ΨΑΡΟ_ΚΟΡΦΑΔΕΣ 2010 pt.I

1. The Estranged - The Subliminal Man
2. Masshysteri - Masshysteri
3. Mindy Misty - Generic Communion
4. White Lung - It's The Evil
5. Kylesa - Spiral Shadow
6. Together - The Odyssey EP
7. Corrossion Of Conformity - Your Tomorrow 7''
8. Kvelertak - Kvelertak
9. Alcest - Ecailles De lune
10. Slough Feg - The Animal Instincts

Mας ξέφυγε το 2010 όπως κάθε νέα χρονιά. Δε πειράζει φίλοι αναγνώστες εδώ είμαστε να τα επισημαίνουμε. Οπως και να χει ότι βρίσκεται στην λίστα είναι πέρα για πέρα γαμηστερό και όποτε και να κυκλοφορούσε θα χάναμε την μιλιά μας. Επειδή για πολλά από αυτά έγραψα ενδελεχώς (για κάποια άλλα θα γράψω) ας μιλήσουμε γι'αυτα που δεν μάθατε τι πιστεύω είτε επειδή μου τα έφαγαν (άλλος πιο ΤΑΧΥΣ συντάκτης), είτε επειδή δεν μπήκα σε περεταίρω κόπο αφου ''τι να πω δηλαδή''. Για να γίνω πιο κατανοητός ξεκινάμε απ'το επτάιντσο των Corossion of Conformity. Oι τύποι άφησαν τον Keenan στην άκρη και ο Μike Dean ξανάπιασε το μικρόφωνο (κάτι που χε να κάνει απ'τα '80ς) για ένα κολασμένο επτάρι αγνής crossover/doom metal καύλας. Οι τύποι φέρανε πίσω το lineup του Αnimosity και θα οργώσουν την Ευρώπη σε μια περιοδεία που περνά και απ'την χώρα μας. ΟΥΑΟΥ. Στη συνέχεια, οι Together είναι μια γερμανική μπάντα για την οποία δεν ήξερα τίποτα και ευτυχώς με ενημέρωσαν εγκαίρως γιατί θα τους ανακάλυπτα το 2019 (μαθηματικά υπολογισμένο). Όσοι γουστάρετε Ruiner ή ακόμα και την γαλλοφωνη screamo σκηνή μπείτε στον κόπο για τα 17 πιο δυναμικά κλαψομούνικα hardcore λεπτά της χρονιάς μας. Οι Kylesa εβγαλαν το Spiral Shadow, πιο εσωτερικοί απ'το προηγούμενο riff-fest αλλά ταυτόχρονα πιο δυνατοί από ποτέ. Άκούγονται γκρίνιες αλλά εγώ λέω να πάτε να σκάσετε γιατί οι τύποι μας έβγαλαν το καπέλλο και ηχογράφησαν έναν τελείως ψυχεδελιάρικο δίσκο που ακούγεται σφηνάκι και ξεπερνά τις όποιες hipster-metal μετριότητες με την ίδια ταχύτητα που ξεπερνά αυτός ο Τζαμαικανός ολυμπιονίκης την γιαγιά μου με αρθριτικά στο κατοστάρι. Οι Alcest είναι black metal, είναι in και παίζουν shoegaze σα πρωταθλητές. Ακόμα και σε τουρνέ με τους Cyanna να βγουν ούτε με ενδιαφέρει το πόσο 'τηςμοδας' είναι αυτά τα νεοαρτιστικά black metal κινήματα και εγώ θα πάω να τους δω (αν περιοδεύσουν και αφού φτύσω τους Cyanna-τυχαίο ονομα γιατί μισώ και την Vodafone επ ευκαιρείας). Για Kvelertak θα τα ξέρετε οπότε τι μένει να προσθέσω; Ειδικά για έναν αμιγώς rock'n'roll δίσκο που καταφέρνει να κάνει τα όποια black metal riffs μη anticlimatic. ΔΩΣΕ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ. Τέλος (αλλά ποιοτικά αντιδιαμετρικό για την θέση που παίρνει λόγω μη αξιοπιστίας στο συγκεκριμένο σύστημα κατάταξης) το τελευταίο άλμπουμ των Slough Feg. Γενικά ότι και να γράψω είναι λίγο, οι άνθρωποι ηχογραφούν κάθε χρόνο και καλυτερεύουν για πλάκα. Μακρυά από προβλέψιμο παραδοσιακό heavy metal το album είναι ο ύψιστος φόρος τιμής στην περίοδο Jailbreak - Black Rose των μεγάλων Ιρλανδών. Δεν θέλω να γίνω κλισέ αφού τον παραλληλισμό με τους Lizzy τον κάνουν σχεδόν όλοι, αλλά ρε παιδιά αυτιά έχουμε τα δουλεύουμε καμμιά φορά. Ο Scalzi είναι άνθρωπος με όραμα και να τον εμπιστεύεστε. Για τα υπόλοιπα ψαχτείτε στις ηλεκτρονικές σελίδες του ΓΑΜΗΣΤΕΡΟΥ webzine μας.

1. Burzum - Belus
2. Suma - Ashes
3. Sabbath Assembly - Restored To One
4. Profanatica - Disgusting Blasphemies Against God
5. Celeste - Morte(s) Nee(s)
6. Twilight - Monument To Time End
7. Bohemian Grove - EP
8. Ufomammut - Eve
9. Furze - Reaper Subconscious Mind
10. Deftones - Diamond Eyes
11. Emeralds - Does It Look...
12. Gonjasufi - A Sufi And A Killer
13. Flying Lotus - Cosmogramma
14. Blut Aus Nord - What Once Was... Liber I
15. Isis & Melvins - Split KAI Swans, και τα δύο λόγω σημαντικότητας

1. Twillight - Monument To Time End
2. Svarti Loghin - Drifting Through The Void
3. Altar Of Plagues - Tides EP
4. Kvelertak - Kvelertak
5. Alcest - Écailles De Lune
6. 65daysofstatic - We Were Exploding Anyway
7. Violator - Annihilation Process
8. Max Richter - Infra
9. Electric Litany - How to be A Child And Win The War
10. Ef - Mourning Golden Morning
11. Okkultokrati - No Light For Mass
12. Nachtmystium - Addicts: Black Meddle Pt.2
13. Jaga Jazzist - One Armed Bandit
14. Yakuza - Of Seismic Consequence
15. Tsorer - Return To Sodom

Η αλήθεια είναι οτι δεν μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω την επίδραση του 2001 στο ψυχισμό μου.
Απο τότε λοιπόν η στοιχειωμένη μου ακοή φοβάται το χρόνο και τον απολογισμό. Κάθε χρονιά προσπαθώ να βγάλω απ’το μυαλό μου οτι όσο περνάει ο καιρός ο ήχος γίνεται χειρότερος (κάτι που στο κάτω-κάτω δεν είναι αλήθεια), αλλά δεν τα καταφέρνω. Και την θυμάμαι την αίσθηση κάθε χρόνο την τελευταία πενταετία, όταν η μια δισκάρα διαδεχόταν την άλλη, αλλά ποτέ καμιά δεν αντιμετωπίστηκε με τον γνωστό εφηβικό έρωτα αλλά με το χαμόγελο ενός δημοσίου υπαλλήλου.
Τότε κατάλαβα ότι δεν μου φταίει η μουσική.
Το 2011 το black metal μετράει σχεδόν δύο δεκαετίες, οι παππούδες του έβγαλαν λεφτά, οι σταρ του αποφυλακίστηκαν κι η ιστορία του υπάρχει πλέον στην μεγάλη οθόνη. Η περασμένη δεκαετία ήταν μια περίοδος αμηχανίας, κανείς δεν κατάλαβε πότε άλλαξαν όλα.
Γι’αυτό και η χρονιά που μας πέρασε ήταν η τελευταία προειδοποίηση, ξεμουδιάσαμε...

Richard Youngs (UK) – Atlas Of Hearts (2011)

Αυτόν τον δίσκο θέλω περισσότερο να τον προτείνω παρά να τον παρουσιάσω. Η νέα από τις πολυπληθείς προσωπικές δουλειές του Βρετανού Richard Youngs είναι η άλλη πρόταση του blog, δεν έχει κάφρους που κοπανιούνται, μεγάλους ενισχυτές και ατσάλι. Προανέφερα πως θέλω να προτείνω το δίσκο. Αυτό γιατί η επαφή μου με τον κύριο μετριέται σε μόλις λίγες ακροάσεις του cd αυτού και δεν έχω σφαιρική εικόνα για την πορεία του, κάτι που απαγορεύει συγκρίσεις ή υποθέσεις για το "Atlas Of Hearts". Πάνω σε αυτό λοιπόν και μόνο σε αυτό.
Ο Youngs δημιουργεί με την ακουστική του κιθάρα, πολλά delays και λοιπά εφέ, κομμάτια τα οποία εύκολα χαρακτηρίζεις "τυχαία". Aγκαλιάζονται με την απαλότητα του ήχου του (κιθάρας και φωνής) και την τεχνική του, η οποία τους στερεί χαρακτηρισμούς όπως "προοδευτικά". Εκ πρώτης, μοιάζουν με ένα ασύνδετο και απαίδευτο αποτέλεσμα. Με τις ακροάσεις όμως είδα πως αυτό το "αδόμητο" της σύνθεσης δεν ισχύει, ή αν ισχύει δεν εφάπτεται της στενής έννοιας του όρου. Μάλιστα, για τον ίδιο αποτελεί τον πυρήνα των συνθέσεων και καλλιτεχνικά έχει τον έλεγχο. Οι "αδόμητες" ή "τυχαίες" λούπες και η βαθιά, ήπια εφαρμογή των φωνητικών καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις πνοές αυτής της εκφραστικής αβρότητας.

Αν αυτή η αποδόμηση, των καθορισμένων και συμβατικών μουσικών νορμών, προέρχεται από μία παθιασμένη και άμεση τριβή του με το όργανο ή από μία θελημένη, συνειδητή διαδικασία δεν το ξέρω, μα σε όποια περίπτωση, το αποτέλεσμα φέρει μία πηγαία και αληθινή εκφραστικότητα. Τα συναισθήματα που μου προκαλεί ο δίσκος όμως με θέλουν, έστω άτυπα να υποστηρίζω την πρώτη υπόθεση.
Ο δίσκος, άλλοτε ψυχεδελικός, άλλοτε μελαγχολικός δεν κατηγοριοποιείται εύκολα ηχητικά, μόνο περιγραφικά. Εξαιτίας αυτού πριν το κείμενο καταλήξει σε μία στείρα απαρίθμηση των χαρακτηριστικών αυτού, κλείνω. Τσεκάρετε όσοι θέλετε να ακούσετε κάτι κάπως απόκοσμο, folk στα όρια του κιθαριστικά ακραίου, πάντα απαλού και προσωπικά επαναπροσδιορίσιμου ακουστικού ήχου.

Γιώργος Κ.

www.myspace.com/richardyoungsmusic
http://www.volcanictongue.com
http://www.normanrecords.com

White Lung (Can) - It's the Evil (2010)

Ο δίσκος των White Lung ξεσκίζει για πολλούς και διάφορους λόγους.

Αρχικά είναι μια all female band αν εξαιρέσουμε τον killer κιθαρίστα (θα τα πούμε στην συνέχεια γι'αυτόν), και για μένα αυτό είναι πάντα ένα τεράστιο bonus στον αισθητικό τομέα, αφού το ρήμα ''γαμάω'' το χουμε συνδέσει τόσο κυριολεκτικά με την αντρική φύση. Αυτές εδώ γαμάνε κυριολεκτικά και μεταφορικά λοιπόν πουτσαλέοι φίλοι μου. Δεύτερον, έχουν τρελό νεύρο με ένα rhythm section να θερίζει (θα βρώ πολλές συνώνυμες λέξεις του ρήματος ''ξεσκίζω'' αρχίστε να μετράτε) όπου κάνει τους Hot Snakes να ακούγονται σαν acoustic folk ξέρω γω για να μην πω drone και έχουμε άλλα. Τρίτον, τα φωνητικά με κέρδισαν σταδιακά και ύπουλα σε βαθμό που δεν μπορούσα να καταλάβω την αρχική μου ξενέρα. Στις πρώτες δυο τρεις ακροάσεις έλεγα στον φίλο που μου τους συνέστησε, πως μου θυμίζουν τον θηλυκό Cal του "Grave New World" (ο glam/poser/hair/οτιναναι metal δίσκος των Discharge) και μου είπε πως θα μετανιώσω αυτόν μου τον συσχετισμό στην συνέχεια. Τον ήπια φίλοι αναγνώστες, όχι μόνο διαλύουν τον πλανήτη με την ενέργεια και την ρυθμική μεταδοτικότητα που σου περνούν αλλά είναι τα πλέον κατάλληλα για την φύση της μουσικής τους. Τέταρτον, οι κιθάρες είναι τόσο γαμηστερές και ο κιθαρίστας είναι τόσο αρρωστάκι που παίζει τα πάντα σαν σχιζοφρενής έχοντας παράλληλα τρελές ιδέες περασμένες σε κάθε τραγούδι. Γενικά δεν υπάρχει τίποτα ψόφιο στο εδώ, κάνει και την πιο απλή αρμονία να ακούγεται σαν γροθιά στο στομάχι. Επιτρέψτε μου να μείνω λίγο παραπάνω στο συγκεκριμένο σημείο καθότι είμαι κιθαρίστας (υποτίθεται, πάντα) και με ενδιαφέρει το θέμα. Δεν μπαίνω ποτέ στο τριπάκι της τεχνικής κατάρτισης και ακόμα και αν είναι παρούσα δεν την αναφέρω, αλλά εδώ τα πράγματα αλλάζουν. Το δεξί χέρι του τύπου είναι απλά φονικό και παίρνει την μισή σύνθεση πάνω του, με την κάθε εναρμονισμένη στο σύνολο νότα του, να προσφέρει τα μέγιστα στην αλληλεπίδραση των οργάνων. Δε σολάρει ποτέ με την καθιερωμένη έννοια του όρου, αλλά ζωγραφίζει και μετατρέπει μια σειρά ασυνάρτητων θεμάτων σε ένα ενιαίο riff, γενικά πρέπει να ακούσετε για να καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ, εγώ κάλυψα τα όσα είχα να πω και συνεχίζω. Πέμπτον, όλα τα προηγούμενα είναι χαρακτηριστικά ενός αμιγώς punk rock δίσκου, και σε ένα ιδίωμα που χαρακτηρίζεται για μια πιο μονοδιάστατη προσέγγιση της τέχνης (και γιαυτό το αγαπάμε άλλωστε), οι White Lung παίζουν ριψοκίνδυνα αλλά δικαιώνονται πανηγυρικά.

Επειδή δεν με ψήνει να αναφέρω έτσι ξεκάρφωτα τα τραγούδια που με ξετίναξαν (θα γίνω λιγότερο κλισαρισμένος στην συνέχεια, μετράτε είπαμε ε) ας πάμε για ένα track by track commentary όπου θα δωθεί έμφαση στα πιο γαμηστερά σημεία (=κυρίως ΚΙΘΑΡΕΣ) του δίσκου:

"Viva la Rat"
Πέρα απ'τον τέλειο τίτλο, το συγκεκριμένο τραγούδι χαρακτηρίζει μάλλον την πιο noise rock πλευρά του ''Ιt's the Evil'' (μαζί με το "Sleep Creep") και σ'αυτό το πράγμα συντελεί το τελείως μανιασμένο upstroke-downstroke sonic youthίζον κιθαριστικό πέρασμα στο refrain. Eπίσης αν γενικά προσέξετε είναι κάπως χαοτικό αλλά κυκλικό το όλο παίξιμο του τύπου. Δηλαδή αυτός ο πανικός επαναλαμβάνεται ακολουθώντας την συμβατική δομή του couplet-refrain κτλ.

"Atlanta"
Μνεία στην φωνητική ερμηνεία και στο ξέσπασμα του ''You Explode''. Όταν ακούω να αρπάζεται στο "'YOU YOU YOU YOU'' γίνομαι κώλος λέμε.

"Τwo Seen"
Καλό hit-ακι, πιθανότατα το τραγούδι όπου μαζί με ''Like Dad'' με έκαναν να ξεπερνώ το αρχικό μούδιασμα των φωνητικών και να δίνω παραπάνω ακροάσεις στον δίσκο. Δεν έχω πολλά λόγια, απλά catchy and awesome as fuck.

"Shoot"
Seminal punk rock track. Aπό το αρχικό riff τα πάντα φωνάζουν punk rock, όσο και αν ξενίσει έναν πιουρίστα η δομή. Στο shoot συναντά κάποιος τα μεγαλύτερα και πιο συναισθηματικά φορτισμένα μέρη του δίσκου, ειδικά όταν ακούει ''SHOOT, SHOOT'' παράλληλα με τον κιθαριστικό όλεθρο. Υπάρχει και σόλο ας πούμε, με ένα ας μου επιτρέψετε ''80s'' effect, το οποίο βγάζει μάτια και βάζει τον κάθε αυνάνα (ακόμα και στην punk κοινότητα) στη θέση του. ΜΕΓΑΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ακούστε το και χέστε από συγκίνηση.

"Like Dad"
Tα είπα και πριν από τα πιο προσβάσιμα tracks του δίσκου. Δεν ξέρω τι πάνε να μας πούν με τον τίτλο και δεν με πολυκαίει, αλλά το σύρσιμο πάνω στην ταστιέρα στο ''ΝΕVER NEVER, NEVER NEVER AGAIN'' και το προηγηθέν ξέσπασμα είναι το ξεκώλιασμα το ίδιο. Τραγούδι που ακούς όταν είναι να τρέχεις στην εφορία η λοιπές γραφειοκρατικές υπηρεσίες και φοβάσαι πως θα σε πάρει από κάτω αν δεν κάνεις την δουλειά σου. Το ακούς, τους καταστρέφεις τα γραφεία και τους ρίχνεις τους πυροσβεστήρες απ'το παράθυρο και σε πάνε μέσα με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά ούτε που σε νοιάζει. ΑΓΝΗ ΠΟΡΩΣΗ δηλαδή.

Ότι δεν αναφέρθηκε είναι είτε επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (ναι ξέρω δεν σας πείθω αλλά για τα 3/5 που έμειναν αυτό ισχύει), είτε επειδή θα θεωρώ αδύναμο συγκριτικά (ΣΥΓΚΡΙΤIKA λέμε ε, το άλμπουμ βάζει φωτιά σε σπίτια). Κλείνοντας να πούμε πως το "It's the Evil" είναι μέσα στην πεντάδα κυκλοφοριών της χρονιάς (που πέρασε) και αυτό θα το 'χετε καταλάβει ήδη, και γενικά μας γαμήσε ότι είχαμε και δεν είχαμε χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, εν ολίγοις μας πήρε τα scalps (πόσα paraphrasing κατάφερα; ). Πάντε πάρτε το.

Kώστας Χ.

http://www.myspace.com/whitelungwhitelung
http://www.derangedrecords.com/

Electric Wizard (UK) - Black Masses (2010)

Κάποια ασήμαντη και χαζή ηθική "προσταγή" μου απαγορεύει να γράψω γι αυτόν τον δίσκο στην απλοϊκή λογική του "αυτοί δεν είναι οι Wizard μου" σαν να' μαι κάποιος τελειωμένος fanboy. Οι τεκμηριωμένες απόψεις είναι σίγουρα πιο χρήσιμες άλλωστε για την κατανόηση της μουσικής που αγαπάμε. Προσπαθώντας να μιλήσουμε λίγο πιο αντικειμενικά για το φαινόμενο Electric Wizard λοιπόν - άσχετα με την νηφάλια ακρόαση της μουσικής τους - πρέπει να αναλύσουμε και την μπάντα σε ένα πιο πρωτογενές και ολιστικό επίπεδο.

Αν πρέπει να πάρουμε δυο-τρία στοιχεία συνολικά που να τους χαρακτηρίζουν conceptually, τότε πρέπει να πάρουμε ξερά το τρίπτυχο Cult-Μπάφοι-Σατανάς. Οι πιο μεγάλες τους στιγμές ("Come My Fanatics" & "Dopethrone") ήταν η αποθέωση και των τριών, φωτισμένα μέσα από ένα ρομαντικό 70s καλειδοσκόπιο σε μια άγρια, technicolor ψυχεδελική δίνη. Μα πάνω απ' όλα, υπήρχε το doom. Αργές ταχύτητες, τσιτωμένοι λαμπάτοι ενισχυτές, σε έναν ποταμό σαρωτικής παραμόρφωσης. Μια καταστροφική και αυθόρμητη αντίδραση 3 μαστούρηδων απέναντι στην μίζερή καθημερινότητά τους, μια λυτρωτική ιδιόρρυθμη ιεροτελεστία. Μια απαγκίστρωση του riff από την metal πραγματικότητά του (και του metal παρελθόντος τους φυσικά) και η παραμόρφωσή του σε κάτι ρευστό και δυνατό χωρίς τα αγχωτικά δεσμά της μελωδίας και της φράσης – οι οποίες σε τέτοιες καταστάσεις δημιουργικής ελευθερίας όμως, αναδεικνύονταν ελεύθερες. Η μιζέρια και το μίσος εκφρασμένα παιδιάστικα και τσαπατσούλικα, ανώριμα, αλλά ελεύθερα και ανεπιτήδευτα.

Το Μαγικό Τρίπτυχο βέβαια έσπασε με την διάλυση του τρίο το 2003. Και δεν το λέω σαν "νοσταλγός του παρελθόντος" ή κάτι τέτοιο – ίσα ίσα, που απολαμβάνω να βλέπω τους αγαπημένους μου μουσικούς να ξεπερνάνε τα προβλήματά τους και να φτιάχνουν στιβαρές και καλές μουσικές. Στην περίπτωσή μας βέβαια, εκεί που οι αποχωρήσαντες βρήκαν τον εαυτό τους δημιουργώντας την μπαντάρα που είναι τώρα οι Ramesses, ο Jus προσπαθεί πεισματικά να καλύψει το κενό, κουβαλώντας και περιφέροντας ένα όνομα που ήταν από πάντα μεγαλύτερο από τον ίδιο. Όσους Greaves κι αν έχει επιστρατεύσει, το κενό παραμένει – και η όποια σύγκριση δεν θα γινόταν εάν ο ίδιος ο Jus δεν επέμενε σε παλιές ιστορίες (που ποτέ δεν ήταν ολοκληρωτικά δικές του). Κι εκεί που στο "Witchcult Today" έδειχνε μια υγιέστατη διάθεση για να ξεπεράσει τον εαυτό του (δείχνοντάς τον να ανακαλύπτει σε κάθε κομμάτι μια διαφορετική πτυχή της cult του ιδιοσυγκρασίας), εδώ πέφτει σε μια τελείως κούφια δημιουργική λούπα. Ο συνειρμός μας εκτροχιάζεται πλέον από την ζεστή μυρωδιά του φιλμ 40ετίας, στην μίζερη εικόνα της σκονισμένης βιντεοκασέτας. Οι όποιες αναφορές στο ανέκαθεν χαρακτηριστικό τρίπτυχο της μουσικής τους, φαίνονται πλέον τραβηγμένες από τα μαλλιά. Εδώ δεν έχει δουλειά ούτε το Κακό ούτε η Ψυχεδέλεια. Και είναι κωμικό οι δυνατότερες στιγμές του δίσκου να μυρίζουν πατσουλί και ροζ δαντέλα.

Οι Electric Wizard του 2010 ξέρουν να γράφουν έναν δίσκο - η παραγωγή παραμένει πλούσια και μεστή παρά το πρώτο δύσπιστο αντανακλαστικό που προκαλεί, και οι δυνατές στιγμές του δίσκου ("Venus In Furs", "Black Mass", "Satyr IX") έχουν χαρακτήρα και τσαγανό. Οι αδύναμες στιγμές του όμως είναι τόσο μεγάλες που υποσκελίζουν το σύνολο. Ο εσωτερικός ρυθμός της μπάντας, η φυλακισμένη ενέργεια, έχουν καεί κι έχουν γίνει ένα σαράβαλο με σκασμένα λάστιχα που τρέχει στον κατήφορο. Οι Wizard δεν κατάφεραν να είναι αυτό που θέλουν. Ας ελπίσουμε η επόμενη δουλειά τους να τους βρει πιο συνειδητοποιημένους.

Δημήτριος Γ.

http://www.myspace.com/electricwizarddorsetdoom
http://www.riseaboverecords.com/home

Wardruna (Nor) - Runaljod - Gap Var Ginnunga (2009)

Η επιστροφή στις αρχές των πρώτων καιρών δεν είναι εύκολη, ιδίως τον 21ο αιώνα όπου οτιδήποτε γνωρίζουμε καλύπτεται από μια παχιά κρούστα αποξένωσης, αδιαφορίας, αμάθειας και υλισμού. Οποιαδήποτε μορφή τέχνης καταφέρνει έστω και λίγο να σου διεγείρει αυτό το πρωτόγονο αίσθημα ηρεμίας και εναρμόνισης με την φύση, είναι άξια θαυμασμού. Χωρίς καμία απολύτως υπερβολή με την πρώτη ακρόαση του "Runaljod - Gap Var Ginnunga", καταλαβαίνεις ότι ο πρωταρχικός στόχος έχει επιτευχθεί.

Οι Wardruna ουσιαστικά είναι το δημιούργημα του Einar Kvitrafn, και μετρά γύρω στα έξι με εφτά χρόνια ζωής. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του "Runaljod - Gap Var Ginnunga" τοποθετούνται κάπου στα μέσα του 2003, πάντα σε πειραματικό στάδιο. Ο "Gap Var Ginnunga" είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας, με τους επόμενους δίσκους να φέρουν τα ονόματα "Yggdrassil" και "Ragnarok". Η κυκλοφορία πραγματεύεται με την υπόσταση των ρούνων, συμβόλων που ακόμα και σήμερα περικλείονται από ένα βαθύ μυστήριο, περιέχοντας μια δυνατή συμβολική ενέργεια που εκφράζει την παράδοση χιλιάδων χρόνων. Είναι μια αναζήτηση, που όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Einar, τον έχει καθορίσει σαν δημιουργό και πάνω από όλα σαν άνθρωπο.

Για την επίτευξη αυτού του άριστου αποτελέσματος, το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων έγινε σε ανοιχτό χώρο (κυρίως οι ήχοι της φύσης), καθώς και με παραδοσιακά χειροποίητα όργανα. Μια προσπάθεια που σε καμία περίπτωση δεν φαντάζει εύκολη. Παρά το γενικά black metal υπόβαθρο των περισσοτέρων από τα μέλη που σήμερα απαρτίζουν τους Wardruna, η μουσική τους σε καμία περίπτωση δεν σχετίζεται με αυτή την σκηνή. Δηλαδή σε καμία περίπτωση ο Gaahl δεν θυμίζει τις μέρες που βρίσκονταν στους Gorgoroth. Αντίθετα θα λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με συνθέσεις που πατάνε γερά πάνω στην folk/ambient σκηνή. Σκαλίζοντας λίγο την μνήμη μας, ο "Runaljod - Gap Var Ginnunga" μας θυμίζει κάτι από τους βαρύτονους Μογγόλους Huun-Huur-Tu και τους τιτανοτεράστιους Dead Can Dance.

Προσπερνώντας τις παραπάνω λεπτομέρειες αξίζει να σταθούμε στην ουσία του δίσκου. Μια ουσία που ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Έχοντας όμως σαν κοινό παρονομαστή την κατανυκτική ατμόσφαιρα που κατακλύζει τον άπαντα χώρο, τον δεητικό υμνητικό χαρακτήρα προς τιμήν των θεών που γεννήθηκαν και πέθαναν πάνω σε τούτο τον κόσμο και εσωστρέφεια που δημιουργείται εκ των γήινων κυκλικών ρυθμών των συνθέσεων του. Έχουμε να κάνουμε με μια μοναδική κυκλοφορία που της ταιριάζουν τα ανάλογα. Συγκεκριμένες, μοναδικές στιγμές για να τις απολαύσεις στο έπακρο.

Νίκος Ζ.

www.wardruna.com 
www.myspace.com/wardruna 
www.indierec.net 

Συνέντευξη: SUN OF NOTHING

Από την πρώτη στιγμή που ακούσαμε τους Sun Of Nothing ξέραμε πως είχαμε να κάνουμε με μια πολύ σοβαρή περίπτωση μπάντας. Κι αν με το ντεμπούτο τους μας εξέπληξαν και με το “...In The Weak...” μας κέρδισαν, στον νέο τους δίσκο “The Guilt Of Feeling Alive” μας επαληθεύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως αποτελούν την πιο ενδιαφέρουσα, πρωτοποριακή, ενεργή, extreme ελληνική μπάντα. Ο Ηλίας και ο Γιάννης, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Sun Of Nothing αντίστοιχα, αποφάσισαν να μας πουν δυο κουβέντες για την ελληνική πραγματικότητα, το παρόν και το μέλλον της μπάντας.

SUN OF NOTHING (Gre) - The Guilt of Feeling Alive (2011)

Έχουμε και λέμε. Ύπαρξη δεκαετίας με μία σοβαρή δισκογραφική παρουσία που έπαιρνε το χρόνο της ανάμεσα σε κάθε κυκλοφορία (συνολικά 3 full και ένα demo). Μία μουσική ιδέα με εκτελεστικές πλάτες για την υποστήριξη και εφαρμογή της. Προσεγμένες ηχογραφήσεις, συνθέσεις και αναζήτηση στον ήχο. Με αυτά τα χαρακτηριστικά στην πλάτη τους οι Sun Of Nothing αποτελούν μία από τις αξιοπρεπέστερες παρουσίες της ελληνικής ακραίας σκηνής. Ακόμα σε ανοδική πορεία, κυκλοφορούν το τρίτο full length τους “The Guilt Of Feeling Alive”.

Το “The Guilt..." στέκεται σε μία απόσταση από τα προηγούμενα δημιουργήματα τους. Βασικότερη στροφή όλων είναι αυτή από το επιθετικό-βαβουριαστό ύφος τους, σε μία πιο συμπαγή ηχητικά παρουσία. Η αλλαγή τους οφείλεται κυρίως στην παρουσία του κιθαρίστα τους. Κοβωντας όλα τα περιττά στοιχεία της ριφολογίας από το δεύτερό τους δίσκο, βάζοντας αρκετή post-metal νοοτροπία και τις γνωστές suicidal πινελιές τους, χώνοντας δομές από νεότερες επιρροές (διακρίνετε κάτι από Amenra;) και δουλεύοντας τα καθαρά σημεία τους -διανθίζοντας αυτή την περιοχή στην οποία υστερούσαν - οι SoN παρουσιάζουν μία αξιέπαινη ηχητική εξέλιξη. Έτσι, οι συνθέσεις είναι ακόμα σκοτεινές, τραχείς και ως τον πυρήνα ζοφερές, η ατμόσφαιρα και αυτή η μιζέρια που τους διακατέχει, ακούγονται το ίδιο έντονα μα δύο φορές πιο σωστά.

Για την οπισθοφυλακή της μπάντας δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να προστεθεί. Τα στιβαρά drums είναι οι πυλώνες της ανάπτυξης των τραγουδιών, και το μπάσο η οριοθέτηση της παρουσίας τους. Η πλαισίωση των κομματιών γίνεται από ένα πραγματικά αξιόλογο rythm section, που κρατά δυνατά δεμένο το κάθε τραγούδι, δημιουργώντας τη ραχοκοκκαλιά, που γεμίζουν με σάρκα οι κιθάρες και την ντύνουν τα φωνητικά, τους δίνουν και ταυτόχρονα το υπόβαθρο να ξεσαλώσουν. Κάτι το οποίο λειτουργεί ιδιαίτερα ευνοϊκά για τα σε σημεία άρυθμα φωνητικά. Άσχετα με αυτό όμως, και τα φωνητικά βρίσκονται πιο ουσιώδη από τους προηγούμενους δίσκους και ξεφεύγουν από την κλασική "μπρούταλ-ρούφηγμα-μπρούταλ-ρούφηγμα" πατέντα καθώς εμπλουτίζονται από κάποιες πιο καθαρές γραμμές βάζοντας πολύ δυνατές στιγμές στο δίσκο (παράδειγμα το τραγούδι "Catharsis").

Με αυτά τα στοιχεία, χωρίς φόβο βλέπουμε τους SoN να στέκονται ψηλότερα από τις περισσότερες ελληνικές μπάντες. Όχι όμως μόνο γιατί οι συνθέσεις τους ξεχωρίζουν έναντι των λοιπών συγκροτημάτων του χώρου, αλλά γιατί αυτό που δεν παύουν να παρουσιάζουν είναι η εικόνα της σωστής αφομοίωσης. Οι ιδέες δουλεύονται όσο χρειάζονται και η συνθετική δύναμη των SoN δείχνει να έχει χωνέψει τις επιρροές της, ξέροντας τι θέλει να παίξει. Το "The Guilt..." είναι μία ακόμα ισχυρή -και μάλλον η καλύτερη- κυκλοφορία από τους Sun Of Nothing, με συνθέσεις συναισθηματικές, μεστές και φοβερό δεσιμό ανάμεσα στα μέλη. Σίγουρα η πιο ώριμη δουλειά τους, και χάρη σε αυτήν κρατάνε ακόμα τον τίτλο της καλύτερης εγχώριας μπάντας, δυναμώνοντας την δισκογραφία τους ακόμα περισσότερο.

Γιώργος Κ.

http://www.sunofnothing.com/
http://www.myspace.com/sunofnothing