα, ηχητική επίθεση και απόγνωση, όσο μονόπλευρους κι αν τους κάνει να ακούγεται στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου. Απόδειξη του ασυμβίβαστου χαρακτήρα όλων των ειλικρινών post - hardcore μπαντών του σήμερα (πλάι σε μπαντάρες όπως οι ΑmenRA και οιΤombs), που για πρώτη φορά καταφέρνουν να προσεγγίσουν τα μεγαλεία Breach εποχών (που μας έχουν αφήσει να παρακαλάμε για το επόμενο update του TOW). Μεγάλες στιγμές...

Δημήτριος Γ.

www.myspace.com/unhiverdeplus

Hell Born (Pol) - Darkness (2009)

“Darkness” ονομάζεται ο πέμπτος δίσκος των Hell Born. Μια κυκλοφορία που, αν και μετράει δύο χρόνια από την κοπή της, η προώθησή της ξεκίνησε στα μέσα του προηγούμενου έτους. Η μπάντα μετράει γύρω στα δεκαπέντε χρόνια ζωής και παρόλο που δεν τυγχάνει ανάλογης προσοχής με τους συμπατριώτες τους Behemoth, από τους οποίους σήμερα παίζουν στο συγκρότημα δύο πρώην μέλη, και Decapitated, ωστόσο το επίπεδο είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές. Φυσικά από το μακρινό πλέον 1996 με το ομότιτλο ep “Hell Born” η μπάντα έχει αλλάξει αρκετά πρόσωπα σε διάφορα πόστα διατηρώντας όμως, όλως περιέργως, το ίδιο black/thrash/death ύφος της.

Οι Hell Born, που ουσιαστικά βρήκαν τα πατήματά τους στο “The Call Of Megiddo” (2002), έχουν να επιδείξουν τον καταπληκτικό δίσκο που φέρει το όνομα “Legacy of the Nephilim” (2003), και που στην ουσία κατάφεραν να στρέψουν τα όποια βλέμματα πάνω τους. Αλλά για να επανέρθουμε στο παρόν, το “Darkness” είναι ένα album που κρατάει αυτή την old school αισθητική, χωρίς όμως το σύνολο να ακούγεται απαρχαιωμένο, είτε από συνθετικής άποψης είτε από θέμα παραγωγής. Σίγουρα κουβαλάνε τον αέρα την ανατολικής Ευρώπης, αν κρίνουμε από την βαρβαρότητα, το μένος και την ωμότητα που φέρουν, μένοντας μακριά από την ψυχρότητα της Σκανδιναβικής σκηνής. Ψεγάδι στις συνθέσεις αποτελούν κατά της ταπεινή μου γνώμη τα διάφορα samples από διαλόγους, αλυσίδες κραυγές και τα σχετικά, που από ότι φαίνεται, είναι μια κακή συνήθεια που κουβαλάνε εδώ και αρκετά albums. Η αναφορά σε highlights κομμάτια θαρρώ πως είναι περιττή, αφού από το πρώτο κιόλας κομμάτι καταλαβαίνεις ποια ρότα χαράζουν οι Πολωνοί. Αυτό δηλαδή το επικογενές death που σίγουρα κρατά τα στοιχεία του thrash/black που χαρακτήριζε πιο πολύ τους πρώτους δίσκους του συγκροτήματος.

Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα για αυτή την κυκλοφορία; Τα κομμάτια είναι αν όχι εξαιρετικά, σίγουρα άξια προσοχής, από τεχνικής άποψης δεν τίθεται θέμα οποιασδήποτε συζήτησης. και η παραγωγή βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, άρα το αποτέλεσμα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ικανοποιητικότατο. Αν και δεν έσκασε καμιά βόμβα νετρονίου στα περίχωρα της Αθήνας, ωστόσο πιστεύω πως αξίζει μιας δεύτερης και τρίτης ακρόασης ο δίσκος.

Νίκος Ζ.

www.myspace.com/hellbornofficial
www.witchinghour.pl 

UFOMAMMUT (Ita) – Eve (2010)

Οι Ufomammut 5 δίσκους τώρα δεν σταματούν να εξελίσσουν τον ήχο τους. Πιέζοντας τα όρια τους συνδυάζουν την νοοτροπία των Sabbath με το βάρβαρο και μουδιασμένο doom των Electric Wizard, τη stoner διδαχή των Sleep και την Pink Floyd, Hawkwind space ψυχεδέλεια. Απενοχοιποιημένοι των ομοιοτήτων και αποστασιοποιημένα βουτηγμένοι στη μουσική που γέννησαν οι μέντορές τους, οι Ufomammut κοιτάνε πίσω μα δεν αναπολούν. Σε κάθε τους δουλειά προσαρμόζουν τις επιρροές τους στο σήμερα δίνοντας βάση στο χαρακτήρα τους, και όχι σε άσκοπες αναπροσαρμογές ήδη δουλεμένων ιδεών.

Μελετώντας και αφομοιώνοντας τα “πρέπει” του ήχου τους παγιώνουν τη μουσικότητα τους και βρίσκουν την προσωπική αλήθεια και έκφραση δίνοντας πρώτα έδαφος στην καλλιτεχνική τους ροή, χτίζοντας στοιχεία που σε αναγκάζουν να τους προσέξεις για τη μαεστρία και το ύφος τους. Έτσι 10 χρόνια τώρα παραδίδουν psych-doom κυκλοφορίες που πρωτύτερα προσανατολισμένες στη heavy πλευρά του είδους άρχισαν να εμπλουτίζονται όλο και περισσότερο από το space στοιχείο.

Μπορεί η κυρίαρχη μουσικά φόρμα του heavy riffing με τις psych προσθέσεις κυρίως από τα keyboards να ήταν η δομική τους αρχή, μα το 2010 ήταν χρονιά εξέλιξης, και η μορφή της το Eve. Έχοντας στην πλάτη τους τα μονολιθικά riffs του Snailking και έχοντας ήδη κατανοήσει την δύναμη του space-psych ήχου μέσα από το Idolum, οι Ufomammut συνδυάζουν επιτυχώς τα 2 στοιχεία και κάνουν το νέο βήμα στην δημιουργικότητα τους. Λειτουργώντας απλωτά πλέον, όλα παίρνουν το χρόνο τους. Το Eve δεν γίνεται να συγκριθεί με προηγούμενες κυκλοφορίες κυρίως λόγω της συνθετικής και όχι μουσικής νοοτροπίας του.

Το Eve είναι ένα κομμάτι (ΕΝΑ κομμάτι, αν ακούσετε το δίσκο αλλιώς μειώνετε την σημασία του) που εξελίσσεται σε 5 πράξεις και σε εκτινάζει απότομα στο διάστημα αφήνοντας σε εκεί μετέωρο. Από εδώ και πέρα η γραμμικότητα είναι η βασική σου μέριμνα, και καθώς στο διάστημα η ουσιαστική δύναμη κίνησης είναι η βαρύτητα, οι Ufomammut θα προσφέρουν την απαραίτητη σπρωξιά για να την αποκτήσεις για να ξεκινήσει η διαδρομή και ταυτόχρονα η εξιστόρηση της θεματικής του δίσκου, της ιστορίας της πρώτης γυναίκας που δημιουργήθηκε. Τα φωνητικά ταλαντώνονται από ήρεμες “ψαλμωδίες” σε δυναμικές εκρήξεις. Οι κιθάρες και το μπάσο ξέρουν πότε να δημιουργούν τα ψυχεδελικά χαλιά για να αναπτυχθεί η κίνηση και πότε να οργώσουν με ογκώδη riffs συνδυάζοντας τις δυναμικές τους με τα drums ως οδηγούς που κρατούν συγκεντρωμένη την πορεία είτε με την καταιγιστική τους παρουσία είτε με τις σιωπές τους, καθώς τα πλήκτρα θα απογειώνουν τa space-psych-noise-ambient σημεία του δίσκου. Η παραγωγή χωρίς υπερβολές αγγίζει κάποια επιστημονικά επίπεδα.

Όλα αυτά ακούγονται γνώριμα; Αδιαφορίστε, κάντε ένα εικονικό rerun στο μυαλό σας και αντιδράστε σαν να τα διαβάζετε πρώτη φορά. Γιατί οι Ufomammut αυτό έκαναν. Ωρίμασαν αρκετά και έδειξαν τέτοια αρχίδια ώστε να μετατρέψουν αυτή την "παλιά" και γνώριμη διαδικασία σε κάτι νέο, βυθισμένο στην ενέργεια και το μπουλντοζικό συναίσθημα. Με έκαναν να αντιδρώ σαν ένα νέο ακροατή που καταιγίζεται από θαυμασμό σε έναν ήχο και μία μουσική που έχω επαρκώς αφομοιώσει. Από την πρώτη κι όλας ακρόαση οι γροθιές στον αέρα, τα μάτια στο ταβάνι και το μυαλό να φωνάζει βουβά (ήταν μεσημέρι Κυριακής όταν άκουγα το δίσκο... τακτ) "ακούω άραγε το δίσκο της χρονιάς; Και αν όχι ακούω το νέο ογκόλιθο που θα σημαδέψει το χώρο και τον ήχο στο μυαλό μου ανεπανόρθωτα;"

Επιτέλους (όχι γιατί το αναμέναμε, επιτέλους για τη σκηνή) οι Ufomammut ανακάλυψαν μία νέα δυναμική και καταφέρνουν όχι μονάχα να παγιώσουν ξανά το όνομα τους στο σύγχρονο χώρο του βαρύ ψυχεδελικού ήχου αλλά και να ηγηθούν αυτού. Άλλοτε νωχελικό, άλλοτε ήρεμο και άλλοτε καταστροφικό, η τριάδα από την Ιταλία με το Eve πετά πιο κοντά στον ήλιο παρά ποτέ.

Τελειώνοντας, το Eve κονταροχτυπιέται ΜΟΝΑΧΑ με το νέο Suma. Καταβροχθίστε και τους 2 δίσκους.

Γιώργος Κ.

http://www.ufomammut.com/
http://www.myspace.com/ufomammut
http://www.supernaturalcat.com/

UTOPIUM (Por) – Conceptive Prescience (2010) [ep]

Εκ Πορτογαλίας ορμώμενοι οι Utopium είναι μια νέα μπάντα που επιδίδεται σε grindcore παροξυσμούς, μια συνήθεια που δεν είναι και πολύ διαδεδομένη στη χώρα τους. Αυτό από μόνο του μου εξίταρε την περιέργεια και για καλή μου τύχη έμεινα φουλ ικανοποιημένος.

Το Conceptive Prescience, που σημειωτέον είναι αυτοχρηματοδοτούμενη δουλειά, πρόκειται για ένα EP που τα σπάει, όπως τα σπάει κάθε δισκάρα τίμιου και ευθυτενούς grind. Η μπάντα είναι λάτρης της σκανδιναβικής σχολής (Rotten Sound, Nasum) με μπόλικο d-beat και χύμα riffs, παίζει με τσίτα τα γκάζια και σχιζοφρενικά ως επί των πλείστων, όμως το πραγματικό ταλέντο της ξεδιπλώνεται όταν αποφασίζει να μπολιάσει τα υπερ-blasts της με αργά, “σάπια” και “άρρωστα” μέρη, βγάζοντας ένα άλλο πρόσωπο προς τα έξω πιο ψυχανώμαλο και διεστραμμένο, απόλυτα όμως ψυχαγωγικό! Ακούστε κομμάτια σαν τα “For The Sake”, “Slumber Edge” και λατρέψτε τους. Επίσης λατρέψτε τα αμιγώς “ξεσκισμένα” φωνητικά, το μουχλιασμένο ήχο στις κιθάρες και τον “σκαστό” ήχο του ταμπούρου που σου τρυπάει το μυαλό!

Αντί επιλόγου, στο EP θα βρείτε και μια σωστότατη διασκευή της μπάντας στο “My Philosophy” των Nasum, η οποία είχε συμπεριληφθεί στο αντίστοιχο tribute άλμπουμ ένα χρόνο πριν...έτσι για το κερασάκι στην τούρτα.


Γεράσιμος Β.

www.myspace.com/utopiumgrind

BLACK BREATH (USA) – Heavy Breathing (2010)

Το όνομα και μόνο αυτής της μπάντας από το Seattle σε προϊδεάζει για το τι περίπου θα ακούσεις. Ο τίτλος του ντεμπούτου τους "Heavy Breathing", σε βάζει ακόμα περισσότερο στο κλίμα. Ντεμπούτο βέβαια που ακολούθησε το περσινό πολύ πετυχημένο MLP, "Razor To Oblivion" και τους εξασφάλισε τη θέση στη φθινοπωρινή περιοδεία των Converge.

Το πρώτο πράμα που μου ήρθε στο μυαλό, ακούγοντας το "Heavy Breathing", ήταν αυτό που προσωπικά ονομάζω "Motorhead effect". Να μη με νοιάζει δηλαδή πιο κομμάτι ακούω αλλά να πορώνομαι έτσι και αλλιώς. Η όλη ατμόσφαιρα θυμίζει εξάλλου έντονα Disfear. Το συναίσθημα αυτό όμως δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό αυτού του δίσκου. Τα περισσότερα κομμάτια έχουν δομή και προσωπικότητα από μόνα τους και οι επιρροές τους είναι πιο βαθιές από ότι φαίνεται στην αρχή. Οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται και punk, ενώ κομμάτια όπως το ομώνυμο ηχούν καθαρά sludge και άλλα έχουν χαρακτηριστικές black metal κιθαριστικές μελωδίες. Η σουηδική σκηνή βεβαίως (Dismember, Entombed) κάνει παντού αισθητή την παρουσία της με το "in your face" metal που παίζουν οι Black Breath. Γενικά, μπερδεύομαι όταν θέλω να κολλήσω μια ταμπέλα στο τι ακούω, αλλά την απάντηση την βρήκα στο MySpace τους και πραγματικά τους πάει γάντι : death 'n roll. Κοπάνημα πάνω σε βασικές γραμμές και δομές, αλλά όχι πάντα και όχι με κουραστικό τρόπο. Ναι, όντως το "Heavy Breathing" δεν είναι από τους δίσκους που μπορούν να παίξουν πάνω από 2 απανωτές φορές στο cd player. Είναι όμως από αυτούς που πάντα τους έχεις πρόχειρους όταν χρειάζεσαι μια δόση αδρεναλίνης. Από την άλλη μην διανοηθείτε ότι, ακούγοντας τα πρώτα 1 - 2 κομμάτια, να καταλάβατε και τι παίζει στο σύνολο. Οι Αμερικάνοι κρύβουν αρκετές εκπλήξεις και απέχουν αρκετά από το να αποκληθούν μονοδιάστατοι (το οποίο και πάλι δεν μας χαλάει, αρκεί να ξέρεις να το κάνεις).

Χωρίς να συγχέουμε το πορωτικό με το ελαφρόμυαλο (συμβαίνει και αυτό άλλα όχι πάντα), το "Heavy Breathing" πάει χαλαρά δίπλα στα cd's των Motorhead, Disfear, παλιότερους High On Fire κ.τ.λ. Αν βέβαια όλα αυτά δεν σας λένε και πολλά ή έχετε μία ροπή προς το progressive, τότε απλά δεν είναι για εσάς.

Ηλίας Κ.

www.myspace.com/blackbreath
www.blackbreath.com/
www.southernlord.com/

BISON B.C. (Can) - Dark Ages (2010)

Οι καναδικής καταγωγής Bison B.C., με την τρίτη τους κυκλοφορία "Dark Ages", συνεχίζουν ακριβώς από το σημείο που σταμάτησαν με τον προηγούμενο δίσκο τους, ο οποίος τους έκανε ευρέως γνωστούς στο metal κοινό (έπαιξε ρόλο βεβαίως και το ότι υπέγραψαν με τη Metal Blade). Τότε, όπως και τώρα, παραλληλίστηκαν με τους Mastodon και εκθειάστηκαν για τα ογκώδη και πολυάριθμα riffs τους. Παρόλα αυτά πολλά έχουν αλλάξει από τότε.

Το "Dark Ages", όπως και ο προκάτοχός του "Quiet Earth", χαρακτηρίζεται και πάλι από κομμάτια που σε καμία περίπτωση δεν πέφτουν κάτω από 5 λεπτά, ενώ μερικά από τα καλύτερα τους φτάνουν και ξεπερνούν τα 8. Η διαφορά όμως είναι ότι αυτή τη φορά δεν νιώθεις σε κανένα σημείο να μακρηγορούν και να επαναλαμβάνονται, καθώς και ότι κανένα κομμάτι δεν υπάρχει απλώς για να γεμίσει το δίσκο. Αυτό σίγουρα συμβαίνει γιατί πλέον οι επιρροές τους φαίνεται να εκτείνονται από το thrash (ακούστε το "Τake Τhe Νext Εxit") μέχρι το post metal (ολοφάνερο στον εναρκτήριο ύμνο "Stressed Elephant"), δίνοντας τους έναν πολυπρόσωπο χαρακτήρα ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι. Φυσικά, τα sludge/stoner και doom είναι πανταχού παρόντα, αλλά χωρίς πουθενά να μπορείς να αποδώσεις στους Bison B.C. ένα σαφή προσανατολισμό. Αυτό που μπορείς όμως να πεις είναι ότι ο ήχος τους είναι βαθιά επηρεασμένος από τους High On Fire. Τα φωνητικά επίσης παρουσιάζουν εμφανή βελτίωση, που ποτέ δεν ήταν άσχημα αλλά τώρα είναι εξαιρετικά. Γενικότερα, οι Καναδοί φαίνονται να έχουν αποκτήσει μεγάλη εμπειρία, τόσο στη σύνθεση όσο και στην εκτέλεση των ιδεών τους και ακούγοντας το "Dark Ages", σου αρέσει δε σου αρέσει, πρέπει να παραδεχτείς ότι η μουσική τους κατάρτιση είναι άψογη.

Για αυτούς που λάτρεψαν τους Mαstodon σε ό,τι είχαν κάνει πριν το "Crack Τhe Skye", δεν χρειάζονται παραπάνω συστάσεις. Νομίζω όμως ότι όλοι πρέπει να ρίξουν μια ματιά σε αυτό το άλμπουμ γιατί είναι χρυσός μέσα στο σκουπιδότοπο.

Ηλίας Κ.

www.myspace.com/bisoneastvan
www.metalblade.com/english/artists/bison/bio.php