Αν είσαι έξι και ώρες μπροστά στον υπολογιστή γράφοντας, ακούγοντας χωρίς καμία συναισθηματική συνέχεια μουσική, το κεφάλι σου έχει γίνει πουρές και τα μάτια σου πονάνε θες να ακούσεις το καινούργιο Fire!. Αν πάλι είσαι ένα μπλόκι ζαμπόν που αράζει στον καναπέ του με συντροφιά τσιγάρο και νωθρότητα, πάλι το νέο Fire! θες να ακούσεις.
Θυμάμαι το τελευταίο Fire! με τον Jim O'Rourke που είχα ακούσει και γούσταρα τίγκα τη ζωή μου, και voila, το νεότερο -από ό,τι έχω καταλάβει super project του σαξοφωνίστα Mats Gustaffson με κάποιο σταθερό πυρήνα- ξεφεύγει ακόμα περισσότερο. Αυτό το εναλλασσόμενο super group καταφέρνει ΚΑΘΕ φορά να βολτάρει πάνω στη γραμμή που χωρίζει τον πανικό από την cool jazz ψυχραιμία με τέτοια ελαφρότητα που είναι να τη θαυμάζεις. Στη νέα φωτιά που μας άναψε η Rune Grammofon έχει επιστρατευθεί ορχήστρα 28 ατόμων, ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ, και μόνο αν ακούσετε θα καταλάβετε για τι είδους δέσιμο και αρτιότητα μιλάμε. Αν παρακολουθήσω την εκτελεστική δεινότητα, τα μέτρα και τους ρυθμούς που αλλάζουν όποτε να 'ναι, τη δύναμη της σύνθεσης και την ενότητα που γεννήθηκε σε ένα στούντιο, γήπεδο, θέατρο, όπου σκατά ηχογραφήθηκε αυτό το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ παίζει να πάθω εγκεφαλικό. Αν το αφήσω να με παρασύρει θα μείνω παγιδευμένος για ώρες στη μαγεία του και θα κάνω να ακούσω μουσική ξανά καναδυό ώρες, εκτός να πατήσω το replay.
Ο δίσκος δεν ενώνει την cool jazz και τη free jazz και το noise. Ο δίσκος καταφέρνει να αποδείξει ότι δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή. Οι εναλλαγές δεν "είναι τόσο φυσικές που μπλαμπλαμπλα" και λοιπές δημοσιογραφικές μαλακίες. Οι εναλλαγές απλά είναι. Από χαλαρές στιγμές σε ορυμαγδούς, από αισθήματα ευγενικά και καταπραϋντικά σε ρυθμικούς πανικούς. Ο Mats Gustaffson είναι μία φιλοπόλεμη ύαινα, καραδοκεί, χτυπάει και χάνεται, σε πλήρη ενάργεια ξέρει ακριβώς τι να κάνει και πώς να το κάνει. Ρε, ο τύπος δίνει την εντύπωση πως το τυχαίο και το ελεύθερο είναι η μετρήσιμη φύση του. Φυσικά όλα τα μέλη σε αυτό το δίσκο είναι σίγουρα πρώτης διαλογής οπότε το να αρχίσω ξεχωριστά να λέω για τον drummer, τις τραγουδίστριες, τα drums και λοιπά δεν έχει αξία. Τσάμπα χρόνος και προτιμώ να τον σπαταλήσω μακριά από το pc με τον δίσκο σε σωστή ένταση.
Ζήτω ξανά στη Rune Grammofon.
www.runegrammofon.com
http://matsgus.com/archives/1791
Γιώργος Κ.
Δεν ξέρω αν με ευχαριστεί το γεγονός ότι οι εφημερίδες έχουν ελαττώσει τα δωρεάν cds. Πάντα με ιντριγκάριζε η ανούσια αφθονία τους και τα new age διλήμματα που έφερνε στην επιφάνεια... μπορώ να σκουπιστώ με cd αντί για εφημερίδα για παράδειγμα ή μπορώ να τυλίξω μισό κιλό γαύρο με το live του Βασίλη Καρρά; Παρότι ποτέ δε μπόρεσα να καταλήξω σε μια εμπεριστατωμένη άποψη για την αναγκαιότητα τους, πρέπει να παραδεχτώ ότι σε ένα πράγμα σίγουρα τα αποτελέσματα δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης: τα περιστέρια. Αυτοί οι γαμημένοι μποέμ φτερωτοί αρτίστες που σπάνε το γκρίζο της πόλης με τόνους άσπρων σκατών. Ανελέητο bombing και όποιον πάρει ο χάρος. Αυτοί οι καταραμένοι καμικάζι λοιπόν, φοβούνταν την απόκοσμη λάμψη του ημιεργοστασιακού Χατζηγιάννη που κρέμαγες στο μπαλκόνι σου, σύμφωνα με τις πάντα έγκυρες πληροφορίες τις κυρίας Νίτσας από τον πρώτο.
Οι μέρες όμως πέρασαν, και οι κακουχίες έφθειραν τα cds που κάποτε έσπερναν τον φόβο και τον τρόμο, οι εφημερίδες σε κρίση πλέον έκοψαν τα πολλά-πολλά και η αβεβαιότητα επέστρεψε θριαμβεύουσα με ένα χαιρέκακο χαμόγελο στα χείλη. Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να έχει κακό, αλλά πολύ κακό, τέλος με επικρατέστερη για την κατακλείδα την λεπτοσπείρωση ή συναφείς ασθένειες. Και εδώ λοιπόν είναι που έρχεται το internet να εξαργυρώσει τη φήμη του και να σώσει ζωές.
Πριν δυο χρόνια περίπου, μια ομάδα κανίβαλων αποφάσισε με ένα όχι πρωτόγνωρο, αλλα σίγουρα ελπιδοφόρο, εγχείρημα, να ενώσει μπάντες που αρέσκονται στην μυρωδιά του αίματος σε ένα δίκτυο αλληλοϋποστήριξης και προώθησης. Το πρώτο αποτέλεσμα αυτών των κόπων ήρθε σε μορφή cd με τίτλο "Greek Death Grind Scene vol.1", ακολούθησαν διάφορα εντυπωσιακά lives, μα πάνω απ' όλα συνετέλεσε στη δημιουργία μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας γύρω από τον όρο «σκηνή». Όρο εξαφανισμένο για περίπου μια 20ετία. Αυτό από μόνο του είναι μια τεράστια επιτυχία της αυτο-οργάνωσης και της αγνής αγάπης των ατόμων που εμπλέκονται. Και για αυτό και μόνο δικαιούνται απέραντο σεβασμό.
Ένα χρόνο μετά λοιπόν, και φτάνοντας στο σήμερα μετά από απεραντολογίες χαζομάρας, το cd "Greek Death Grind Scene vol.2" βρίσκεται στα χέρια μας. Είναι περιττό να αναλύσουμε την ποιότητα της κάθε μπάντας μιας και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. For the record όμως, να επισημάνουμε ότι πραγματικά δεν υπάρχει ούτε μια συμμετοχή που να κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα, τα κομμάτια είναι όλα από αρκετά καλά ως γαμημένα τέλεια. Το ίδιο το cd είναι pro εργοστασιακό με 12σέλιδο booklet με τις απαραίτητες πληροφορίες για την κάθε μπάντα. Έτσι ερχόμαστε στο "δια ταύτα", η λύση βρίσκεται στα χέρια σας και το μόνο που χρειάζεστε είναι ένα κείμενο με απλές οδηγίες χρήσης από κάποιον που έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο να τις συντάξει. Τοποθετείστε το cd στο stereo/pc σας, δυναμώστε... αλλά δυναμώστε ρε παιδάκι μου... και δώστε σε αυτά τα γαμημένα φτερωτά γκρι μιάσματα έναν λόγο να σας φοβούνται και πάλι. Κανένα έμβιο ον δε θα πλησιάσει το μπαλκόνι σας ξανά όσο τούτος ο δίσκος θα δονεί το σπίτι σας. Ζήτω το metal του θανάτου.
Υ.Γ.: Ο δίσκος αυτός, όπως και ο προηγούμενος, διανέμονται ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΩΡΕΑΝ.
http://www.facebook.com/groups/GreekDeathGrindScene/
Ιωσήφ Χ.
Θυμάμαι είχα πρωτοτσεκάρει τους Terrordrome στο "Sane-In-Sane" demo τους το 2004-5. Ένα δισκάκι που εξ' αρχής φανέρωνε αγάπη για brutal μπουκέτα και κλωτσοπατινάδα, αλλά ως εκεί. "Bookmark για αργότερα" φάση, με αισιοδοξία για το μέλλον! Έτσι κι αλλιώς ατόφιο brutal death δεν παίζανε και πολλοί στην Ελλάδα τότε (βλ. Inveracity, Vulnus, Sickening Horror), επομένως όπου ξεμύτιζε κανένας κάφρος, ήταν υπό παρακολούθηση. Και να' σου που μετά από κάνα 4άρι χρόνια, σκάει μύτη το "Vehement Convulsion", ένα σκληροτράχηλο μείγμα ωμής βίας και αηδιαστικής τεχνικής, τόσο πυκνό που μοιάζει σαν να παίζουν οι Brodequin στο ένα ηχείο και οι Cryptopsy στο άλλο. Δικαιολογημένο "ξεκάβλωμα" αφού, κατά τα λεγόμενα της ίδιας της μπάντας, πέρασαν τα μύρια όσα μέχρι να "δέσει" η σύνθεσή τους και να κυκλοφορήσει ο δίσκος.
Άλλα τέσσερα χρόνια μετά (το '13 είναι βρέφος ακόμα), οι Terrordrome επιστρέφουν με το 2ο τους πλέον εξάμβλωμα, που ακούει στο όνομα "Day Of Sacrilege", "Ημέρα Ιεροσυλίας" δηλαδή για όλους εσάς τους αμόρφωτους που πετάγατε τσίχλες στο ταβάνι της τάξης και πειράζατε τα άγουρα κοριτσάκια, την ώρα των αγγλικών! Υποτίθεται ότι υπάρχει ένα concept πίσω από τον τίτλο και όλη τη στιχουργική δουλειά του δίσκου, ο Σάκης μας είχε πει ότι κάτι παίζει με ένα 2ο έκπτωτο άγγελο που ξεκινάει έναν εμφύλιο στην Κόλαση και κάτι τέτοια αιρετικά (που σιγά μη σας τα πω κιόλας, να πάτε να πάρετε το δίσκο, να διαβάσετε μόνοι σας άμα λάχει), αλλά εγώ που είμαι πονηρός και που καλώς ή κακώς, ποτέ δεν ήμουνα "παιδί των στίχων", έχω άλλη γνώμη... όπου "Ιεροσυλίας" βάλτε "Εγκεφαλικού" και μετά πατήστε το play.
Ο δίσκος μπαίνει με τα δύο κομμάτια που είχαμε ακούσει και το 2011 στο split της μπάντας με τους Oath To Vanquish, κομμάτια που μας είχαν δώσει από τότε να καταλάβουμε ότι οι Θεσσαλονικείς, όχι μόνο έχουν δέσει σα ναυτικός κόμπος, αλλά έχουν βελτιωθεί δραματικά και στο εκτελεστικό κομμάτι (ναι, λες και πριν δεν έπαιζαν παπάδες!). Κάποια ψήγματα πειραματισμών, τα είχα εκλάβει τότε ως inside joke μεταξύ των μελών και βέβαια το ίδιο έπαθα και τώρα, αφού μ' αυτά τα δύο ίδια κομμάτια, όπως είπαμε, ξεκινάει ο δίσκος. Αυτό όμως που αρχίζει και γίνεται αντιληπτό από το 3ο κομμάτι του δίσκου και μετά, είναι ότι οι Terrordrome δεν έκαναν και δεν κάνουν καθόλου πλάκα! Το αδυσώπητο brutal death metal του, όχι και τόσο μακρινού, παρελθόντος έχει εμπλουτιστεί με πληθώρα ξένων προς το ιδίωμα ήχων και κυρίως μιλάμε για fusion jazz και flamenco... ναι, flamenco! Και κάπου εδώ είναι που σου σκάει το "Εγκεφαλικό".
Εγκεφαλικό έτσι κι αλλιώς αν είσαι τελειωμένος oldschool-άς και θεωρείς τους Atheist ή τους Cynic, το μεγαλύτερο μίασμα που γέννησε ποτέ αυτή η μουσική, πάλι εγκεφαλικό όμως, ακόμα κι αν είσαι πιο δεκτικός σε πειράματα, αφού όπως και να το κάνουμε όταν σκέφτεσαι brutal death metal σου έρχονται στο μυαλό νεκροταφεία, ζόμπια και ανεξέλεγκτες καταστροφές, ενώ όταν ακούς flamenco σου' ρχονται εικόνες με σπανιόλες καβλίτσες, καστανιέτες, ταυρομάχους και όλα τα συναφή.
Όπως και να' χει, ο δίσκος δεν είναι εύπεπτος και θέλει χρόνο μέχρι να καταλάβεις τί γίνεται εκεί μέσα. Μάλιστα, κατά τις πρώτες 2-3 ακροάσεις, αρκετές φορές πιάστηκα να αναρωτιέμαι για ποιό λόγο αποφάσισε να παίξει έτσι η μπάντα. Να το κάνει απλά για εντυπωσιαμό; Να σε ψαρώσει άσχημα; Μας έχει εντυπωσιάσει ήδη με τον πρώτο δίσκο και το κάνει κάθε φορά που παίζει live. Ή μήπως σε μια προσπάθεια να ακουστεί πρωτότυπη, επέλεξε αυτόν τον τρόπο; Ούτε αυτό ισχύει αφού κάτι αντίστοιχο σκέφτηκαν κι έπραξαν οι Impureza 2-3 χρόνια πριν. Τελικά, αφού εγκλιματίστηκα, θεωρώ ότι δε δικαιολογείται καν η απορία. Η μπάντα παίζει όπως παίζει επειδή απλά μπορεί και επειδή είναι οι Terrodrome. Το αηδιαστικά τεχνικό και υπεργρήγορο drumming, είναι ο λάκκος μέσα στον οποίο τα δύο έγχορδα έρχονται να "ξεφορτώσουν" όλες τις διεστραμμένες ιδέες που τους τρυπούσαν το στομάχι, ενώ τον αμετάκλητο brutal death χαρακτήρα έρχεται να επιβεβαιώσει ο φωνητικός μπουρόκαφρος, που και να θες δεν πρόκειται να πιάσεις λέξη.
Αν και δε θεωρώ πως για να γράψεις καλή μουσική πρέπει να έχεις τέλεια τεχνική κατάρτιση (το αντίθετο θα έλεγα), παραδέχομαι ότι είναι ένα σημαντικότατο εργαλείο για την υλοποίηση των ιδεών σου. Οι Terrordrome αυτό το εργαλείο το χρησιμοποιούν με πολύ έξυπνο τρόπο, γι' αυτό και αναφέρομαι ξανά στο εκτελεστικό κομμάτι της μουσικής τους. Έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του ήχου τους και σίγουρα χωρίς την εμμονή στην κάθε λεπτομέρεια (ένα μικρόβιο που το κολλάνε όλοι όσοι ασχολούνται σοβαρά με το παίξιμο ενός μουσικού οργάνου) θα μιλάγαμε για πολύ διαφορετικό ή και κακό αν θέλετε, δίσκο. Ο μόνος που τα γράφει στα παπάρια του όλ' αυτά, είναι σίγουρα ο τραγουδιάρης, που πραγματικά κάθε φορά που "μπαίνει" σε κομμάτι, μου δημιουργεί την εικόνα ενός μεγαλοπρεπούς εμετού (με αμάσητα κομματάκια) να σκάει στα μούτρα μιας αθώας χορεύτριας (σπανιόλας)!!!
Για να τελειώνω κάποια στιγμή, ναι είναι δύσκολο να ερμηνεύσεις όλο αυτό το σουρεαλιστικό χάος που λέγεται "Day of Sacrilege", αν όμως καταφέρεις και "μπεις" στον κόσμο του, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να μην αντιληφθείς ότι μιλάμε για τρελή δισκάρα. Όχι μόνο γιατί το όλο άκουσμα είναι απόλυτα ομογενοποιημένο, αλλά επειδή γίνεται ξεκάθαρο πλέον ότι οι Terrordrome έχουν όραμα και το δηλώνουν απροκάλυπτα.
http://www.facebook.com/Terrordrome
http://www.myspace.com/terrordrome
http://www.grindethic.co.uk/
Γεράσιμος Β.
Οι Hedvika ήταν η έκπληξη ενός αδιάφορου live. Ήθελα να τους ακούσω στο χώρο μου χωρίς να μου φαίνονται η όαση μιας υποφερτής βραδιάς για να έχω εμπεριστατωμένη άποψη, μην κακοχαρακτηριστώ και μετά πώς θα κυκλοφορώ στο δρόμο.
Το ντεμπούτο τους φωνάζει πριν καν το βάλεις να παίζει και ικανοποιεί φουλ τις προσδοκίες. Οι επιρροές από Cult Οf Luna και Rosetta, είναι χαρακτηριστικές, το λαρύγγι του frontman -παλιά καραβάνα της σκηνής (Earth Of Distrust, The Brightly Shining Sea)- σκίζει και οι συνθέσεις έχουν αφομοιώσει τέλεια όλα τα στοιχεία που παιδεύουν, συμπληρώνοντας το χώρο που μένει με προσωπικότητα. Για την ώρα βαδίζουν μία ασφαλή συνθετική πορεία, και αυτό κρατάει πίσω το δίσκο και δε με αφήνει να πανηγυρίσω. Ο δίσκος χρειάζεται να τελειώσει για να με γεμίσει, ευτυχώς χωρίς κόπο αφού το επίπεδο της μπάντας είναι κάλλιστο και η ροή του ανεμπόδιστη.
Άντε με τους Fields Of Locust να ξυπνάνε, τους Sun Of Nothing στο περίμενε και ότι άλλο η εγχώρια σκηνή μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται. Έχει δυναμική και κατά όπως δείχνει καλό επίπεδο. Και τι διάολο, μας χαλάει να βλέπουμε λίγο περισσότερο post metal; Το παραρίξαμε στη μόδα.
http://hedvikamusic.bandcamp.com/
Γιώργος Κ.
Άργησα λίγο να το τσεκάρω αυτό γιατί με ξενέρωνε το όνομα. Πρόκειται για τον τίτλο εκείνης της sci-fi ταινίας με τον Ήθαν Χωκ και την Ούμα Θέρμαν, την οποία είχα δει τότε στο σινεμά και αν θυμάμαι καλά μου άρεσε, μα αναγκάστηκα να τη σβήσω απ' τη μνήμη μου γιατί ντρεπόμουν που μου άρεσε μια ταινία με τον Ήθαν Χωκ. Και να πώς τα φέρνει η ζωή, παραλίγο να αγνοήσω τελείως τους Gattaca επειδή είμαι κομπλεξικός! Ευτυχώς όμως ήρθε η αγία Halo Of Flies για να επανακυκλοφορήσει το εφτάρι, οπότε σκέφτηκα ότι μάλλον για κάτι δυνατό πρόκειται. Τέτοιο σκαμπίλι όπως και να 'χει δε το περίμενα. Το βάζω αμέριμνος να παίξει, ξεκινάει το πρώτο κομμάτι με κάτι τσέλα και ατμόσφαιρες, εντάξει βατά θέματα για όποιον είχε διαβάσει, αλλά εκεί στο 1:05 μπαίνει ΤΟ riff και με τη μία πετάχτηκα πάνω όπως η Μπρουκ Σιλντς όταν πάτησε το πετρόψαρο στη "Γαλάζια Λίμνη" (κατάφερα να κάνω τρεις blast-from-the-past αναφορές μέσα σε μία παράγραφο... ΟΚ, σταματάω). Κλαίνε οι γαμημένες κιθάρες, ε και μετά όταν σκάει το πρώτο νεοκραστάδικο κόψιμο (ξέρετε, αυτό που ακούγεται σα δύο ή τρεις βροντές συνεχόμενες και γκρεμίζει αυθαίρετα, καλά σταματάω) αφήνομαι ολοκληρωτικά.
Νέο neo-crust από Τσεχία λοιπόν. Τόσο νέο βέβαια δεν είναι, γιατί αφενός το neo-crust είναι ένας μάλλον κορεσμένος ήχος, και αφετέρου οι Gattaca υπάρχουν απ' το 2009 και έχουν ήδη ένα ντέμο και τρία σπλιτ, τα οποία τα άκουσα μέσα στον ενθουσιασμό μου μονοκοπανιά και στα ρηπίτια. Ειδικά το ντέμο ξεσκίζει και είναι φουλ στο πάθος, το στυλ τότε ήταν κάπως πιο χύμα σε σύγκριση με το εφτάρι που παρουσιάζουμε εδώ. Ξαναγυρνώντας στο παρόν, βρίσκουμε τους τωρινούς Gattaca να δίνουν λιγότερη έμφαση στο βρωμόξυλο και περισσότερη στο συναίσθημα. Το d-beat και οι γρήγορες ταχύτητες αποφεύγονται σκόπιμα, η μελωδία κυριαρχεί και εξυπηρετεί την επικούρα και το λυρισμό, ενώ ταυτόχρονα οι κιθάρες αφήνονται να πυκνώσουν και να απλωθούν. Ναι, τα 'χουμε χιλιοακούσει αυτά, και απ' τους Antimaster, και απ' τους Madame Germen, και απ' τους Fall Of Efrafa, αλλά ποιός χέστηκε; Οι Gattaca έχουν την τσίτα και το συναισθηματισμό που χρειάζεται για να μιλήσουν στην καρδούλα μας και εκτός αυτού, καταφέρνουν μέχρι στιγμής να αποφύγουν το να χάσουν το δρόμο τους, μην αφήνοντας να τους παρασύρει το ρεύμα του post metal και του sludge, όπως συνέβη με τους προαναφερθέντες Fall Of Efrafa, τους Tragedy και τους Morne. Περιμένουμε τη συνέχεια.
Εντωμεταξύ, κοπανούσα το κεφάλι μου στον τοίχο για να βρω τι μου θυμίζει αυτή η ριφφάρα στο πρώτο κομμάτι και τελικά ήταν το "Implore The Darken Sky" των Heaven Shall Burn. Το αναφέρω γιατί αυτή η σύγκριση δίνει ακόμα περισσότερα στοιχεία για τα vibes των Gattaca, πέραν του κοινού vegan-ισμού και της ίδιας καταστροφολογίας στους στίχους που μοιράζονται και οι δύο μπάντες.
http://gattaca.bandcamp.com/
Βαγγέλης Ε.
Οι Like Rats είναι θεοί, μιλάμε για τελείως και υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό. Καταρχήν, έχουν μέλη από Weekend Nachos. Όχι πως τρελαίνομαι για Weekend Nachos, αλλά το γεγονός αυτό, όπως και να το κάνουμε, αποτελεί πιστοποίηση ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάφρους της τελευταίας υποστάθμης. Δεύτερον, κοιτάξτε το εξώφυλλο. ΟΚ; Ξανακοιτάξτε το άλλη μία. Προχωράμε.
Ο σημαντικότερος όμως λόγος για τον οποίο οι Like Rats γαμάνε τόσο στεγνά είναι το ότι πρόκειται για μέγιστους κλέφτες, οι οποίοι σου το λένε και στα ίσια. Εδώ βρίσκουμε post από το blog του κιθαρίστα τους, όπου ο τύπος πιάνει τα τραγούδια του δίσκου ένα προς ένα και γράφει από ποιά κομμάτια άλλων έκλεψε συνειδητά riffs! Χωρίς να αποκλείει φυσικά να έκλεψε κι άλλα χωρίς να το θυμάται... Με την πρώτη ματιά διακρίνει κανείς την ξεκάθαρη ροπή των Like Rats προς τη μουσική του διαόλου, παλιατζίδικο thrash/death metal και ανένδοτο black metal, ενώ δεν παραλείπονται αναφορές στο feeling της κλασσικής μουσικής, που επίσης εμπνέει τη μπάντα, κατά τα γραφόμενα του κιθαρίστα της. Δίνουμε επίσης σημασία στη σημείωση ότι το riff απ' το "Procreation Of The Wicked" αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης (ή κλεψιάς) για τους Like Rats. Πώς σας φαίνονται όλ' αυτά; Εμένα μού κάνουν πολύ χαριτωμένα, το σημαντικότερο όμως είναι ότι το αποτέλεσμα είναι άκρως πορωτικό. Ο δίσκος έχει τρομερή ροή και παρά τη σκληρή επιμονή στο ίδιο μοτίβο και ατμόσφαιρα δεν κουράζει καθόλου. Τα κομμάτια είναι κυρίως mid-tempo με μερικές κρίσεις πανικού, τα κλεψιμέικα riff είναι βάλσαμο για κάθε αυτί ταλαιπωρημένο από τη γενικότερη πλαστικοτεχνικούρα, που μαστίζει το μοντέρνο ακραίο μέταλ, ενώ τα ερπετικά φωνητικά είναι του Σεϊτάνη του ίδιου και κολλάνε απόλυτα στη γενικότερη ανίερη σαπίλα. Από τους Like Rats δε λείπει και η μοχθηρή "ίβολκορ" αύρα που λατρεύουμε στους Pulling Teeth, τους Length Of Time και τους Kindred, με τους οποίους πιστεύω ότι βρίσκουμε και τις πιο πολλές ομοιότητες.
Αυτή η κυκλοφορία είναι λουκουμάκι σκέτο και αν ανήκετε σ' αυτούς που στα πλαίσια ενός παυλόβιου αντανακλαστικού χύνουν δάκρια συγκίνησης στο άκουσμα εντολών όπως "Celtic Frost", "Asphyx" κλπ., έχετε βρει με τους Like Rats το επόμενο φετίχ σας. Αν πάλι νομίζετε ότι ο δίσκος απευθύνεται μόνο σε νοσταλγικούς κωλόγερους, ξανασκεφτείτε το προσπαθώντας να ανακαλέσετε πότε ακούσατε τελευταία φορά Lair Of The Minotaur. Για κλείσιμο, δείτε άλλη μία το εξώφυλλο.
http://www.likerats.net
Βαγγέλης Ε.
Οι Half Gramme Of Soma είναι μια rock μπάντα που ιδρύθηκε αρχές του 2011, εκεί κάτω στον ηρωικό Πειραιά (The Bliss, Lucky Funeral, Grassroll και πολλοί άλλοι γαμώ!) και κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, το οποίο έρχεται σε μια ομολογουμένως πανέμορφη συσκευασία με ένα εξαιρετικό ψυχεδελικό artwork από την Fuzz Ink.
Στο μουσικό κομμάτι τώρα, η αλήθεια είναι ότι με προβλημάτισαν... Γιατί το λέω αυτό: στο δελτίο τύπου η μπάντα παρουσιάζεται σαν heavy rock με διάφορες επιρροές από άλλα είδη όπως metal, post rock, noise rock, stoner και grunge. Πραγματικά όλα είναι εδώ μέσα, αλλά το θέμα είναι ότι ενώ υπάρχουν κάποιες τρομερές ιδέες είτε σαν riff, είτε σαν κοψίματα, είτε γενικά σαν κομμάτια ("Push Me Around", "Secret Of The Fox"), υπάρχουν κάποιες στιγμές που ακούς την μπάντα να είναι λίγο μπερδεμένη όσον αφορά στις αλλαγές που γίνονται μέσα στα κομμάτια (βλέπε "Bipolar")! Στις heavy/stoner/post στιγμές της η μπάντα δείχνει ότι έχει το ταλέντο αλλά και τις δυνατότητες για να λάμψει στο μέλλον, αλλά στις metal στιγμές του album προσωπικά κάπου με κούρασαν!
Σε καμία μα καμία περίπτωση δεν λέω πως πρόκειται για κακή δουλειά! Ίσα-ίσα, πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά (ειδικά για ντεμπούτο!) που ακούγεται ευχάριστα και δεν κουράζει από άποψη διάρκειας (43 λεπτά! μπόμπα...), ενώ είμαι σίγουρος πως στα live θα είναι ακόμα καλύτεροι... Όσον αφορά στην παραγωγή είναι όλα μια χαρά με πολύ δυνατό σημείο τις κιθάρες που έχουν τον απαραίτητο όγκο. Δικό μου προσωπικό βίτσιο: θα ήθελα το ταμπούρο όχι τόσο κομπρεσαρισμένο... Αλλά αυτά είναι μαλακίες του καθενός! Τέλος, να πούμε πως σε 2 κομμάτια ακούμε στα φωνητικά τον George T. των Insidead (lead στο "Dead End" και backing στο "Under A Malign Star")!
Πραγματικά περιμένω μεγάλες στιγμές από τα παιδιά στο μέλλον παρά την όποια γκρίνια μου! Το CD μπορείτε να το βρείτε στο Rhythm Records και στο Vinyl Microstore, ενώ μπορείτε να το ακούσετε στο bandcamp της μπάντας:
http://halfgrammeofsoma.bandcamp.com/
Νίκος Κ.
