VEIL (Grc) – Blinkers Define the Spasm (2009) [ep]

Οι VeiL είναι πατριωτάκια και πρωτοεμφανίστηκαν το 2005 με την κυκλοφορία του πρώτου τους demo “Forest Oblivion” στο οποίο παρουσίαζαν ένα αρκετά ζοφερό δείγμα σκοτεινού doom/black με αργά κομμάτια, majestic πλήκτρα κ.λ.π. Πέντε χρόνια μετά και ύστερα από διάφορες αλλαγές στη σύνθεσή της, η μπάντα έχει αλλάξει τον ήχο της και τα χώνει πιο άγρια.

Η μπάντα ακολουθεί πλέον το death metal μονοπάτι και αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό με την ακρόαση του πρώτου κομματιού “Pharisaism” το οποίο είναι τίγκα δικασίλα και blasts και έχει και πιασάρικο refrain! Τα επόμενα κομμάτια ακολουθούν παρόμοια δομή με προσεγμένα riffs και μπόλικα υπεργρήγορα μέρη να εναλλάσσονται με πιο αργά και το ανάποδο. Πλήκτρα και “ατμόσφαιρες” δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα και το ep ακούγεται στο σύνολό του βαρύ, σφιχτοδεμένο, διακατέχεται όμως και από μια “επική αύρα” που σίγουρα οφείλεται στο background της μπάντας και στα όσα έκανε μερικά χρόνια πριν.

Οι ρυθμοί των VeiL είναι σίγουρα στην τσίτα και χτυπάνε μπόλικα bpm, τα riffs όμως έχουν την τάση να απλώνονται πάνω στους ρυθμούς και να ακολουθούν ένα πιο μεγάλο κύκλο μέχρι να επαναληφθούν ή να δώσουν τη θέση τους σε επόμενα riffs και κοψίματα. Επίσης στο “Blinkers Define the Spasm” θα ακούσετε μπόλικα tremolo και “ανοιχτές” συγχορδίες, τεχνικές που σίγουρα παραπέμπουν στο black metal ιδίωμα. Παρ' όλ' αυτά, η μπάντα κάθε φορά καταφέρνει να επαναφέρει τον ακροατή στην (death metal) τάξη, μιας και ξέρει ακριβώς πώς θα τον αφήσει να περιπλανηθεί λίγο στις δύνες ενός black riff και πως ξαφνικά θα τον πετάξει με τη μούρη πάνω στο σκληρό μπετό ενός mid-tempo, ή στην κιμαδομηχανή ενός blast (ο ντράμερ πραγματικά τα χώνει άγρια)!

Από 'κει και πέρα ο ήχος συνηγορεί και αυτός υπέρ της νέας φύσης της μπάντας, μιας και είναι αρκετά γεμάτος, χωρίς πολλά “βάθια” και με έμφαση στα τύμπανα, λίγα μπάσα όμως παραπάνω και λίγο πιο “χτιστές” (macho) κιθάρες δε θα έβλαπταν κανέναν. Στο τέλος όμως το “Blinkers Define the Spasm” παραμένει μια τίμια δουλειά και οι VeiL μια ψαγμένη μπάντα που έρχεται να προστεθεί στο όλο και πιο brutal δυναμικό της Ελλαδίτσας και ξέρει να γράφει hit-άρες σαν το “Ternary human”...Obey!!!!

Γεράσιμος Β.

www.myspace.com/veiltheband

MANIA (USA) - Mania (2010)

Βρισκόμαστε στο 2010. Πέρυσι αν με ρωτούσε κανείς, θα έλεγα πως ήταν η χρονιά μέσα στην οποία η δυτική πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών (σ'εκείνη την περιοχή που ξεκινάει από τον Καναδά και φτάνει μέχρι το νότιο μέρος της Καλιφόρνια και πολλοί αυτόχθονες ονομάζουν Κασκαδία) έφτασε το peak της όσον αφορά το black metal.

Φυσικά δεν αναφέρομαι σε "καλύτερη κυκλοφορία", αυτό συνέβη το 2000 όταν οι Weakling έβγαλαν το "Dead as Dreams".
Κάνω αναφορά στο συνεχές spawning κυκλοφοριών των συγκροτημάτων της εκεί περιοχής (που είχε ξεκινήσει να οργιάζει από το 2006 και μετά με μια πληθώρα από demos με σκατένιο ήχο), στην δημιουργία ολοένα και περισσότερων σχημάτων, στην διοργάνωση του Stella Natura, στην ευρύτητα κοινού που απέκτησαν οι Wolves in the Throne Room με τον τρίτο δίσκο κ.α.

Έχοντας τον παραπάνω κουραστικό πρόλογο στον νου μας, μπορούμε να περάσουμε στην κυκλοφορία του νέου δίσκου των Mania.
Οι Mania είναι ο Nate Myers, μέλος των Leech, μπάντας που παίρνει άνετα τον τίτλο "Γράψαμε καλύτερο black metal από τις μισές μπάντες που έχετε ακούσει" με ένα μόνο κομμάτι τους (και για να είμαστε σαφείς, με το εικοσάλεπτο κομμάτι από το split τους με τους Thou).
Είναι επίσης ο τύπος που τρέχει την eternalwarfare, την εταιρεία η οποία προμηθεύει αδιάκοπα τον ενδιαφερόμενο κόσμο με ωραίο υλικό, μετά το κλείσιμο της Woodsmoke.

Σε αυτή την κυκλοφορία του, μην προσπαθήσετε να βρείτε κάτι καινούριο, όσο εξονυχιστικό ψάξιμο και να κάνετε θ'απογοητευτείτε. Ο δίσκος αυτός δεν είναι το απαύγασμα του τι έχει να προσφέρει η σκηνή εκεί, είναι ένας δίσκος φτιαγμένος γι'αυτούς που την γουστάρουν όμως, και ξέρουν τι ζητάνε από αυτήν, τα θεματικά μέρη τα οποία πραγματεύονται κάθε φορά οι σπηλαιάνθρωποι και την καύλα που μπορεί να βγάλουν 2 γρατζουνιές πάνω στην κιθάρα αν είναι παιγμένες έτσι όπως το θες.
Ξεχνώντας όποιον ρομαντισμό υπήρχε στο παρελθόν, χώνονται με λιγότερο καυλωτικά αλλά πιο straight forward και κοφτά riffs, φτύνουν με αηδία την βιομηχανία του σήμερα, κλείνονται στον εαυτό τους, αποξενώνονται και γράφουν τις σκέψεις τους για την πλαστικότητα των πραγμάτων, το κενό του μοντέρνου κόσμου και περιγράφουν εν ολίγοις με την οργή τους την αναγκαιότητα που κρίνουν πως υπάρχει για επιστροφή σε πιο πρωτόγονες καταστάσεις, αναγκαιότητα για στροφή εναντίον στο κοινωνικό σύστημα του σήμερα, ακόμα κι αν αυτό απαιτεί ολοσχερή καταστροφή.

Δύσκολο σκεπτικό, πολλές φορές ίσως φαντάζει αστείο, αλλα δυστυχώς δεν είμαστε εδώ για να συζητήσουμε πάνω σ'αυτό. Με απλά λόγια: αν γουστάρετε το black metal σας ειλικρινές, και δεν έχετε τύψεις μην σας πουν γραφικούς, ίσως βρείτε σ'αυτόν τον δίσκο κάτι από αυτό που θέλετε, διαφορετικά, μπορείτε πάντα να το προσπεράσετε.

Μάριος Γ.

BOHEMIAN GROVE (Gre) - Bohemian Grove (2010)

Οι Bohemian Grove είναι εκείνοι οι θεοί Πατρινοί που στον πρώτο δίσκο είχαν στο εξώφυλλο μια κουκουβάγια. Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται αστείο αλλά εμένα πολύ μ’ άρεσε γιατί γενικά βρίσκω ενδιαφέρον να διασταυρώνω το black metal μου με διάφορα ζώα. Τώρα στον νέο τους δίσκο έχουν το πιο πατροπαράδοτο τραγί απ' έξω. Δεν χαλιέμαι πάντως γιατί και ο “άρχοντας” έχει τη γοητεία του, περνώντας μέσα από την καλλιτεχνική αντίληψη του Bartlett, και καταλήγοντας σε έναν πολύ όμορφο προπομπό όσων βρίσκονται στα ενδότερα.

Έχοντας στρώσει το έδαφος με πρόκες και έχοντας αφήσει υποσχέσεις αντίστοιχες ημίγυμνης πουτάνας στο κρεβάτι, οι Bohemian Grove φέτος κυκλοφορούν ένα δίσκο που μία δεκαετία πριν θα είχε προκαλέσει τον πανικό τον ίδιο. Ούτε τότε θα 'ταν πρωτότυπος ο δίσκος, να ξηγιόμαστε ε, δεν νομίζω ότι τους νοιάζει η καινοτομία. Δυστυχώς όμως, πατώντας πάλι στο σήμερα, η νοσταλγική διάθεση του ήχου τους μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί πλέον, κάτω από μανιέρες που έχουν υιοθετηθεί από ορδές ατάλαντων, προκειμένου να τους αποφέρουν μια κάποια αναγνωρισιμότητα. Οι Bohemian Grove δεν τις χρειάζονται. Είναι με άνεση μια από τις καλύτερες ελληνικές μπάντες και κάθε βλέμμα τους προς το παρελθόν μόνο ως φόρος τιμής και πηγή έμπνευσης για μετουσίωση σε μια νέα οντότητα με δική της σφραγίδα πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Στο “Age of retrogression” ίσως να υπήρξαν σημεία fillers, εδώ όχι. Με βορειοευρωπαϊκές βάσεις και εγχώρια ρυθμικά μπουκώματα, συνθέτουν έναν δίσκο όχι απλά ζηλευτό, αλλά κάτι πιο σημαντικό, χορταστικό. Τα καθαρά φωνητικά, που ευτυχώς έχουν πάρει λίγο παραπάνω χρόνο, και τα περισσεύματα συναισθήματος των κομματιών, αρκούν για να γεμίσουν την μισή τοπική σκηνή. Οι συνθέσεις σαφώς πιο προσεγμένες και βατές διατηρούν την σαγηνευτική επαναληπτικότητα που χαρακτήριζε και το πρώτο τους, δίχως να κουράζουν. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που τελειώνει ένα πεντάλεπτο κομμάτι και νομίζεις ότι πριν από ένα λεπτό είχες πατήσει το play. Η απόσταση που χωρίζει το “The tree ravens” και το “Battering ram of Satan” είναι απλά ενδεικτική του ότι το να μπορείς να παίξεις μπάλα στα χωράφια των Bathory δεν πάει να πει ότι μετά δεν μπορείς να πιεις μια μπύρα με τον Apollyon ακούγοντας λίγο “Γεγμανικό τγας”. Και όσο συμβαίνουν όλα αυτά, με το “Star Wimpled Dome” καταφέρνουν το ακατόρθωτο, να αποχαρακτηρίσουν τον ελληνικό στίχο από όσο κουσούρια κουβαλάει και τον καθιστούν απαγορευτικό στην διατήρηση ανεκτού επιπέδου σοβαρότητας.

Αν αυτά δεν είναι σημάδια μεγάλης μπάντας, τότε διάολε δεν ξέρω τι να πω. Ο δίσκος αυτός δεν θα πρεπε να χαρακτηριστεί retro, είναι άδικο και προσβλητικό… στα ίσα. Ο δίσκος αυτός απλά “νιώθει” μερικά χρόνια πίσω, απαγκιστρωμένος από καρτουνίστικα attitudes και πομπώδεις δηλώσεις τρουισμού. Ως τώρα άνετα από τους πιο αγαπημένους δίσκους, μιας έτσι και αλλιώς αρκετά καλής χρονιάς. Μην το φοβηθείτε, ανοίξτε το ιντερνετ και επισκεφθείτε το myspace των Bohemian Grove… έκπληξη!

Ιωσήφ Χ.

www.myspace.com/insidethegrove

KINGDOM (Bel) - Selftitled Demo (2007)

Υπάρχει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία που οφείλει να υπηρετεί ένα side project σαν σχήμα (γιατί ως side project πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους Kingdom). Καθώς αυτό κινείται παράλληλα με το κύριο σχήμα του - και με την προϋπόθεση πως προχωράει με τελικό σκοπό να συνθέσει μια ολοκληρωμένη δουλειά, ένα νέο πρωτότυπο σύνολο - οφείλει να παρουσιάζει το διαφορετικό πρόσωπό του μουσικού, μια πλευρά του που το κύριο project του δεν καλύπτει ή και σε περιπτώσεις καταπιέζει. Σε κάθε άλλη περίπτωση το όποιο ταλέντο χαραμίζεται στην επανάληψη, στην ανατροφοδότηση της ίδιας λούπας και το side project κρίνεται άχρηστο και αποτυχημένο.

Βρίσκω τους AmenRa μια μπάντα με πολύ μεγάλο ειδικό βάρος. Ακολουθούν πιστά ένα σαφέστατα σκοτεινό concept, κατέχουν μια σαφώς προσανατολισμένη θεματολογία, έναν παγερό και ισοπεδωτικο ήχο, ένα υγειέστατο καλλιτεχνικό attitude, μια ιντριγκαδόρικη αισθητική της αντίθεσης. Είναι θα έλεγε κανείς ΒΑΡΕΙΣ – κι ας υποθέσουμε πως αυτή η ασφυκτική μονολιθικότητα και το βάρος είναι και ο λόγος που οδήγησε τον τραγουδιστή Colin και τον κιθαρίστα Mathieu στην δημιουργία (μαζί με τον Tim Bryon στα drums) των Kingdom. Λίγο πριν κυκλοφορήσει το απίστευτο "ΙΙΙΙ" των AmenRa λοιπόν κυκλοφορούν με τη σειρά τους το πρώτο demo τους. Μια δουλειά που ενώ περιμένεις να σε εισάγει σε όλα τα προαναφερθέντα, σε αφήνει σοκαρισμένο με το πόσο δημιουργικά προβλέψιμοι κατάφεραν να γίνουν.

Δεν ξέρω αν η ηχητική ομοιότητα έχει να κάνει με την ένταξη του σχήματος στο γενικότερο Church of Ra concept (την οπτικο/ακουστική σφραγίδα των σχημάτων που τα τελευταία χρόνια άρχισαν να σχηματοποιούνται και να κινούνται γύρω από τους AmenRa), πάντως το demo των Kingdom, η κυκλοφορία που ως στόχο έχει να σου εγκαινιάσει το νέο σχήμα, καταφέρνει να ακούγεται στις καλύτερες στιγμές του σαν μια μέτρια αντιγραφή των πιο χλιαρών στιγμών των AmenRa – πράγμα λίγο τραγικό για μια μπάντα που ξεχώρισε κυρίως λόγω της ερμηνευτικής της έντασης. Αν και το "Hemeltraan" θα έρθει αισίως να μας διαψεύσει τρία χρόνια μετά, στο demo αυτό, το τρίο φαίνεται αποφασισμένο να αναπαράγει την ίδια δοκιμασμένη (από τους ίδιους μάλιστα) σύγχρονη sludge-doom-postcore συνταγή, με τις μόνες διαφορές να βρίσκονται στην μέθοδο έκφρασης της ίδιας θεματικής: η αγωνία των AmenRa εκφράζεται εδώ με μια εσωστρεφή αυτοκαταστροφή που θέλει να σιγοκαίει μέσα από τα ήσυχα-σχεδόν-σιωπηλά ambient μέρη και τους ελάχιστους στίχους. Ακόμα κι αυτά τα "νέα" στοιχεία όμως, φαίνονται βεβιασμένα, κάνοντας τα να μοιάζουν περισσότερο με πρόσχημα παρά με αφετηρία για δημιουργία, αποδεικνύοντας την κυκλοφορία ακόμα πιο άτολμη.

Για να σταματήσω την υπερανάλυση, το demo των Kingdom καταφέρνει να στέκεται όρθιο ηχητικά, ακουμπώντας στις πλάτες όμως των AmenRa. Είναι το ξαναζεσταμένο φαΐ που τρώγοντας το θα θυμηθείς πόσο καλύτερη γεύση είχε όταν το έτρωγες φρεσκομαγειρεμένο. Μια μέτρια (αναλογιζόμενος το ταλέντο των ανθρώπων που αναμίχθηκαν) δουλειά που το μόνο που καταφέρνει είναι να χαϊδέψει τα αυτιά των fans των AmenRa - που εύκολα όμως θα ξεπεράσουν κι οι ίδιοι 3 μόλις χρόνια μετά με το "Hemeltraan". Χαλάλι...



Δημήτριος Γ.


www.myspace.com/kingdomcomes

ECHIDNA (Grc) – Manifests Of Human Existence (2010)

Πρώτος δίσκος για τους Θεσσαλονικείς Echidna χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι εμφανίζονται τώρα για πρώτη φορά στο κοινό. Την μπάντα την γνώρισα πολύ μετά από το πρώτο της (και μοναδικό έως τώρα) demo “…This Suffering” (2006) το οποίο αν και κινείται σε καλό δρόμο δεν μπορεί να συγκριθεί σε καμία περίπτωση με την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του συγκροτήματος.

Οι Echidna έρχονται στο Manifests Of Human Existence σαφώς πιο ανανεωμένοι και πιο φρέσκοι, ακολουθώντας έτσι το ρεύμα της εποχής που, καλώς ή κακώς, επιτάσσει έναν πιο prog/technical μπούσουλα στις συνθέσεις των συγκροτημάτων. Έτσι κι εδώ μιλάμε για έναν δίσκο που έχει ως βάση το death, αλλά στην ουσία ξανοίγεται σε όλο το φάσμα της μουσικής σκηνής. Δηλαδή στον πυρήνα μπορείς να βρεις τους Αtheist, και τους Necrophagist, ενώ την ίδια στιγμή μπάντες όπως Dream Theater, Opeth και Meshuggah να αποτελούν τους δορυφόρους στις επιρροές των συνθέσεων. Τώρα κατά πόσο αυτός ο πόλεμος των άστρων μπορεί να δέσει, είναι ένα καλό ερώτημα. Κατά την ταπεινή μου άποψη κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό. Έχουν καταφέρει, δηλαδή, να προσαρμόσουν επιτυχώς μέσα στις ακραίες συνθέσεις τους, ακουστικά όργανα, και industrial/ambient μελωδίες, αφήνοντας ίσως ελάχιστα επιχειρήματα για να κατακρίνει κάποιος αυτόν τον πολυδιάστατο δίσκο. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναφέρομαι στο “Tractatus Cerebri”, που διαιρείται σε τρία, κυρίως ορχηστρικά μέρη. Ουσιαστικά η μπάντα πειραματίζεται κάτι παραπάνω από αρκετά, χωρίς να μπορώ να πω με τα σιγουριάς αν σκόπιμα θέλει να φέρει τον ακροατή σε μια κατάσταση σύγχυσης, ειδικά στο actIII.

Από την μεριά της παραγωγής τώρα, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά με το μπάσο και τα τύμπανα να ακούγονται αρκούντως επιβλητικά. Τα φωνητικά ακολουθούν καταπόδας, δίχως να αφήνουν περιθώρια για το οποιοδήποτε αντίλογο. Οι κιθάρες στα ρυθμικά κυριολεκτικά είναι ένας οδοστρωτήρας που δεν αφήνει τίποτα στο διάβα του. Εκεί που μας τα χαλάνε είναι στα solo περάσματα όπου ακούγονται έναν κλικ πιο πριμαριστές από ότι θα ήθελαν (αχ αυτό το actIII).

Κλείνοντας θα ήθελα να προτρέψω το ακροατή που έστω και κάτι από τα παραπάνω μπορεί να του κινήσει το ενδιαφέρον, να τολμήσει και να παραγγείλει το Manifests Of Human Existence ή τουλάχιστον να ρίξει ένα βλέφαρο στο πολύ καλό video clip, για ένα από τα καλύτερα tracks του δίσκου "In Fathomless Depths".

Νίκος Ζ.

http://echidna-band.com/manifest/
http://www.myspace.com/echidnagr

http://www.youtube.com/watch?v=IbFr5ql9_rY

F.U.B.A.R. (Ned) / LYCANTRHOPHY (Cze) - Doomed to Consume (2010)

Οι F.U.B.A.R. και οι Lycanthrophy είναι δυο χασαπαρέοι που βγάλανε ένα split. Και εμείς θα μιλήσουμε λίγο για αυτό γιατί ακούγαμε και στο χωριό μας Asshole Parade και πίναμε τσίπουρα τραγουδώντας Anal Cunt, και μας έπιασε μια νοσταλγία.

Οι πρώτοι τραμπούκοι αρκετά γνωστοί για τις power violence αλητείες τους, δεν αλλάζουν και πολλά, γκαρίζοντας και τσιρίζοντας σε ρυθμό παλυβόλου. Οι φωνές της λαχαναγοράς πασχίζουν για έλεος αλλά καταπνίγονται από τον ορυμαγδό ηχητικής κακοποίησης που πυκνώνει όλο και περισσότερο, λεπτό προς λεπτό.
Τα τύμπανα συναγωνίζονται στην ακρίβεια αρκούδα που πλέκει, ενώ οι κιθάρες θα σήκωναν μοϊκάνα στο θεό για πλάκα. Κάπου στο πέμπτο λεπτό και όταν το πανηγύρι έχει φτάσει στο πικ του. Τέλος.

Οι Lycanthrophy από την άλλη με λίγο μεγαλύτερη έμφαση στην τσιρίδα και ένα μπάσο που ισοπεδώνει σαν συνδυασμός οδήγησης μπουλντόζας με L.S.D, με κέρδισαν λίγο περισσότερο, παρά το ότι τους τσέκαρα πρώτη φορά και το ότι μοιράζονται την κυκλοφορία με πολύ αγαπημένη μου μπάντα. Μέσα στο κεφάλι τους, σίγουρα έχουν τα ίδια σκατά με τους Ολλανδούς, γι' αυτό παίρνουν άλλο ένα συν.

Λοιπόν να το ξεκαθαρίσουμε λίγο, αυτό δεν είναι grind, είναι power violence. Δηλαδή τι μπορεί να περιμένεις από κάτι που μπορείς να μεταφράσεις ως δυνατή βία. Αρκετά σπασμένα τύμπανα και χορδές για σήμερα.
Αν ο γείτονας σας ακούει το νέο metal come back της ΔΒ, μην βάλετε τσίτα Μotorhead γιατί μπορεί να κάνει την έκπληξη και να τους ξέρει ( να ναι καλά η ΝΓ ), χτύπηστε του την πόρτα με χαμόγελο, ένα μπουκέτο στη μούρη και αυτό να βαράει από πίσω… θα σας πει και συγνώμη.

Ιωσήφ Χ.

http://www.myspace.com/fubar
http://www.myspace.com/lycanthrophy

HOODED MENACE (Fin) – Never Cross The Dead (2010)

Το ντεμπούτο των Hooded Menace ήταν μία τυχαία ανακάλυψη η οποία με άφησε ικανοποιημένο και ενδιαφερόμενο για την δουλειά τους. Οι Menace είναι κάτι περισσότερο σε one man project που εξελίχθηκε σε μπάντα μιας και όλες οι συνθέσεις προέρχονται από τον mainman Lasse Pyykkö, στην αγνή ανάγκη να δημιουργήσει ένα death-doom συγκρότημα. Ηχητικά, σε πρώτο επίπεδο ακούς ένα μουσικό ψηφιδωτό αναβίωσης της πρώιμης death-doom αγγλικής σκηνής. Αποφεύγοντας να πέσουν σε προσπάθεια αναστήλωσής της, ταυτόχρονα δεν επιτρέπουν να τους κρατήσει τα μπόσικα μιας και οι βασικότερες επιρροές τους (Candlemass, πρώιμοι Cathedral, Ashpyx) τα καταφέρνουν μια χαρά.

Όσο πνευματικά ανούσιες είναι οι horror ταινίες που τρέφουν τη συνθετική μηχανή του Pyykkö, τόσο θα θρέψουν πνευματικά και τους ακροατές οι δουλειές των Hooded Menace. Στο στιχουργικό κομμάτι έχουμε ένα horror concept που παρουσιάζεται σαν τον Bukowski να προσπαθεί να αναπτύξει κάποιες ιδέες του Poe. Μουσικά, υπάρχουν αρκετά lead σημεία που σε αντίθεση με το ντεμπούτο πέφτουν πάνω από τα λοιπά όργανα και μπορεί να γίνονται cheesy, καθώς δεν υπάρχει κανένα μουσικό twist ή ιντριγκαδόρικο σκαμπανέβασμα στις συνθέσεις τους.

Και εκεί κάπου τα αρνητικά τελειώνουν. Οι Hooded Menace δείχνουν τη μαεστρία τους στο μουσικό κομμάτι, με ισχυρές συνθέσεις και αναπτύξεις που παντρεύουν το death riffing με την doom ατμόσφαιρα. Βγάζοντας άνετα την αίσθηση εικόνων όπως “βραδινή ομίχλη σε νεκροταφείο” ή “το αργό και θανατερό βάδην μιας ομάδας ζόμπι” πατάνε πάνω σε ανάλογες εικόνες ατμόσφαιρας και το αντίκτυπο είναι το αργό και σερνόμενο riffing τους το οποίο τους κάνει να φαίνονται σαν ένα τεμπέλικο death συγκρότημα. Τσίτα gain-άτοι ενισχυτές, riff-based συνθέσεις, χαμηλά death grunts. Επιπλέον αυτός o death-doom εναρμονισμός δημιουργεί πολλές φορές mid-tempo περάσματα με το αποτέλεσμα να φτάνει είτε στην σάπια και βαριά, είτε στην πιο χτυπητή και groovy πλευρά του sludge.

Χωρίς πολλά-πολλά. Kαι ο δεύτερος δίσκος τους παρουσιάζεται πολύ καλά, η κατάρτιση των μελών είναι υψηλή και το δημιουργικό πάθος είναι αυθεντικό. Η καλλιτεχνική έκφραση είναι αρτιότατη και η μπάντα είναι true στη μουσική της από το στήσιμο και την συμπεριφορά, μέχρι και την εμμονή της στην ευρωπαϊκή horror κουλτούρα των 70’s (από τους στίχους μέχρι το artwork) καταφέρνοντας μαγκιόρικα, ενώ είναι μία ακόμα death-doom μπάντα, να μείνει σε κάποια απόσταση από τον κύκλο που εγκλωβίζει το ιδίωμα. Καβλερή κυκλοφορία που βοηθάει να αναπνεύσει το death-doom του 2010 και για τους ίδιους έφερε splits με τους Coffins και τους μέγιστους Asphyx.

Γιώργος Κ.

http://www.myspace.com/hoodedmenace
http://www.profoundlorerecords.com/