IRON MAIDEN (UK) - The Book Of Souls (2015)

Πέντε χρόνια μεσολάβησαν από την κυκλοφορία του "The Final Frontier", το οποίο είχε τότε διχάσει τους οπαδούς των Βρετανών γερόλυκων. Στα πέντε αυτά χρόνια συνέβησαν πολλά, όπως η μάχη του Bruce Dickinson με την επάρατη νόσο, παρόλαυτα τίποτα δε φαίνεται ικανό να σβήσει τη δημιουργική φλόγα στις καρδιές των παπα-Maiden, κάτι που βέβαια έχει αποδειχτεί πολλάκις στην πολύχρονη καριέρα τους. Το ξέρουμε φυσικά όλοι, ότι οι Maiden είναι σταθερή αξία, "σιγουράκι" που λένε. Όμως προσωπικά, δε μπορώ να κρύψω ότι δυσανασχέτησα με τις γεμάτες ενθουσιαμό δηλώσεις των Dickinson/Harris, που έκαναν λόγο για το καλύτερο album της μπάντας εδώ και πολλά χρόνια. Τέτοιες δηλώσεις, στις οποίες όλες οι μπάντες λίγο-πολύ προβαίνουν, δε συνηθίζω να τις παίρνω στα σοβαρά, αλλά εδώ μιλάμε για τους Maiden, διάολε, δε γίνεται να είναι όλα αυτά απλά αερολογίες!;!

Έφτασε λοιπόν η μέρα που το "Book Of Souls", πρώτο διπλό album των Iron Maiden, έφτασε στα κεντρικά του Φίστανκ, και δε θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε την track-by-track παρουσίαση, χωρίς να αναφερθούμε στο φανταστικό, λιτό εξώφυλλο, που φέρει τον Eddie, την πασίγνωστη μασκότ της "Σιδηράς Παρθένου", σε tribal περιβολή. Ίσως το πιο εντυπωσιακό εξώφυλλο της μπάντας από την εποχή του "Fear Of The Dark". Βαθιά ανάσα και ξεκινάμε:

"If Eternity Should Fail": Το πρώτο μέρος του "Book Of Souls" ξεκινάει δυναμικά, ενώ εμείς κρατάμε την ανάσα μας μέχρι να "μπει" η Φωνή... Και ναι, αυτός είναι ο Bruce που ξέρουμε και αγαπάμε, και μάλιστα σε μεγάλες φόρμες! Το κομμάτι σε αρπάζει κατευθείαν απ' το σβέρκο και σε ωθεί σε ατελείωτο headbanging! Ωραία ξεκινάμε...

"Speed Of Light": Δε θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη "hit", αλλά σίγουρα πρόκειται για το πιο εντυπωσιακό track του πρώτου μέρους. Αγαπημένα, καλπάζοντα riffs, κολασμένο rhythm section και παθιασμένα φωνητικά, σε ένα κομμάτι που μόνο οι Maiden θα μπορούσαν να γράψουν.

"The Great Unknown": Το κομμάτι ξεκινάει μελωδικά, για να καταλήξει σε ένα refrain που βρίθει λυρισμού, με έναν Bruce να δίνει και εδώ τον καλύτερό του εαυτό. Επίσης πολύ δυνατοί στίχοι που θυμίζουν έντονα εποχές "Somewhere In Time".

"The Red And The Black": "Το Κόκκινο και το Μαύρο". Εδώ οι Maiden με κοινωνιολογικού περιεχομένου στιχουργική και ανατριχιαστικές κιθάρες συνθέτουν έναν σύχρονο ύμνο "intelligent" heavy metal, που άνετα θα μπορούσε να αποτελεί κομμάτι του "Operation: Mindcrime" (δεν κάνω πλάκα!). Κι αφήστε τους άσχετους να ωρύονται ότι το heavy metal είναι μουσική για "παιδάκια"...

"When The River Runs Deep": Riffs ξυράφια από το κιθαριστικό τρίδυμο Murray/Smith/Gers που κολλάνε αμέσως στο μυαλό. Σερβίρονται με σαρωτικό drumming (πραγματικά ο Nicko McBrain παίζει "τις κάλτσες του" εδώ) και οργιάζουσες μπασογραμμές.

"The Book Of Souls": Το title track κλείνει ιδανικά το πρώτο μέρος με έναν συγκλονιστικό Dickinson, που ειλικρινά προκαλεί ανατριχίλα με την ερμηνεία του. Μέχρι στιγμής ομολογώ ότι έχω πάθει πλάκα, δεν την περίμενα τέτοια επιστροφή. Κι είμαστε ακόμα στα μισά...

"Death Or Glory": Μπομπάτη είσοδος στο δεύτερο "τόμο" (όχι των ΖΝ) του "Βιβλίου των Ψυχών" με ένα τραγούδι που ξεχωρίζει με το λυρισμό και την επικότητά του. Απίστευτα ξεσηκωτικό, ανυπομονούμε να το ακούσουμε live.

"Shadows Of The Valley": Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι για μένα η μόνη "απλά καλή" στιγμή του δίσκου. Το τονίζω, το "Book Of Souls" δεν έχει ούτε ένα μέτριο δευτερόλεπτο, απλώς το, κατά τ' άλλα πιασάρικο, "Shadows Of The Valley" μάλλον θα ταίριαζε καλύτερα σα bonus track σε εναλλακτική έκδοση του album. Αλίμονο, οι Maiden μπορούν και πολύ καλύτερα...

"Tears Of A Clown": ... και φυσικά το αποδεικνύουν τρίβοντάς μάς στα μούτρα ένα τραγούδι φτιαγμένο από πυρακτωμένο ατσάλι! Ο ορίσμός της metal δύναμης που ξεχύνεται μέσα από αιχμηρά riffs και γεμάτες συναίσθημα μελωδίες. Ισως το πιο Maiden κομμάτι του δίσκου. Τολμώ να πω, ότι σε λίγα χρόνια θα μιλάμε για ένα απ' τα "κλασσικά" τραγούδια τους.

"The Man Of Sorrows": Σας θυμίζει κάτι ο τίτλος; Δικαιολογημένα. Το κομμάτι κλείνει πονηρά το μάτι στους μυημένους και αποτελεί συνέχεια της ομώνυμης, επικής μπαλάντας του Bruce Dickinson. Ακόμη μια καταπληκτική ερμηνεία στα φωνητικά, ακόμα ένα αριστουργηματικό κομμάτι, ένας χείμαρρος συναισθημάτων.

"Empire Of The Clouds": Ο τελειότερος επίλογος για το "Book Of Souls". Μπάσο οδοστρωτήρας από τον Steve Harris, εκπληκτικά solos, το drumming "ζωγραφίζει", με λίγα λόγια, Maiden και τα μυαλά στα κάγκελα! Ώπα κάτσε, τελείωσε; Πότε πέρασε μιάμιση ώρα; Repeat...

Φαίνεται εξωπραγματικό, αλλά οι "παππούδες" πλέον Maiden, καταφέρνουν μετά απο 36 χρόνια πορείας να βάλουν τα γυαλιά σε πολλούς "σωτήρες του metal", και να παρουσιάσουν ένα δίσκο, που τολμώ να πω, ότι θα γίνει κλασσικός και θα κερδίσει επάξια μια θέση δίπλα σε ογκόλιθους όπως "Number Of The Beast" και "Seventh Son Of A Seventh Son". Υποκλίνομαι...

9,5

Νίκος "The Clansman" Τσουτσοπουλάκης

DIE ANTWOORD @ Zenith, Μόναχο, 21.01.2015

Όποιος δε γουστάρει Die Antwoord είναι φλώρος. Απ' όπου και να το πιάσεις, ισχύει. Ειδικά άμα το λέμε εμείς. "Ναι, αλλά αυτοί παίζουν κατί σα ραπ και κάτι τέκνο και εγώ ακούω πιο πολύ χάρκορ πανκ και...", σκάσε είσαι φλώρος. "Εμένα δε με πείθει το zef gangsta στυλάκι τους, στάνταρ πρόκειται για πλουσιόπαιδα απ' τα προάστια που εκμετ...", βούλωνε ρε τρομπα. "Αν δεν είχαν τις σοκαριστικές εμφανίσεις και τα βίντεο και τους μαρκετίστες από πίσω, δε θα...", σκασμός μαλακισμένο. "Εγώ δεν τον έχω κάνει λάστιχο με τη Yo-Landi". Ψεύτης.

Αφού τα έχει όλα αυτή η μπάντα: βάρβαρα, υπερκαγκούρικα μπίτια για ξύλο και παρτάρες, ακατανόητους στίχους σε μια διάλεκτο που θα χρησιμοποιούσε ένα βαποράκι Elf σε νταλαβέρι με τον Paul από την ομώνυμη ταινία, ένα αρχίδι του κερατά με ζηλευτά τατουάζ να ραπάρει αυτούς τους στίχους, βιντεοκλιπάρες-αριστουργήματα νοσηρού τρόμου, και φυσικά, στα πορνομωρουδίστικα φωνητικά το πιο σεξουαλικό ον στον πλανήτη να ξυπνάει ορμές, τις οποίες κάθε άτομο ενταγμένο στην κοινωνία οφείλει να έχει προ πολλού θάψει στο ασυνείδητό του. Το "I just had the weirdest boner", που είχα διαβάσει παλιότερα και αναφερόταν στη Yo-Landi, είναι η σωστότερη τοποθέτηση. Δεδομένου λοιπόν, ότι η αυτή η μπάντα τα έχει όλα, περίμενα ανάλογη προσέλευση κόσμου, στη μόλις δεύτερη εμφάνιση των Die Antwoord επί μοναχικού εδάφους. Αυτό που δεν περίμενα είναι ότι θα ξεπουλούσαν ένα venue χωρητικότητας εφτά χιλιάδων ψυχών. Και haterz gonna hate.

Τα πάντα αποτελούσαν ενδείξεις για το πουταναριό που θα ακολουθούσε. Η ουρά για τα μπουφάν προκαλούσε ίλιγγο, τα μπάσα του ντιτζέη μάς γαμούσαν τ' αυτιά λόγω της "ιδιαίτερης" ακουστικής του ιδιαιτέρως ψηλοτάβανου Zenith, άπειρα πιτσιρίκια που ήδη χοροπηδούσαν σα κατσίκια εκσφενδονίζοντας γενναίες ποσότητες από τα μπυροπότηρά τους στους γύρω παρευρισκόμενους και με την έναρξη του σετ των Die Antwoord να βρίσκεται ακόμα μια ώρα μακριά.

Πώς είναι όταν σ' αρέσει ενα γκρουπ και πας στο live και κάπως, καθ' όλη τη διάρκειά του, είναι σα να ευθυγραμμίζονται οι πλανήτες, σα να κουμπώνουν όλα όπως πρέπει (no pun intended), και νομίζεις ότι είσαι στην καλύτερη συναυλία της ζωής σου; Ε, αυτό. Και ουσιαστικά χωρίς οπτική επαφή με τη μπάντα (εξαιρώντας τον τεράστιο Κάσπερ με το τεράστιο καυλί, βλέπε κουνημένη φώτο), μιας και βρισκόμουν πενήντα μέτρα απ' τη σκηνή. Η σκατένια ακουστική του Zenith, παραδόξως έδινε κολοσσιαίο βάρος σε πριόνια όπως "Pitbull Terrier", "Baby's On Fire" και "Happy Go Sucky Fucky", πολλά μπόνους στον παλμό των πιο τσιφτετελάδικων "Fatty Boom Boom" και "Cookie Thumper!", και έξτρα διαπεραστικότητα σε σέξυ άσματα τύπου "Ugly Boy" και "Rat Trap 666". Τα visuals, κυρίως αποσπάσματα από τα βιντεοκλίπ της μπάντας, τριπάρανε ωραιότατα το εκστασιασμένο πλήθος, μα απ' όσο μπορούσα να διακρίνω, το πραγματικό σόου συνέβαινε μπροστά, όπου η Γιολαντάρα και ο σιχαμερός, μα τόσο πολύ γαμάτος, Ninja κάνανε τα δικά τους σε παιχνίδια με το κοινό και κινήσεις μεγίστων και έμπειρων σταρζ, αλλάζοντας συνεχώς ρούχα, συμπεριλαμβανομένου και του αμαρτωλού χρυσού κολάν της Yo-Landi, η οποία ευτυχώς, σε αντίθεση με τον Ninja, δεν έκανε stage diving, γιατί θα την είχαν κόψει κομμάτια και θα την τρώγανε ζωντανή. Από αγάπη και μόνο.



Για encore δε θα μπορούσε να ακουστεί κάτι άλλο από το άσμα ασμάτων, "Enter The Ninja". Κάπου στη μέση του κομματιού, όταν ξαναμπήκε η Yo-Landi, ένας Γερμανός από δίπλα με πιάνει στο άσχετο και μου λέει σε άπταιστα γερμανικά: "Θα χύσω σε λίγο... Είμαι ερωτευμένος μ' αυτή τη γυναίκα...". Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή έκλαιγε κιόλας.

Για το τέλος, ένα από τα λίγα ντοκουμέντα της βραδιάς, με άθλιο ήχο, το οποίο όμως με ανατριχιάζει κάθε φορά που το βλέπω. "Yo Munich, yo! Be haaaappyyyyyy... Bye-bye!" 

:D:D:D:D:D

 Βαγγέλης Ε.

LAST RIZLA (Gre) - Seamen (2014)

Ο δίσκος των Last Rizla, οι κροκόδειλοι στους υπονόμους, ο Έλβις και ο Ιησούς Χριστός είναι πράγματα τα οποία εγώ προσωπικά δεν τα πιστεύω. Θες να 'ναι το τραβηγμένο παραπάτημα ανάμεσα στην καθαρή φαντασία και την νοσηρή πραγματικότητα που υποσκάπτει την φερεγγυότητα όσων υποστηρίζουν ότι είχαν οποιαδήποτε επαφή μαζί τους, θες να 'ναι οι ίδιες οι ιδιότητες που αποδίδονται σε αυτά, κυμαινόμενες από ένα απλό φλερτ μέχρι μια σκληρή παρτούζα με το μεταφυσικό... δεν ξέρω. Το θέμα είναι ότι απαιτεί κάτι παραπάνω από καλή πίστη για να μπορέσεις να ασχοληθείς μαζί τους. Και να που εξ' ουρανού λοιπόν σκάει στα χέρια μου LP που αυτοχαρακτηρίζεται νέος δίσκος των Last Rizla, για να με βάλει στην πρίζα. Ξεπερνάω το πρώτο σοκ που έγκειται στον παραλογισμό του να κρατάς κάτι το οποίο δεν υπάρχει, για να πέσω στην δεύτερη μεγάλη αντίφαση που έρχεται με τον χαρακτηρισμό «νέο». Η κοινή λογική θέλει, όσο περνάει ο καιρός κάτι να γερνάει, εκτός από εκείνη την ταινία με τον Brad Pitt ("Η απίστευτη ιστορία του Μπίλμπο Μπάγκινς" νομίζω στα ελληνικά). Αν έχει όμως οποιαδήποτε υπόσταση ο μύθος που ήθελε αυτόν το δίσκο να κυκλοφορεί στα χέρια των πολύ μυημένων προ τριετίας, η ερώτηση που έρχεται στο μυαλό είναι... Ποιος, ή τι τελοσπάντων, είσαι ξένε; 

Έχουμε αποδείξει ότι δεν διστάζουμε να μετατρέψουμε το blog σε πεδίο ψυχανάλυσης, ή ακόμα συχνότερα παράθεσης φτωχού χιούμορ. Δεν ξέρω σε ποιά από τις δύο κατηγορίες εντάσσεται το κείμενο αυτό. Αλλά θα προχωρήσω κάνοντας πως δεν με απασχολεί, και θα σας πρότεινα να κάνετε και σεις το ίδιο. Οι πληροφορίες λοιπόν που έχουμε, θέλουν τους Last Rizla να έχουν περάσει κάμποσα χρόνια της ζωής τους σε νησί, το οποίο έστω και υποσυνείδητα επηρεάζει τις συνθέσεις τους. Αντίθετα με το τι πιστεύει πολύς κόσμος, τα νησιά δεν έχουν μόνο καλοκαίρι. Και όταν έρχεται ο χειμώνας η απομόνωση που προσφέρει η θάλασσα δίνει μια τελείως διαφορετική χροιά στην καθημερινότητα. Μοιραία οι σύνδεσμοι με το "Oceanic", αυτόν τον δίσκο πρωτόλειου post metal πειραματισμού που έφερε στο προσκήνιο μια πιο ζεστή εκδοχή του ρυθμικού ορυμαγδού των εμβληματικών πρώτων δίσκων του J.K. Broadrick, εμφανίζονται πιεστικά στο μυαλό μου. Η σαφώς απλοικότερη αντίληψη των συνθέσεων που επιχειρείται στο "Seamen" όμως, δείχνει να αντλεί την ρυθμικότητά της περισσότερο από το ευφυές χώνεμα του "Australasia" των Pelican, προτάσσοντας τον οργανικό θόρυβο και το feedback έναντι των πολύμορφων εφέ των Isis. Εδώ ίσως είναι και η μόνη ένστασή μου, αν πρέπει να βρω κάποια, καθότι έχοντας νιώσει πάμπολλες φορές αυτήν την ωμή, καθηλωτική δύναμη που εκπέμπει ο ήχος τους σε live συνθήκες, μου δημιουργείται μια κωλοπαιδίστικη βουλιμία για ακόμα περισσότερο όγκο, περισσότερη βρωμιά. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω όταν στην επόμενη πρόταση ετοιμάζομαι να κάνω την εξής παρατήρηση:

Αν θέλετε να καταλάβετε την ουσία των Last Rizla, και όχι απλά του "Seamen", θα πρέπει να λάβετε υπόψη σοβαρά τον τίτλο του δεύτερου κομματιού. ΤΣΙΜΕΝΤΟ. Συνοψίζει την ουσία των Last Rizla περισσότερο από ο,τιδήποτε. Βάρος, πολύ βάρος, ασήκωτο βάρος, συνδυασμένο με υπνωτιστική ρυθμικότητα και μια σπονδυλωτή ζεστή δομή που αποφεύγει τα ανούσια ξεσπάσματα δίνοντας τους λυτρωτικό χαρακτήρα, όπως οφείλουν να έχουν σε τέτοια μουσική, όταν έρχονται. Ένα σταθερό story telling που κάνει την απόσταση από το πρώτο λεπτό μέχρι το εικοστό όγδοο να μοιάζει με μια στιγμή. Τα πάντα από το ολοκληρωτικά (d.i.y.) γκρίζο με γκρίζο εξώφυλλο μέχρι την τελευταία πινελιά παραμόρφωσης, λειτουργούν ταγμένα σε ένα ενιαίο concept. CEMENT.

Τώρα που κλείνει η χρονιά και θα χιονίσει και θα κλειστείτε μέσα και θα πίνετε σαν τον διάολο, να πάρετε το δίσκο. Μην τον βάλετε πάνω από το τζάκι ακόμα κι αν είναι δώρο, γιατί θα λιώσει. Να τον βάλετε όμως δυνατά, τόσο ώστε να τρίζει το ποτήρι με το κόκκινο κρασί. Και όταν, και αν, ξανακάνουν live οι Last Rizla, να μην το χάσετε γιατί τότε θα είναι που θα αγαπήσετε παντοτινά και αμετάκλητα το "Seamen". Και μιας και είναι το τελευταίο κείμενο μου για το '14 έχω να δηλώσω, αγάπη, λουλούδια, έρωτας... δεν θα βρείτε τίποτα από αυτά σε αυτόν τον δίσκο. 

http://lastrizla.bandcamp.com/

http://lastrizla.blogspot.gr/

Ιωσήφ Χ.

10 TO GO (Gre) - All In Something Failed (2014)

Οι 10 To Go από τη Λάρισα είναι οι τύποι που θα σου χαρίσουν γύρω στις πενήντα χύμα κόπιες του EP τους (χωρίς artwork εννοείται) και δε θα παίζει καμία. Είναι επίσης τα άτομα που θα ανεβάσουν το πρώτο τους full length στο bandcamp και οι τίτλοι των κομματιών θα έχουν λάθη. Ταυτόχρονα, είναι μια από τις ελάχιστες εγχώριες μπάντες που θα μπορούσε να ανοίξει επάξια ένα live Propagandhi και ένα γκρουπ που θα λιώσει για να φτιάξει τέρμα πορωτικά βίντεοκλιπ. Όλα τα παραπάνω είναι τρου στόριζ.

Μετά το πολλά υποσχόμενο ομώνυμο EP που κυκλοφόρησαν πριν δύο χρόνια, οι 10 To Go στο "All In Something Failed" εμφανίζονται λιγότερο σαματατζήδες, αλλά φουλ βελτιωμένοι και δεμένοι και φαίνονται έτοιμοι να παίξουν μπάλα με τους καλύτερους του μελωδικού πανκ ροκ. Ο δίσκος ξεκινώντας, σε πιάνει κατευθείαν απ' τα μούτρα με το εναρκτήριο "Your Choice" που μπαίνει με ένα τελείως Propagandhi riff και συνεχίζει το ίδιο τροπάρι χωρίς διακοπή για ανάσες. Η συνέχεια παραμένει εξίσου εντυπωσιακή και το άλμπουμ κυλάει υπέροχα με συναισθηματικές συνθέσεις, νεανική καύλα, riff-άρες και πολύ πιο δουλεμένες και ισορροπημένες (σε σχέση με το παρελθόν) εναλλαγές βραχνών και μελωδικών φωνητικών με άψογη προφορά. Επίσης, η αγάπη της μπάντας για το ska γίνεται πλέον προφανής με τρία τραγούδια τέτοιου στυλ, μη φανταστείτε όμως Πατρινό καρναβάλι με καραμούζες, μαυροδάφνες και λοιπά, μιλάμε για πάνκικη ρέκλα με κιθαράρες, κάτι σαν απολιτίκ, έφηβοι Inner Terrestrials.

Τα τραγούδια είναι όλα ένα κι ένα, με προσωπικά αγαπημένα τα "Fast Love", "Lose Your Shadow", "Who You Are" και το χιτάκι "Something Ain't Right", για το οποίο κυκλοφόρησε και αυτή η βιντεοκλιπάρα. Δεν υπάρχει λόγος να πω περισσότερα, αυτοί που ψήνονται με μελωδικό πανκ ροκ και δε χαλιούνται από την Αμερικανίλα και την πιο ποπ/συναυλιακό ροκ προσέγγιση θα βρουν την υγειά τους μ' αυτή τη δισκάρα, τα τραβάει και η εποχή τέτοια ακούσματα εξάλλου. Ενδώστε.

http://10togoband.bandcamp.com/

Βαγγέλης Ε.

TEITANBLOOD (Spa) - Death (2014)

Η συχνότητα με την οποία ο Θάνατος ξετρυπώνει στις απρόσεχτες μέρες μου τελευταία (καμία μέρα δεν είναι προσεχτική αν δεν υποτάσσεται εννοιολογικά σε αυτόν), είναι μεγάλη. Αρκετά μεγάλη, αν τη φέρω σε σύγκριση με την κείμενη πενταετία. Το λοιπόν... Όταν εγώ σκέφτομαι το γέρο-Θάνατο νιώθω πολύ οκ, γιατί έτσι κρατάω καλά στο μυαλό την αλήθεια για τη φύση του. Αυτή λέει πως δεν υπάρχει. Όταν όμως εκείνος σκέφτεται εμένα και μου τραγουδά μέσω αντιπροσώπων, θέλει να με νικήσει στο παιχνίδι μου θυμίζοντάς μου το αναπόφευκτο.

Και ενώ εξακολουθώ να μετατρέπω τις "κριτικές" μου σε εκθέσεις ιδεών, οι Artificial Brain λαγοκοιμούνται με τον αέρα ήρεμης δύναμης, οι Morbus Chron... τι σκατά να πω για τους Morbus Chron... οι Lvcifyre με ταράξανε, και οι Pyrrhon με κεντρίσανε βαθιά, και όλα αυτά καθώς το νέο Dead Congregation μας χτυπάει την πόρτα. Ντάξει, το death metal πανηγύρι δεν περίμενε το 2014 για να γίνει. Απλά η ποιοτική του 2014 είναι πιο κοντά στις προσωπικές μου απαιτήσεις.

Όμως. Ό-Μ-Ω-Σ φίλοι... η ικανοποίηση της χρονιάς (απ αν’τίλ νάου) θέλει πρόσωπο δίπολου του οποίου το θετικό άκρο το κρατούν οι Morbus Chron, για τους οποίους τι σκατά να πω. Το αρνητικό άκρο έπρεπε να είναι καταραμένο, ανίερο και επιλήψιμο. Πρέπει να έρθει για να σφραγίσει τις ανησυχίες μου, να τις επιστεγάσει. Στο πρόσωπο δύο ανίερων καθαρμάτων που μπολιάζουν στο έργο τους ακόλαστες ρήσεις με στίχους από λογοτεχνικά έργα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το τι ή αν κρύβεται κάτι περισσότερο κάτω από το προφανές εντερικό και βδελυρό προσωπείο, όπως ακριβώς θα έκανε ο μυστικισμός. Μία θέση που στα μάτια μου ενισχύεται από το σημάδι της Noevdia που περίτρανα μπορούν να μοστράρουν.

Λοιπόν, λοξοδρομώ για λίγο. Έχετε δει το "Batman: The Dark Knight" του Nolan; Καλά σίγουρα το έχετε δει. Πάρ’τε τώρα και κριτική κινηματογράφου. Μεχ. Όχι κακό, σίγουρα, αλλά μεχ. Το λοιπόν, σε μία σκηνή ο Joker λέει πως η σχέση του με τον ήρωά μας είναι αυτή που θα είχαν μία ασταμάτητη δύναμη με ένα ακλόνητο αντικείμενο τη στιγμή της επαφής τους. Πάντα φανταζόμουν αυτή την εικόνα σαν ένα κύμα κοσμικής ακτινοβολίας που προσκρούεται σε ένα λαμπερό και συμπαγή κύβο από κάποιο γυαλιστερό ασημένιο υλικό. Τώρα, ας το χαλαρώσουμε λίγο το πράμα και ας μην δώσουμε και την ιδιότητα του αδιαπέραστου στο ακίνητο σώμα. Ας έχουμε μία θύελλα και ένα βάλτο, μία θεομηνία που χτυπά μόνο ένα άκοσμο, βρωμερό και λασπωμένο μέρος.

Οι Teitanblood μελοποίησαν την εικόνα ξεπερνώντας το πρόβλημα του συλλογισμού. Το να είσαι στο κέντρο ενός λασπερού βάλτου την ώρα που η τελειότερη θύελλα έρχεται να χτυπήσει. Όταν αυτά τα drums, οι σταγόνες της βροχής, οι κεραυνοί και τα μπουμπουνητά της, όταν τα riffs, ο αδυσώπητος αέρας, και τα φωνητικά, η λυσσασμένη ανάσα του Θανάτου, κινούνται μοναδικά με σκοπό να βαφτιστούν και να αποβληθούν σαν άρρωστο βρέφος μέσα στην ακλόνητη σταθερότητα του βάλτου. Του βάλτου που σαν την παραγωγή του δίσκου, θα απλώσει και θα μεστώσει την οργή σε όγκο. Θα την δεχτεί και θα της επιτρέψει να κάνει όσα θέλει και μπορεί χωρίς όμως να ξεφύγει από το χώρο που της έδωσε. Κίνηση και ύλη. Δημιουργία, μέσα και έξω από την άβυσσο. Πριν και μετά το θάνατο και τη ζωή. Μη μπερδεύεστε για το ποιο είναι ποιο, αλλά για το ποιό από τα δύο ζούμε. Ταχύτητα, ακατέργαστα leads και κτηνώδης συμπεριφορά σαν αυτή της επιβίωσης. Το drumming είναι αγχώδες και φιλοπόλεμο. Όμως ξανά και ξανά και ξανά, τίποτα δεν θα το άκουγα όπως τώρα αν δεν ήταν έτσι η παραγωγή. Γαμώ το κέρατό μου δηλαδή. Τι διαολεμένη ατμόσφαιρα είναι αυτή; Ένα παραπέτασμα από πιτσιλιές λάσπης, ένας κοφτερός βούρκος, μία τσιμεντένια θέληση να απλώσει την ορμή της μουσικής όσο περισσότερο γίνεται. Τέλος. Αυτό είναι το "Death" για εμένα. Ένα κραυγαλέο συνονθύλευμα δύναμης και ορμής, ανίερης ανάγκης για βλασφημία. Για ζωή και θάνατο. Για την πτώση και το τράβηγμα πίσω.

Οπότε, να σου η επιβεβαίωση. Η σφραγίδα των εικασιών μου. Το δίπολο που ήθελα για να ικανοποιηθώ μέχρι τώρα, συμπληρώνουν οι Teitanblood. Η επιστέγαση των σκέψεών μου εμφανίζεται ξεδιάντροπα χωρίς κανένα μασκάρεμα. Δεν έχει τίτλο, το όνομα της είναι η ιδιότητά και η ταυτότητά της, οι αντιπρόσωποί της είναι Ισπανοί, αν είναι δυνατόν. Ισπανοί... Θυμάσαι Αντώνη Δ., τότε στη Θεσσαλονίκη που γελάγαμε χωρίς να μπορούμε να βρούμε μπάντα από εκεί που να ακούγαμε κάποτε και ακόμα; Λέγοντας μέσα σε αμπελοφιλοσοφίες πως οι Ισπανοί είναι ο πιο αποτυχημένος μέταλ λαός; Γιατί χάθηκες ρε μαλάκα;

http://www.noevdia.com/

Γιώργος Κ.

DYSPNEA (Gre) /UNFIT EARTH (Gre) - Split (2014)

Είναι μεγάλο το βάρος της εισαγωγικής πρότασης, όταν έχεις να γράψεις στο blog για κανα δίμηνο. Πρέπει να πετάξεις με τη μία τους άσσους από το μανίκι για να κρατήσεις τον αναγνώστη, να του θυμίσεις ότι εδώ είναι η φάση η καλή. Υπάρχει λοιπόν εδώ και μέρες ένα μικρό ανθρωπάκι που μου γαργαλάει το περίνεο, τσιρίζοντάς μου "γράψε κάτι έξυπνο". Από τη μία σκέφτομαι να του πω ότι είναι γελοίο να κάνω τόσο κόπο για μια εισαγωγή που θα διαβάζω εγώ με τον φίλο μου το Βαγγέλη (ο Γιώργος Κ. αγνοείται), αλλά από την άλλη το γαργαλητό στ' αρχίδια είναι ωραίο, οπότε το αφήνω να κάνει τη δουλειά του. Η χρήσιμη πληροφορία της εισαγωγής αυτής, είναι ότι το περίνεο είναι εκείνη η περιοχή μετά τα αρχίδια και λίγο πριν τα διόδια (ή αντίστροφα, ανάλογα από πού έρχεσαι).

Με τέτοια εισαγωγή βέβαια το πιθανότερο είναι ότι στο μανίκι κρυβόταν ένα ψηφιακό ρολόι που ψώνισες από την πλατεία Βάθης, αλλά δεν έχει σημασία, τη φόλα τη φάγατε ήδη. Ο λόγος που γίνεται όλη αυτή η μανούρα είναι γιατί θέλω να γράψω δυο-τρεις γραμμές που να λένε ότι πολύ μου αρέσει το split Dyspnea/Unfit Earth, πριν το γράψει κανένας άλλος. Το βινύλιο λοιπόν θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, αν και έχει ανέβει στο bandcamp εδώ και κάμποσο καιρό. Οι Dyspnea, που ανοίγουν το δίσκο, πατάνε σε αυτόν τον mid 00's μουντό crust ήχο που έχει ένα εξτραδάκι στα μπάσα σε σχέση με τις πριμαδούρες που βρίσκουμε σε πιο κάτσα-dis καταστάσεις. Παρόλα αυτά στα προηγούμενά τους, κιθαριστικά κρατούσαν d-beat γραμμή, κάτι που στο split αυτό φαίνεται να έχει υπαναχωρήσει, χάριν μιας πιο ατμοσφαιρικής neo-crust πλευράς. Διόλου κακό όμως, γιατί οι μελωδίες τους είναι αρκετά ευχάριστες και ταιριάζουν στην mid tempo λογική που παίζουν εδώ.

Στη δεύτερη πλευρά σε κοντινό μουσικά στυλ, βρίσκουμε επιτέλους κάποια παραπάνω κομμάτια από τους Unfit Earth, μετά από εκείνο το γαμάτο 7άρι split με τους Πατρινούς ήρωες Dirty Wombs, τους οποίους αυτοβούλως σπονσοράρει το Projekt Fishtank. Οι Βολιώτες αυτοί εδώ λοιπόν, ακολουθούν το μεταλλάδικο neo-crust μονοπάτι που οδηγεί σε εξίσου σίγουρη αγάπη από τους συντελεστές του blog. Ξέρω ότι ρισκάρω να παρεξηγηθώ λέγοντας το όνομα Fall Of Efrafa, καθώς αν ψάχνει κάποιος για παρόμοιο ήχο, πιθανώς να απογοητευτεί. Δε μπορώ να μην παραδεχτώ όμως, ότι μου έχει καρφωθεί πως χωρίς τους προαναφερθέντες Άγγλους, οι Unfit Earth πιθανά να έπαιζαν κάτι διαφορετικό. Και δε φταίει μόνο το 10λεπτο κομμάτι που κλείνει την πλευρά τους, αλλά και η γενικότερη συνθετική δομή των κομματιών, που είναι κάργα ατμοσφαιρική με παύσεις και εξάρσεις και βαριά φωνητικά και d-beat τύμπανο και όλα τα όμορφα που όσοι ξέρουν να χρησιμοποιούν σωστά, διαπρέπουν στις καταλήψεις και στις μοτοπορείες.

Έτσι κάπως φτάνω στο κλείσιμο του κειμένου, το οποίο φαντάζει το ίδιο δύσκολο με την εισαγωγή. Τα τικ του επιθεωρητή Dreyfus θολώνουν την όρασή μου, αλλά πρέπει να γράψω κάτι άχρηστο, σαν τα αυτοκολητάκια στα cd της Relapse. Α ναι, "For fans of  Έρημος-Επιθανάτιος Ρόγχος"...

http://scullcrasherrecords.bandcamp.com/album/dyspnea-unfit-earth-split-lp
http://dyspneacrustcorilas.blogspot.gr/
http://unfitearth.wordpress.com/

ΥΓ: Η κυκλοφορία είναι co-released από Scarecrow, Sabrota D.I.Y, Scull Crasher, True To The Game, We Don't Fight It, Weird Face Prod. και τις μπάντες που συμμετέχουν.

Ι. Χ.

MINERVA SUPERDUTY (Gre) - Minerva Superduty (2014)

"Minerva Superduty" λέει. Από Καλαμάτα λέει. Όχι, για να μη λέτε, εγώ το έψαξα το "superduty" και βρήκα ότι είναι αγροτικό μοντέλο της Φορντ. Και ξέρουμε ότι το "μινέρβα" είναι μάρκα ελαιόλαδου, οπότε μάλλον έχουμε να κάνουμε με τέσσερις ελαιοπαραγωγούς που βάφτισαν τη μπάντα τους όπως το αμάξι με το οποίο μεταφέρουν μπιτόνια καλαματιανό λάδι. Ή αυτό, ή απλά κάπνισαν υπερβολικά πολύ από κάτι άλλο καλαματιανό (ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΤΥΠΟΥ ΧΑΣΙΣΙ ΛΕΩ, ΤΟ ΠΙΑΣΑΤΕ Ε-ΧΕ-ΧΕ-Ε????). Τώρα που το σκέφτομαι, η δεύτερη εκδοχή μοιάζει πιο πιθανή, αν λάβουμε υπόψιν ότι έχουν τιτλοφορήσει κομμάτι "Τσάκωνας Emperor". Εκτός κι αν δεν εννοούν τον εθνικό μας ηθοποιό, αλλά τον κάτοικο της Τσακώνας, που ίσως παράγει κι αυτή καλό λάδι. Το σίγουρο πάντως είναι ότι εκ' πρώτης όψεως, αυτοί οι μυστήριοι τύποι θέλουν να μας μπερδέψουν και να παίξουν με τα νεύρα μας.

Πατώντας το play όμως, τα πράγματα γίνονται απλά και ξεκάθαρα. Με το που κυλήσουν τα πρώτα δευτερόλεπτα αυτού του EP, καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για δουλειά με ατμόσφαιρα αγαπημένη και γνώριμη και εκτέλεση με προσοχή στη λεπτομέρεια και απόλυτα πειστική. Οι Minerva Superduty παίζουν μουγγό post metal/sludge. Είναι απ' αυτούς τους θαρραλέους που δεν ενδιαφέρονται να πάρουν έξτρα πόντους από τη χρήση φωνητικών και είναι διατεθειμένοι να αφήσουν τις συνθέσεις να κουβαλήσουν όλο το βάρος της προσοχής, ακόμα κι ενός κυνικού ακροατή. Και πράγματι, αυτές οι συνθέσεις αποδεικνύονται σκληροί χαμάληδες και κρατάνε απ' την αρχή ως το τέλος το ενδιαφέρον του απαιτητικού μαλάκα μας. Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει και η δομή των κομματιών, όπου έχουμε εμπνευσμένες κιθάρες, μικρές διάρκειες και σπασμωδικές αλλαγές, οπότε αποφεύγονται ερωτήσεις όπως "άλλαξε το κομμάτι;" και "πόση ώρα κρατάει;", καθώς και η υπνηλία που συνήθως προκαλούν (τουλάχιστον σε μένα) πολλές μπάντες του ιδιώματος. Με το να μου φέρνουν στο μυαλό το αλλοπρόσαλο των The Austerity Program, την επικούρα των Capricorns και το ματζέστικ των παλιών Intronaut, οι Minerva Superduty σίγουρα κάνουν κάτι σωστά.

Τέλος, όσον αφορά στα φωνητικά, δεν ξέρω ρε γαμώτη, αυτό το EP είναι τόσο καλό που δεν μου πάει η καρδιά να πω ότι θα το προτιμούσα με φωνή. Δε μπορώ καν να καταλήξω αν θα ήταν όντως καλύτερο με φωνητικά.  Όπως και να 'χει όμως, εμπιστεύομαι τους Minerva Superduty, οπότε είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα κάνουν ακριβώς αυτό που πρέπει, για να μας γαμήσουν τα κεφάλια όσο το δυνατόν περισσότερο και να συνεχίσουν να μας προμηθεύουν με το καλύτερο ελληνικό λάδι.

http://minervasuperduty.bandcamp.com/

ΥΓ: Φανταστικό εξώφυλλο, ορίστε και το σάιτ του καλλιτέχνου: http://www.kavounis.gr/

Βαγγέλης Ε.

TWILIGHT (US) - III: Beneath Trident's Tomb (2014)

Η συγκεκριμένη αναζήτηση δεν εμπίπτει -μιας και δεν είναι ευκόλως κατηγοριοποιήσιμη, και επομένως δεν είναι ευκόλως ταξινομήσιμη- στο στερεοτυπικό πλέον τρόπο που ανταποκρίνομαι σε μία παρόμοια της. Αυτό γιατί ποτέ δεν αντιμετώπισα το όνομα σαν μία οντότητα, και έτσι δεν υπήρχε ποτέ ένα συναίσθημα σταθερότητας αναφορικά του. Ίσως λάθος, αφού υπάρχει επάρκεια επιχειρημάτων για να αντιμετωπιστεί ο ισχυρισμός, όμως για μένα αυτό αποδείχθηκε ιδιαίτερα λειτουργικό, και ίσως αρκετά προσοδοφόρο, αφού καθόρισε τις όποιες "απαιτήσεις" μου.

Προτιμούσα να βλέπω αυτή την τερατογένεση σαν ένα οργανισμό που μπορεί να καταχράται τους κανόνες της φύσης και να προσαρμόζεται στο περιβάλλον του έγκαιρα αλλάζοντας μέλη με εκείνα που θα τελέσουν σωστότερα το έργο στο οποίο ο εγκέφαλος πλέον απασχολείται, χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψει χρόνο και ενέργεια για να μάθει και να αναπτύξει εσωτερικούς μηχανισμούς και τεχνικές που θα του εξασφάλιζαν τα μέσα για την περάτωση του. Έτσι η απόσταση που χρειάστηκε να καλυφθεί στη διάρκεια της ζωής του έγινε με την καταλυτική δράση των έκτακτων αλλαγών του συστήματός του.  Σαφώς λοιπόν, δεν έχω στο μυαλό μου τους Twilight σαν συγκρότημα, παρά σαν μία τέτοια "μηχανή".

Αυτή η μηχανή λοιπόν λειτούργησε με μία τέτοια λογική. Οι αλλαγές του ύφους από κάθε δίσκο σε επόμενο είναι κατάστικτες. Από την πιο ωμή και σκοτεινή, γδαρμένη μουσική που ακούς στο ντεμπούτο τους μέχρι την πιο "κατασταλαγμένη" και ποικίλη μετα-προσέγγισή της στο δεύτερο δίσκο φτάνει στην παραδομένη, αργή και τελεσίδικη του τελευταίου. Ο οποίος, σαν μία φάρσα, μού ακούγεται πιο ενωτικός, πιο μοναδικός και πιο προσωπικός από τους προηγούμενους δύο. Είναι αναγνωρίσιμος για τον τρόπο του και όχι για τα μέλη του, με το μένος του κατευθυνόμενο και διαχεόμενο ταυτόχρονα από αυτά.

Ο πρώτος δίσκος διαμόρφωσε την ιδέα, κάποιες δυνάμεις έγιναν ο πυρήνας και το αποτέλεσμα αποδιδόταν μέσα από ηχητικά κουβάρια. Στο δεύτερο κάθε μέλος έκανε κάθε κομμάτι δικό του δίνοντας πολλαπλές προσωπικότητες. Εδώ παρουσιάζεται μία. Πιο αργή, πιο παραδομένη, πιο εσωτερική με σταθερότερους ρυθμούς ξύνει όχι την επιφάνεια αλλά όσα καλύπτει. Ο θόρυβος που κρατάει την industrial ρυθμική μονοτονία ακολουθεί και ακολουθείται από doom κιθάρες και στρυφνές μελωδίες δίνοντας μία πιο νερωμένη Ved Buens Ende παράσταση. Σωματικά μπορείς να ανταποκριθείς στο δίσκο, τρόπον τινά, χορεύοντας, εσωτερικά μπορείς να θερμαίνεσαι και όταν το τραγούδι το απαιτήσει, να πυροδοτήσει το γνώριμο μαύρο χάος και να ξεκινήσεις να φλέγεσαι.

Προσωπικά, αυτή η περίεργη δυναμική του κάνει το δίσκο να ξεχωρίζει. Αυτός ο έλεγχος που έχει μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων δεν επιτρέπει να τον καθορίσω. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έχω μία δουλειά με χαρακτήρα από μία μπάντα (ή μηχανή) που δεν περίμενα (ίσως και δεν με ένοιαζε) να μου τη δώσει, με κρατάει σε ένα πολύ γλυκόπικρο μέσο από το οποίο δεν θέλω να βγω. Και αυτό υποβοηθάται από τη χαρά που έδωσε η αποδοτικότατη συμμετοχή του Thurston Moore. Έχοντας όλα αυτά λοιπόν στο ενεργητικό τους, το "III: Beneath Trident's Tomb" είναι ένα εξαίρετο αντίο για τους Twilight.

http://www.centurymedia.com/

Γιώργος Κ.

PYRRHON (US) - The Mother Of Virtues (2014)

Αν οι Morbus Chron (και μάλιστα χωρίς να έχουν μία προσωπικότητα σαν αυτή του Schuldiner) κάνουν ένα άλμα τόσο μεγάλο στον επόμενο δίσκο όσο και στο φετινό, ακρωτηριάζοντας ακόμα περισσότερο την ταμπέλα του death metal, θα έχουμε να κάνουμε με τους δικούς μας Death, της γενιάς μας, you know. Τώρα, κάτι φοβερό πρέπει να μαγειρεύεται στο νέο Teitanblood. Το κομμάτι που δημοσίευσαν ήταν κολαστήριο ψυχών και μάγκες, το Epistastis θα κόβει κώλους. Επόμενο τώρα, τώρα, το Triptykon δεν το άκουσα ακόμα αλλά ελπίζω στα καλύτερα. Μαςς ριβιούινγκ ιζ δε νέημ. Οι Epistastis όμως (ενωτική πληροφορία, βοηθά στη συνοχή), οδηγούνται στο στόχαστρο και από δεύτερη πηγή, αυτή των Pyrrhon, μιας και οι δύο μπάντες μοιράζονται μέλος. Και να 'μαστε στους Pyrrhon με τους οποίους θα ασχοληθώ.

Το εξώφυλλο με αρρώστησε. Και η μουσική το ίδιο. Διπλά εύσημα εκεί, επειδή δεν αφήνεται στην παρορμητική του δράση αλλά εκμαιεύει το περιεχόμενο. Το οποίο είναι πλουσιοπάροχα διανθισμένο με πλήθος νευρικών απολήξεων εκτεθειμένων στον αέρα και τα ζωύφια της πόλης, της θλίψης και της σκέψης. Η τεχνικώς μαινόμενη πλευρά του δίσκου είναι ένα σεμινάριο από μόνη της, και οι επιρροές θα μπορούσαν να καλύψουν ένα εύρος από τους Ulcerate στους Portal, ενώ κραυγές από σχισμένες Voivod-ικές θα έλεγα φτάνουν μέχρι τη βοθριλοεντερική χροιά των Nile. Στις φρέσκιες φουρνιές του χώρου, ο δίσκος είναι ένα tech-death βυρσοδεψείο που αφαιρεί όχι το δέρμα από το σώμα, αλλά την αύρα από το δέρμα. Τεχνικά όλα γλιστρούν προς τη δυσαρμονία, την πιο μελωδικά αδύναμη γραμμή, που αγαπημένος της σκοπός είναι να ζεσταίνει την άβολη θέση στην οποία θα σε βάλει να κάτσεις. Ένα βορβορώδες αποτέλεσμα που συνδυάζει τον τρόμο και τη σκέψη μακριά από αυτόν, όμως γεννημένη εξαιτίας του.

Δυσκολεύομαι να μην αναφερθώ στην αδιάλειπτη μεθόδευση των τελευταίων χρόνων στις τεχνικές και στο στήσιμο που χρησιμοποιούν οι Γάλλοι ψάλτες Deathspell Omega, υπαίτιοι της ισχυρότερης τερατογένεσης που πέρασε από το μουσικό παραπέτασμα. Αυτό, συμπληρώνεται με ονόματα, και παρότι δίπλα στο πρώτο δε μπαίνει κανένα, από κάτω αρχίζει να σχηματίζεται ένας καλός αριθμός αιρετικών. Οι Pyrrhon (τσεκάρετε σαν γρήγορο παράδειγμα το "Eternity In A Breath") εμπίπτουν και αυτοί της κατηγορίας. Μέχρι τώρα το μόνο που με νοιάζει για τους Pyrrhon είναι να μην έχουν αντίστοιχη των Ulcerate αναποδιά (λόγω της Relapse), τους οποίους μού θυμίζουν περισσότερο από όλους.

http://pyrrhonband.bandcamp.com/

Γιώργος Κ.

SLOWLY ROLLING CAMERA (UK) - Slowly Rolling Camera (2014)

Έχω την ανάγκη να γράψω για αυτό το δίσκο όσο γρηγορότερα γίνεται. Να τον καταπιώ αμάσητο ρε φίλε, να μην κάτσω να σκαλίσω τίποτα, να προσπαθήσω να μιλήσω για αυτόν ενόσω καίγομαι ακόμα από τις πρώτες ακροάσεις. Ο χρόνος όμως δεν είναι αρωγός αυτής της επιθυμίας καθότι στο συγκεκριμένο σύστημα μετράται τυπολατρικά και μονοδρομεί από νότα σε νότα και τραγούδι σε τραγούδι. Έτσι κάθε στιγμή με βρίσκει πιο κοντά στο δίσκο. Ήδη μέχρι να τελειώσω αυτή την παράγραφο θα είμαι πιο μακριά από την αφετηρία, θα μπορώ να αναλύσω (αναλυθώ) καλύτερα, θα ξέρω πού και τι λαμβάνει χώρα. Η γνώση θα μειώσει την αίσθηση, καθώς κάθε συναίσθημα θα κολλάει πάνω σε μία λέξη, κάθε πέρασμα ή αλλαγή θα παίρνει ένα χαρακτηρισμό. Και οι λέξεις έχουν γίνει τετριμμένες, δύσκολα γίνονται πιστευτές ή το νόημά τους ακούγεται. Γιατί όμως αυτή η κάψα; Γιατί αξίζει η αναφορά στους Slowly Rolling Camera να έχει τη λάμψη που θα είχε μία πρώτη κριτική σε όλα όσα τους συγκρότησαν.

Κάθε σκηνή έχει τη βρωμιά της. Δεν αναφέρομαι στη συναισθηματική ή ηχητική. Αναφέρομαι στην εφήμερη δημιουργία, στην αντιγραφή, στα γίδια που η όποια δισκογραφική πλασάρει και στα καθυστερημένα τέκνα της ανθρώπινης διανόησης που η δεξιοτεχνία τους σε κάποιο όργανο τους ενθάρρυνε αρκετά ώστε να την επιδείξουν και σε ανθρώπους εκτός οικογενειακού κύκλου. Τώρα, κάθε μέτρηση χρειάζεται ένα όργανο και κάθε όργανο χρειάζεται ένα εύρος τιμών. Ο βρωμομετρητής (αυτιά) είναι βιολογικός, οι τιμές καθορίζονται από τα ίδια τα δείγματα τα οποία υπόκεινται μέτρησης (παράγοντες υποκειμενικού και αντικειμενικού να λείπουν, ντιπ ντάουν την ξέρουμε την αλήθεια). Προτείνεται η σύγκριση να λαμβάνει υπόψη της χρονικούς και τοπικούς παράγοντες. Με αυτά τα στοιχεία ας κρίνουμε και τους Slowly Rolling Camera.

Περιμαζεύοντας όλα όσα η αγγλική σκηνή των mid-90's έδωσε στο alternative electro-hip hop που τότε άκμασε, ακουμπώντας στη jazz του τότε με το ένα χέρι και φτάνοντας στη jazz, νέο-jazz, κλασική και ό,τι άλλο-jazz, φτιάχνουμε το υπόστρωμα του δίσκου. Κλείνοντας τα χέρια σε μία τεράστια αγκαλιά που συμμαζεύει όλα τα παραπάνω, και δεδομένου ότι μια αγκαλιά σημαίνει αγάπη, ή κάτι ιδιαίτερα προσφιλές βλέπουμε τα αισθήματα της μπάντας για αυτές τις σκηνές και τα μπαστάρδια τους. Αν μέχρι τώρα ψυχανεμίζεστε λέξεις όπως Massive Attack (καθόλου τυχαία ο παραγωγός τους, παραγωγός και αυτόυ του δίσκου), Portishead, Cinematic Orchestra καλά πηγαίνετε. Ταυτόχρονα, και δικαίως όμως η διαδρομή έγινε μονόδρομος καθότι μαγκιά αρκετή, τεράστια, χρειάζεται μόνο και μόνο για να χωρέσεις τέτοια ονόματα σε ένα δίσκο χωρίς να αντιγράφεις. Το κάτι παραπάνω θέλει αρχίδια.

Το λοιπόν, ο μόνος μονόδρομος που υπάρχει είναι αυτός που σε οδηγούν οι ακροάσεις του δίσκου. Αρχή έως τέλος, μία διαδρομή στην οποία οι επιρροές της είναι τα αξιοθέατα, όχι οι οδηγοί. Η συνθετική τετράδα δε δημιούργησε με αφέλεια, και στα ατού που δίνονται από την καταπραϋντική αύρα της jazz και το τσαγανό της electro-καιλοιπα προστίθενται μεγαλόπρεπα soundtrack-ική τσόντα/νοοτροπία και όλη η ζεστασιά της soul από τα θερμά, μοναδικά φωνητικά που έχει η τραγουδίστρια. Οι διαχρονικές μουσικές, μάλλον τα χαρακτηριστικά τους, έχουν φτιάξει το κράμα του δίσκου που το σμίλεψαν με εργαλεία τις επιρροές τους και μπλαμπλαμπλα φτάνει, σταματάω.

Το ζήτημα επιστρέφει. Και αυτός ο δίσκος, πέραν της προσωπικής επαφής, πρέπει να υποστεί την συγκριτική κριτική του. Ο βρωμομετρητής σε λειτουργία. Ο βρωμομετρητής δεν αντιδρά. Ο δίσκος είναι φρέσκος, ΝΕΟΣ ρε γαμώτο και ταυτόχρονα αναγνωρίσιμος, εύξεινος στους ακροατές που δεν ξέρουν που πατάει, αλλά σημείο αναφοράς για να ψαχτεί και να δει πως εκφράζονταν παρόμοιες σκέψεις τότε και ξεχωριστά, όταν τα είδη δε χρειάζονταν να επιτίθενται το ένα στο άλλο για να αποφευχθεί η ομοιογένεια. Λίγο πολύ οι Slowly Rolling Camera έχουν την ιστορία τους, εννοώντας ότι κανένα μέλος δεν είναι πρωτάρης. Το όνομα όμως μπορεί να σταθεί σαν πρωτάρικο και ελπίζω έτσι να πολώσει με το χρόνο του το φιλότεχνο κοινό. Κρίνοντας από το ντεμπούτο αυτό, το να πάει αυτή η μπάντα άπατη θα είναι προσθήκη στον ατελείωτο καλλιτεχνικό κατάλογο των ατοπημάτων της ανθρωπότητας. Κεράσια.

http://slowlyrollingcamera.bandcamp.com/

Γιώργος Κ.

ANTIVIOSI? (Gre) - Demo III (2014)

Στους καιρούς που διανύουμε, τους πονηρούς, τους πλανευτές καιρούς... είναι θαρρείς και πάνω σε στάχτες του παρελθόντος περπατούμε, πάνω σ' αυτές κυλιόμαστε νωχελικά και ατέρμονα... στο φόβο του αύριο, στη λησμονιά του χτες, στην κατρακύλα την πικρή του βορβορώδους σήμερα... Οι άνθρωποι, ναι, αυτοί οι συν-άνθρωποι, σαν από αρχαία τραγωδία βγαλμένοι, από ταπείνωση και ντροπή τσακισμένοι, πληγωμένοι, στο καύκαλό τους ταμπουρωμένοι, τάχα αδιάφοροι σάμπως ξεχνούν πως κι αυτοί οι ίδιοι κάποτε κλάψαν. Είναι άραγε άνθρωποι αυτοί; Ή σκιές π' ανθρώπους τις βάφτισε η Μέγιστη Νουνά, η Συνήθεια; Αχ Ελλάδα μου, γλυκιά, μικρή μου Ελλάδα! Πού πήγες και ξόκειλες;

Μ' αυτό το ερώτημα το νου να τριβελίζει, πορεύονται κάποιοι από μας. Αυτοί που θαρρετά στη Νεκρά Θάλασσα των καιρών μας ψάχνουν νταλαβέρι με το γνήσιο, με τη χαμένη, την παλιά Ελλάδα... τις γειτονιές που αντηχούσε η λατέρνα, την Ελλάδα των αρχαίων ποιητών, του ζωοδότη Δία, την Ελλάδα με τα λιόδεντρα. Πνευματικοί θαλασσοπόροι στο πιστό καΐκι μας απάνου, η ελπίδα στιγμή δε μάς έλειψε, κι άσε τα κύματα της "παγκοσμιοποίησης" να μας δέρνουν τα πρόσωπα και το αγέρι της αδιαφορίας να λυσσομανάει. Δε λυγάμε 'μεις μωρέ! Μονάχα κοιτάμε, μέχρι που χάνεται το βλέμμα στον ορίζοντα, καρτερώντας... ένα σημάδι μονάχα... ένα σημάδι Χριστέ μου...

... Στάσου! Κοίτα εκεί! Για μια στιγμή που αιώνες βαστάει, βγάζουμε τα ίδια μας τα μάτια ψεύτες. Κι όμως! Στα πέρατα του υδάτινου εφιάλτη, μια κουκκιδά φωτός, μια ελπίδα... Αυτό που στην αρχή για όραμα το πιστέψαμε, κάνει να πάρει μορφή και ουσία. Το φως που πριν τρεμόπαιζε, μας πλησιάζει ακτινοβολώντας κάτι γνώριμο, γαλήνιο, σα θύμησες από τότε που ήμασταν ξέγνοιαστοι μπόμπιρες. Το θέαμα του Θεριού που μας πλησιάζει δε μας γεμίζει φόβο, παρά αγαλλίαση, σαν βλέπουμε πλέον από κοντά το ολόφωτο μεγαλείο του. Το Θεριό δε θα μας βλάψει, το ξέρουμε καλά, το νιώθουμε στο πετσί μας. Το Θεριό μάς φέρνει δώρα, μάς φιλεύει ζεστασιά και νότες, σκέψεις και εικόνες. Αυτά που μέσα μας κουβαλούμε, μα που για χρόνια τα είχαμε παρατημένα να αραχνιάζουν στο σεντούκι της καρδιάς μας. Το Θεριό έχει μαζί του το κλειδί για το σκονισμένο σεντούκι και μάς το προσφέρει κλείνοντας παιχνιδιάρικα το ματάκι του. "Άπλωσε το χέρι και άρπαξέ το!" μοιάζει σα να λέει. Με αθώα περιέργεια, σα παιδί που τον κόσμο ανακαλύπτει, σαν το μικρό αυτό εξερευνητή, περιεργαζόμαστε το κλειδί που φέρει την επιγραφή "Demo III". Έπειτα κοιτάμε το πρόσωπο του Θεριού, που γλυκύτητα και αποφασιστικότητα αστράφτει. Στο μέτωπό του είναι χαραγμένο τ' όνομά του... "Antiviosi?"...

antiviosi.bandcamp.com/album/iii

ΥΓ: Όσοι... "έξυπνοι" πιστεύουν ότι οι punks ("αλήτες" στα ελληνικά) έχουν να επιδείξουν μόνο σκληράδα, ας ακούσουν το "Μπύρες σεξ και ροκεντρολ", μια ωδή στον έρωτα που κόβει την ανάσα, και την επόμενη φορά ας μασήσουν καλύτερα καμιά... στιμορόλ!

Βαγγέλης Ε.

SUNN O))) & ULVER (US/Nor) - Terrestrials (2014)

Οι αυτόματες ταχείς ανασκοπήσεις που λαμβάνουν χώρα στο μυαλό μου βλέποντας αυτά τα ονόματα τα τελευταία χρόνια, είναι κατειλημμένες από στίβες αρνητικού φορτίου. Καθώς όμως αυτό το "&" δηλώνει ότι τα στοιχεία αλληλεπιδρούν, ξέρω μέσα μου ότι το αποτέλεσμα, παρότι μπορεί να βγει σαλάτα, αν μη τι άλλο θα τρώγεται. Όχι γιατί έχω ακράδαντη πίστη στα υλικά της. Αυτά σαπίζουν, χαλάνε, κάποιες φορές μένουν στο ψυγείο πάρα πολύ καιρό, ενώσω οι ιδιοκτήτες ξεχνούν ή νοσταλγούν και δεν τα πετάνε. Η όποια πίστη μου για το αξιόλογο αυτού του συμπλέγματος, βασίζεται στις ποιότητες που οι δημιουργοί του θα πρέπει να βασιστούν για να έχουν έστω και μία τυπική συνέπεια προς την αξιοπρέπεια.

Οι προηγούμενες συνεργασίες του Garm και του O'Malley με τους Aethenor ήταν, στουντιακά έστω, αποδοτικές. Ξεχωριστά, οι πορείες και των δύο ονομάτων στην καρδιά μου χάραξαν αυλάκια (των Νορβηγών πιο βαθιά, των Αμερικάνων πιο ψαρωτικά), στα οποία ξέπλενα και κοσκίνιζα πολλές μουσικές. Οι Ulver ακόμα και ως βοσκοί πριν την εμφάνιση του Tore Ylwizaker, που τους έβγαλε τις προβιές και τους φόρεσε μανδύες, παρέδωσαν δισκάρες, ενώ οι Sunn O))) ήταν από τις μπάντες που μακριά από τον καταναγκασμό του "riff" εξέτασαν τον ήχο από διαφορετική θέση. Η κάθε μπάντα είχε τη δική της σοφία και η σοφία δε χάνεται. Δεν είναι σαν την εξυπνάδα, αν αποκτηθεί δεν βασίζεται στην εγρήγορση, υπάρχει εσωτερικά και διαμορφώνει. Ως εκ τούτου, μπορείς να την ακούσεις ή να την καταπνίξεις. Ο O'Malley κάπου μέσα στην χρηματομηχανή της Southern Lord και στην καλλιτεχνική επανάληψη χάθηκε, και ο άλλοτε κουκουλοφόρος έγινε μασκαράς. Οι Ulver άρχισαν να θαμπώνονται από τα φώτα και τους καπνούς. Ο Garm, αυτή η σοφή κουκουβάγια, ξεκίνησε να βάφει τα νύχια ροζ και το ράμφος μοβ για να ανέβει πάνω στο σανίδι, και η δισκογραφία τους έχασε το αλώβητο που πιστεύω ότι είχε μέχρι το "Shadows Of The Sun".

Ο λόγος που ήθελα να γράψω για αυτό το δίσκο δεν ήταν για να κράξω. Ήταν επειδή πλέον αυτή η φωνή μέσα στο κεφάλι με ενοχλούσε πολύ και η ακρόαση του δίσκου της έδωσε αφόρητη ένταση, επειδή μάλιστα ο δίσκος είναι όπως φαντάστηκα αξιοπρεπέστατος. Ωραίο ambient μάλιστα, και θα στοιχειώσει και θα χαλαρώσει και θα προκαλέσει ενδοσκοπήσεις, κανένα ρηξικέλευθο δημιούργημα σαφώς, αλλά σε καμία περίπτωση κακός δίσκος. Όμως δεν είναι ένας δίσκος που έχει μεράκι. Βρωμάει γνώση, συνοχή δομημένη από την εμπειρία και είναι ένας ακόμα δίσκος από αυτούς που βγουν-δεν βγουν δεν τρέχει και κάτι. Το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο που αυτές οι μπάντες (και όχι μόνο οι συγκεκριμένες δύο) διαχειρίζονται τους εαυτούς τους μέσα από την ιστορία τους. Με λυπεί πως κάποιο status "επιτρέπει" να λειτουργείς χωρίς να πρεσβεύεις της διδαχές σου. Το "Shadows Of The Sunn O)))" σύμπλεγμα, ίσως δεν έχει να δώσει πολλά ακόμα (οι Αμερικάνοι δε, μάλλον τίποτα) και το "Terrestrials" δεν χρειάζεται να περιγραφεί παραπάνω ως κάτι που ξεκινά και νομοτελειακά κάποτε θα τελειώσει. Το ζήτημα είναι πως δε θέλουμε άλλους δεινόσαυρους. Και αν οι καλλιτέχνες που παρακολουθούμε ξεχνούν πως δεν πρέπει να έχουν καμία απαίτηση ή προσδοκία για τις δουλειές τους πέρα από την έκφραση και τη διεύρυνση και αυτά μόνο σε προσωπικό επίπεδο (όλα τα άλλα έρχονται αυτόματα αν ενστερνιστούμε αυτό), και τον σοφό κανόνα που λέει πως η σιωπή είναι χρυσός, ας τους το θυμίζουμε εμείς.

http://sunn.bandcamp.com/
http://www.jester-records.com/ulver/

Γιώργος Κ.

MANES (Nor) - Teeth, Toes And Other Trinkets (2014)

Οι Manes είναι μια καταραμένη μπαντάρα που έχει το μονοπώλιο στο στυλ που κινείται. Μιλάω για τη μετά-"Vilosophe" και προ-"Solve Et Coagula" εποχή τους βέβαια, γιατί τα black metal τους με αφήνουν μέχρι σήμερα κάπως αδιάφορο. Ναι, βγήκαν αρκετοί που την είδαν "είμαστε μπλακμέταλζ, αλλά την ψάξαμε τη φάση και τώρα παίζουμε ήρεμα και ηλεχτρονικά" και, 'ντάξει, καλός ο Netra, χρυσοί οι I Left The Planet, αλλά κανένας γαμημένος δεν κατάφερε να αναπαράγει τη γλύκα και μελαγχολική χαλαρότητα των Manes. Ίσως να είναι τα καταπληκτικά φωνητικά τους ή ο τρόπος που χειρίζεται τα κομπιούτερς ο TH Cern Skei που κάνουν τη διαφορά, ίσως και να βάζουν νακρωτικά στα τραγούδια τους, πάντως ό,τι και να 'ναι, είναι κάτι το αναγνωρίσιμο από χιλιόμετρα. Οι Manes ακούγονται απλά σωστοί. Ίσως να είναι και το όνομα, μιας και συνεχίζοντας την εξερεύνησή τους μέσα στο αβανγκαρντιλίκι ως kkoagulaa, δεν κατάφεραν να φτάσουν κάπου συγκεκριμένα, κοινώς μαλακίστηκαν άσχημα. Ο Skei παίζει εξαιτίας των kkoagulaa να σιχάθηκε τόσο πολύ τον ίδιο του τον εαυτό, ώστε φώναξε στα καπάκια τον Sargatanas (διασταύρωση σαργού με λαγάνα), ορίτζιναλ τραγουδιστή των Manes, και έφτιαξε τους Manii, που είναι αμιγώς black metal και έβγαλαν πέρυσι το "Kollaps", το οποίο παραδόξως είναι ωραίο και ατμοσφαιρικότατο. Μάλλον το φχαριστήθηκε και ο Skei που άδειασε τη χολή του τόσο πετυχημένα, με αποτέλεσμα, έχοντας πλέον ικανοποιήσει την ανάγκη του για ξύσιμο και σκατοψυχιά κι αφού μας έχει βγάλει τη μπαναγία, να επανασυνδέσει τους Manes τη χρονιά που μας πέρασε. Αλληλούια γαμώ το σπίτι!

Στα προεόρτια του "Be All End All", του νέου δίσκου της μπάντας που θα κυκλοφορήσει κάπου μέσα στο καλοκαίρι, οι Manes συγκέντρωσαν ακυκλοφόρητα κομμάτια και διάφορα άλλα περίεργα για τη δημιουργία της συλλογής "Teeth, Toes And Other Trinkets", περί της οποίας και ο λόγος. Δε δηλώνω σε καμία περίπτωση φαν των compilations, μιας και κατά κανόνα έχουμε να κάνουμε με περισσεύματα χώρις συνοχή, κοινό κόνσεπτ και λόγο ύπαρξης. Αυτή η συλλογή όμως είναι ένα στολίδι, που να πάρει ο διάολος. Όχι μόνο μπορεί από άποψη ποιότητας περιεχομένου να περάσει και για κανονικό album, αλλά διέπεται κι από μια σοβαρότητα που της επιτρέπει να λειτουργεί σαν "μουσείο των Manes" (με αυτό το σκεπτικό βρίσκω το πεντάμορφο artwork απόλυτα ταιριαστό), δίνοντας σ' αυτούς που αγαπούν αυτή τη μπάντα, την ευκαιρία να τη γνωρίσουν ακόμα καλύτερα και σε βάθος.

Είναι τόσα πολλά τα ερεθίσματα που ανακαλύπτει κανείς εδώ μέσα, που από πού ν' αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Καταρχήν βρίσκουμε ακατέργαστες εκτελέσεις κομματιών από το "Vilosophe" και το "How The World Came To An End". Μία απ' αυτές είναι του "Nobody Wants The Truth" με τον Emil Sporsheim στο μικρόφωνο, τον οποίο θυμόμαστε από τα φωνητικά στο "[view]". Το μελωδικό τραγούδι του Sporsheim μεταμορφώνει τελείως το κομμάτι και με βάζει σε σκέψεις για το αν θα ήταν ίσως προτιμότερο να μπει η συγκεκριμένη version στο album, αντί για την ορίτζιναλ. Τόσο καλό. Έπειτα έχουμε το ακυκλοφόρητο "Ease Yourself Back (Into Consciousness)", μια αραγματική σύνθεση εποχής "Vilosophe", ένα σούπερ χορευτικό remix στο "The Cure-All", ένα δεκάλεπτο τζαμάρισμα από το 2002 που, κακά τα ψέματα, είναι βαρετό, τη δυσεύρετη instrumental σύνθεση "Tzolv" και το νέο κομμάτι "Blanket Of Ashes", το οποίο σπέρνει και με ψήνει φουλ για το δίσκο, ενώ με έκπληξη διαπιστώνει κανείς ότι τα βαθιά, ψιλομεταλλάδικα φωνητικά είναι προϊόν του Rune Folgero από Atrox. Μυστήρια πράματα που κάνουν την ανυπομονησία για το "Be All End All" ακόμα πιο επίπονη.

Οι κορυφαίες στιγμές της συλλογής για μένα πάντως είναι δύο: η live εκτέλεση του "Ende" και η οχτάμπιτη εκδοχή του "Deeprooted". Στην πρώτη έχουμε πάλι τον Sporsheim στα φωνητικά και μιλάμε για ερμηνεία ασύλληπτη που απογειώνει το κομμάτι και του δίνει αφόρητο συγκινησιακό βάρος. Με τσακίζει κυριολεκτικά κάθε φορά που το ακούω. Άνετα τον παντρευόμουν τον τύπο. Τέλος, το "Deeprooted (8-bit)", που κανονικά κλείνει τη συλλογή, αλλά εγώ μ' αυτό ξεκινούσα την ακρόασή της. Την οχτάμπιτη εισαγωγή του "Deeprooted" σίγουρα τη θυμάστε. Δεν ξέρω αν χαλιόσασταν όσο εγώ κάθε φορά που η εισαγωγή κοβόταν και έμπαινε το actual κομμάτι, αν ναι, τότε βρήκατε το φαρμακάκι σας. Η ολοκληρωμένη 8-bit version εξαπολύει μια κόλαση nintend-ικής χαζοχαρουμενιάς και με κάνει πιο χαζό και πιο χαρούμενο, ενώ κορυφώνεται τόσο ανατριχιαστικά που σιχτιρίζω κάθε φορά που λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τελειώνει.

Αν σας έχουν λείψει οι Manes και σας τρώει ο κώλος σας για το "Be All And All", λιώστε αυτή τη συλλογή. Αφού λιώσετε αυτή τη συλλογή, ακούστε οπωσδήποτε και το φανταστικό "When Dreams Become Nightmares" των Lethe, που είναι Manes-οειδής μπάντα του TH Cern Skei με γυναικεία φωνητικά. Κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το "Teeth, Toes..." το Γενάρη, επίσης από τη Debemur Morti. Μουσικάρες όχι αστεία.

https://dmp666.bandcamp.com/album/teeth-toes-and-other-trinkets
http://www.manes.no/

Βαγγέλης Ε.

DEATH DRIVE & I WANT YOU DEAD (Gre) - The ΑΩ Remixes (2014)

Περίεργη κυκλοφορία. Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι γράφω εγώ γι' αυτήν. Αλλά θα μου πεις και ποιός να γράψει; Ο Ιωσήφ περνάει κάποια μυστήρια φάση και ακούει μόνο κασέτες (χωρίς να έχει κασετόφωνο!), ενώ ο Γιώργος χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής που κρατάει γύρω στους δυόμιση μήνες, προκειμένου να μεταβεί σε άλλο genre και να καταφέρει να γράψει γι' αυτό. Δεν είναι καθόλου αστείο, παίζει μάλιστα να είναι κάποιου είδους αυτισμός. Το παίρνω πάνω μου λοιπόν και ας ξεφτιλιστώ, δεδομένου ότι με τα ηλεχτρονικά χαώνομαι. Πάμε!

Δε νομίζω να έχω ξανακούσει remixes σε χάρκορ μπάντα στο παρελθόν, μπορεί και να 'χει ξαναγίνει, δεν ξέρω. Για την Ελλάδα πάντως αποτελεί σίγουρα μια φρέσκια ιδέα και πρωτόγνωρο κόνσεπτ, οπότε έχουμε συν ένα πόντο από το ξεκίνημα και άλλον ένα για την εξωφυλλάρα. Ο Death Drive, πρώην Tokyo Mask και κατά κόσμον Κώστας Καραμήτας, ειδικεύεται στο ambient/dub/downtempo/tespakatitetoio, και απ' ό,τι διάβασα, είναι γνωστός διεθνώς, έτσι ώστε κερδίζει έναν επιπλέον πόντο για το CV του. Κι ακόμα έναν επείδη είχε το θάρρος απ' ό,τι βρίσκεται εκεί έξω να διαλέξει για ρεμιξάρισμα μια σκατοκαφρίλα του ελέους σα το "ΑΩ". Τη μεγαλύτερη σημασία βέβαια την έχει το αποτέλεσμα, όμως και εδώ ο Death Drive παραδίδει, οπότε έχουμε άλλη μια ντουζίνα πόντους συν ένα νεκρό μωρό στη λίστα. Ο ΝτιΝτής απο- και επανα-συναρμολογεί τα κομμάτια των I Want You Dead, καταφέρνοντας να αποδώσει την αρχική σκατοψυχιά των πρωτοτύπων με τα μέσα που διαθέτει: μεταποιημένα samples των ορίτζιναλ ουρλιαχτών και θραύσματα από riffs που κλείνουν συνωμοτικά το μάτι στους μυημένους, soundtrack-ικές δομές, πνιχτά μπάσα και beats περασμένα από φίλτρο μινιμαλισμού και διάφορους απρόσμενους θορύβους. Λέω να επικαλεστώ και το όνομα του Burial (αφού βέβαια του προσθέσω εκατό κιλά Σατανά), για να περιγράψω αυτή την ατμόσφαιρα πηγαδίσιας και μουντής "χορευτικότητας". Τα κομμάτια με κρατάνε μια χαρά, ενώ με εντυπωσιάσε η ικανότητα του Death Drive να αλλάζει διαθέσεις ομαλά και έξυπνα, π.χ. στις εναλλαγές industrial κοπανήματος και ambient χαλάρωσης.

Είναι σίγουρο πως αυτή την κυκλοφορία του ελληνικού underground δεν την περιμένατε, αφού ούτε καν φανταζόσασταν ότι μπορεί να υπάρξει τέτοια αρρωστίλα, παρόλαυτα τα remixes του "ΑΩ" είναι εκεί έξω, είναι κάτι διαφορετικό/εξωτικό και είναι σέξυ. Τσεκάρετε το υπέρτατο remix του "Cvlts" όπωσδήποτε.

http://iwantyoudead.bandcamp.com/album/the-remixes

Βαγγέλης Ε.

THEE SILVER MT. ZION MEMORIAL ORCHESTRA (Can) - Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything (2014)

Ένας από τους παλιούς δασκάλους, και ο πρώτος και ίσως μοναδικός γνώστης της ξεχασμένης πολεμικής τέχνης του quack fu, με έμαθε μεταξύ άλλων πως ένας ακόμα ρόλος των καλλιτεχνών, στη δικιά μας περίπτωση των μουσικών, είναι να επεκτείνει και να διευρύνει τους μουσικούς ορίζοντες και τις απαιτήσεις των ακροατών του. Πάντα έπαιρνα στην καρδιά μου τα λόγια αυτού του δασκάλου (ενός από τους πολλούς, και φευ! πού το τέλος άραγε...), και καθότι είχα σε αυτήν καταλάβει αυτό το μάθημα, εκείνος ήρθε και το μόρφωσε με λόγια. Οι καιροί, περισσότερο από ποτέ συμπυκνώνουν τη γνώση των, και όσο αυτοί τρέχουν εμείς ακολουθούμε.

Ήρθε λοιπόν το νέο εξαιρετικό, προσέξτε με, ε ξαι ρε τι κό δημιούργημα των Silver Mt. Zion με τη σειρά του να μορφώσει τη διδαχή πιότερο, από σκέψη και λόγια σε χειροπιαστό παράδειγμα. Σαν κάτι να με τραβούσε, έβαλα όλη τη δισκογραφία τους πριν ακούσω το "Fuck Off...", και μπόρεσα σε μηδενική συνέχεια χρόνου να παρακολουθήσω συνολικά την πορεία τους. Από τα πρώτα δύο album που καμώθηκαν με την ευαισθησία και τη ματιά τους χωμένη στην πρώτη δημιουργική ενσάρκωση του Efrim Menuck, με τη δειλή εμφάνιση των φωνητικών που στύλωσαν όλους τους επόμενους δίσκους των, μέχρι τις ατελείωτες εναλλαγές δυναμικών, βιολιών, κιθαριστικών θεμάτων, κιθαριστικών drones, κομματιών χορωδιακών άνευ drummer, πιάνων, και τόσων ακόμα, συνθέσεις όλες ατέλειωτες χαρμολύπες σφιχταγκαλιασμένες να χορεύουν λουσμένες στο φως, ενόσω η μπάντα τις τριγύριζε οριοθετώντας την πίστα, κρατώντας μακριά το σκοτάδι, επειδή πάντα τραγουδούσε από αυτό.

Εξελίσσουμε τις ιδέες μας, αλλιώς δεν θα εξελιχθούμε οι ίδιοι. Η Constellation, μέλη των Gy!be και λοιποί οραματιστές εξέλιξαν τις ρομαντικές ιδέες των χίπιζ, της έκφρασης και της δημιουργίας μακριά από τα χέρια της διαφήμισης, μπλέκοντάς τες με αυτές της συντροφικότητας και της βιομηχανίας, φορμάροντας τόσο μία εταιρία όσο και μία μπάντα που θα κρατούσε τα καλύτερα από κάθε ιδέα για να ενεργήσει μέσα από αυτά. Προτού κάνει την τέχνη, δημιούργησε τις συνθήκες για να κάνει την τέχνη. Και ιδού, από πού οι Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra, η πιο χίπι νον χίπι μπάντα που μπορείς να ζητήσεις, η πιο καυστικά ευγενική παρακινητής, η πιο χαρούμενη κλάψα και λυπητερό χαμόγελο, λειτουργεί και εργάζεται. Μοναδικός σκοπός είναι να μας πει ότι βλέπει κρατώντας τα μάτια ανθρώπινα.

Και ενόσω όλα γνώριμα ξεκινούν, οι ίδιοι δεν επιτρέπουν στην επανάληψη να έχει κανένα χώρο. Μέχρι το "13 Blues for Thirteen Moons" έπαιζαν με τις συνθέσεις τους και τις φόρμες των κομματιών σε κεκτημένο έδαφος, όμως στο "Kollaps Tradixionales" η αλλαγή έρχεται ξανά, η επέκταση των οριζόντων, και η δύναμη, η έξαρση έχουν αυξανόμενης σημασίας ρόλο. Λίθος χρησιμεύων ως πάτημα για την έμπνευση που κρυσταλλώθηκε σε δημιουργία και ονομάστηκε "Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything". Όλα όσα γνώριμά τους γνωστοποίησαν, και όλα όσα γνώριμα είναι γύρω τους είναι ο στόχος, και όλα θα λουστούν στο λυτρωτικό τους φως. Είναι στιγμές πλέον που ο θόρυβος και ο ορχηστρικός πανικός μού μοιάζει της λογικής των The Mars Volta. Σε στιγμές οι Russian Circles μεταφράζουν τους The Gathering, οι εναλλαγές από το φως στο σκοτάδι και ο τρόπος που το ένα αντλεί το άλλο ταιριάζει στους Pain of Salvation, ενώ τα κυκλικά ορχηστρικά φωνητικά γίνονται αγγελικές πομπές σαν από Leonard Cohen. Ασιατικές μελωδίες σαν να βγαίνουν από ταινία, και θαρρετές sludge ή post metal πινελιές κάνουν το κάδρο ολιστικό. Και κακώς τα ακολούθησε η έκπληξη αυτά γιατί ο τίτλος του δίσκου είναι σαφέστατος. Όλα υπεισέρχονται στο όλον, και όλα κοσκινίζονται στο βαθουλό λάκκο της μπάντας.

Όσα υποπτευόμουν εξαιτίας του τελευταίου Gy!be, δουλειά που με απογοήτευσε γιατί μελάνωσε την υπέροχη πορεία που είχε αυτό το μνημείο, ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία μας, επιβεβαιώνονται εδώ. Οι Zion δεν είναι μονάχα η μετενσάρκωση των Gy!be, αλλά και η εξελιγμένη ιδέα τους. Πλέον ξεκάθαρα και χωρίς καλύμματα δηλώνει πως θα προσπαθήσει να μας σκάψει μέχρι να βρει το σβηστό λύχνο μέσα μας, όχι για να τον ανάψει με το φως της, αλλά να μαγνητίσει από τα σπλάχνα το δικό μας.

http://www.tra-la-la-band.com/

Γιώργος Κ.

ALLOCHIRIA (Gre) - Omonoia (2014)

Αυτοί οι Έτσι, είναι έτσι και παίζουν έτσι. Και όταν βλέπεις ότι πετάγονται ονόματα όπως ISIS και του σιναφιού και εφάμιλλες παραπομπές γεννιούνται, δεν βλέπω το λόγο γιατί οι επόμενοι Έτσι να μην είναι έτσι. Πώς θα γίνει όμως να μη με πιάσουν τα δικά μου έτσι με τη φάση τους, όταν εγώ είμαι ένας Έτσι ή τουλάχιστον έτσι θα ήθελα να μοιάζω ή προσπαθώ να μοιάσω;

Αυτό το "(Gre)" αρχινάει και εμφανίζεται όλο και συχνότερα και αυτό κακό δεν πρέπει να είναι, λέω 'γω τώρα, γιατί καλώς ή κακώς κάποιοι από μας ξεκουβαλάμε επιτέλους και με κάποια ελπίδα παίρνουμε κατηφορίζοντας και κάνα-δύο ακόμα μαζί. Οι Έτσι του κειμένου πάνε με το πάσο τους, μεταξύ του EP τους και του δίσκου πέρασε χρονικό διάστημα, αλλά να σου λίγο από 'δω λίγο από 'κει, τους έβλεπες να γυρνοβολάνε στις σκηνές συναυλιών. Ωραία και καλά όλα αυτά, και τώρα σκάει το "Ομονόια" και να σου η ευκαιρία να δω πώς αυτοί οι Έτσι στέκονται σε μία ολοκληρωμένη δουλειά και όχι μόνο. Αυτό το "Ομονόια" αν και κακώς, καλώς υπάρχει γιατί είναι μία καρφί παραπομπή σε αυτό που κάνουν κάτι τύποι δίχως απαντήσεις και σια, και καρφί αναφορά σε κάτι πολύ πολύ γνωστό και καθημερινό και πάνω από όλα, κάτι πολύ έτσι. Μιας και για πολλά χρόνια τώρα όλοι εμείς οι Έτσι κοιτάγαμε τι κάνουν οι των άλλων Ομονόιων αντί να κοιτάμε τα χάλια μας και μετά να ψάξουμε στα δικά μας εσώτερα πώς μπορούμε να εκφράσουμε όσα προσπαθούμε να βγάλουμε από τα άντερά μας.

Λοιπόν υπάρχουν οι Έτσι, οι οποίοι δεν έχουν δικό τους ήχο. Ούτε για πλάκα. Μείον; Όχι δεν το λες, μιας και δεν είναι και πολλοί άλλοι εδώ στο Ομονόια που να μπορούν να συγκριθούν μαζί τους οπότε για την ώρα φίλε Έτσι, το κλείνουμε και αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν τη δουλειά τους. Η οποία μάς αφορά και μάς αφορά όχι απλά γιατί έτσι. Μιας και όλοι αυτοί αρχίζουν να είναι πάνω από εμένα και εσένα φίλε γουόνα-μπι Έτσι, τότε μπορώ να αρχίσω να μιλάω και για την Έτσι σκηνή στο Ομονόια που ξέρω και ζω. Και αυτή η σκηνή ακόμα θρέφεται από την έξω σκηνή που τη γέννησε (post metal, ISIS, Amenra, Cult Of Luna, Rosetta κ.α.) και μπορεί ακόμα να μην έχει αντιληφθεί ότι μπορεί να γίνει σκηνή παρότι ένα, ή δέκα βήματα πίσω, και πορόλο που μπορεί να πεθάνει σε 5 χρόνια αναλόγως, ας ξεκινήσει να λειτουργεί έτσι για να περνάνε και τα παραδείγματα σε άλλους Έτσι, φλώρους-Έτσι, μαλάκες-Έτσι, διογρανωτές-Έτσι, και σε όσους μάς έμαθαν ότι μόνο έτσι θα νικήσεις και θα κάνεις καριέρα ή την ΦΑΣΗ σου.

Τέλος πάντων και χωρίς πολλά, αυτοί οι Έτσι μου αρέσουν γιατί έτσι. Θα τους συγκρίνω με τους έτσι Fields Of Locust, με τους έτσι Sun Of Nothing, με τους έτσι Hedvika και τους έτσι Mass Culture και θα πω ότι οι δουλειές αυτών των κάθε Έτσι, από μαλάκα, φλώρο ή γαμιά ή απλά Έτσι τουλάχιστον είναι κάτι. Και αυτό το κάτι ας είναι ένα βήμα μπροστά επιτέλους από παραπάνω από έναν, γιατί όταν γίνει συνολικά και μαζικά ίσως ξεκινήσει η πομπή των Έτσι που θα ανοίξει λίγο τα μυαλά στους έτσι οπαδούς και έτσι χαφιέδες της ψωροπερηφάνιας τους, καταφέρνοντας επιτέλους να βγάλουμε το δικό μας Ομονόια έξω, αφού πρώτα το έχουμε αναδείξει και αναγνωρίσει οι ίδιοι χωρίς να αντιμετωπίζουμε την κάθε προσπάθεια έτσι, αλλά Έτσι.

http://allochiria.bandcamp.com/

Γιώργος Κ. after πρότυπο Έτσι.

WARPAINT (US) - Warpaint (2014)

Δε θα τα γράψω τόσα μιας και δεν αρμόζει στο ύφος του blog τέτοια πράξη φλωριάς έκδηλη. Θα τα γράψω σωστά όμως. Το λοιπόν, αυτό το cd (όπως και το προηγούμενό τους) είναι ένα πετραδάκι αστραφτερό και πολύτιμο. Οι κοπελίτσες που απαρτίζουν τις Warpaint (πάρτε και ματσό όνομα να μη λέτε πολλά *σφίξιμο*) είναι γλύκες, και η μουσική τους μου θυμίζει, με αρκετά διαφορετικό τρόπο βέβαια, την απαλότητα των Cocteau Twins. Το πιο turbo thing του δίσκου όμως είναι ότι είναι turbo χωρίς να είναι turbo. Στην επόμενη παράγραφο ξαναρχίζω να γράφω ανθρώπινα.

Αυτό που το απαθές humor μου προσπαθεί να πει είναι πως το cd είναι βουτηγμένο στην απαλότητα και τη γυναικεία, την πραγματική μαγεία και βρίθει καθημερινότητας. Δεν είναι όμως η καθημερινότητα που εκφράζεται από τη ρουτίνα ή το σύνηθες. Είναι προϊόν που εκμαιεύεται από την καθημερινότητα. Και μέσα από αυτό το ονειρικό και shoegaze ύφος, και λόγω τις αποχής του από μουσικές εξάρσεις, ένα τραγούδι του μπορεί να χωρέσει σε οποιαδήποτε στιγμή της μέρας, μίας μέρας, όποιας μέρας. Να χωθεί και να αντικαταστήσει με ήχο και χρώμα όσες σκέψεις δεν προλαβαίνουμε να βάλουμε οι ίδιοι μέσα στη στιγμή.

Ωδικά πτηνά πλέον (ήταν περισσότερο γατούλες στο πρώτο), γράφουν πουπουλένιες κιθάρες, τραγουδούν αραχνοΰφαντα φωνητικά, και με μεταξένιες ραφές τα ενώνουν όλα σε τραγούδια επηρεασμένα από Cocteau Twins, R&B και rap φόρμες και τους Radiohead (ε, γυναίκες είναι). Αυτό το shoegaze και dream pop μίγμα και στέκεται υπέροχα και κοιτά στα μάτια όσα υπόλοιπα γεφυρώνουν τα ιδιώματα με garaze και noise hype-ιές. Επιπλέον, για όσους πιστεύουν ότι έχουν αφήσει πίσω την εφηβική προσκόλληση και τις απαιτήσεις του ονείρου "γυναίκα μουσικός" τους προκαλώ να τσεκάρουν ενδελεχώς την μπασίστρια.

http://www.warpaintwarpaint.com/

Γιώργος Κ.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Συγκεντρωτικό Τοπ 21, έλειπε ένα τέτοιο)

Ο Βαγγέλης επέμενε να γράψω μια λίστα για να ψωνίσουμε αναγνώστες, παρά τις αγωνιώδεις μου προσπάθειες να τον πείσω ότι έχω απαλλαχθεί από το ψυχαναγκαστικό καταναλωτικό μου παρελθόν και πλέον ανήκω σε μία αίρεση η οποία ασπάζεται την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων ως μοναδικό μέτρο συναλλαγής. Με τούμπαρε εύκολα και δίκαια όταν σε ανύποπτο χρόνο επαίνεσε τον τρόπο με τον οποίο στηρίζω την μύτη μου στο πρόσωπο μου. Αυτό ήταν διάολε, τώρα του χρωστούσα μια λίστα.

- Αρχή Του Τέλους - Πτώση: Πραγματικά δεν ξέρω τι μουσική είναι αυτή, αλλά νομίζω τον δίσκο τον άκουσα κυριολεκτικά γύρω στις πενήντα (50) φορές μέσα στο πρώτο δεκαήμερο που ανέβηκε στα nets. Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί επιτέλους η κασσέτα, και από ό,τι ακούω μάλλον θα υπάρξει και βινύλιο. Ίσως ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε φέτος.

- Conspiracy Of Denial – S/T: Προσωπική αδυναμία, κυκλοφόρησαν φέτος τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο (aka full length) σε 500 αντίτυπα και επιτέλους δικαιώθηκα. Αν τους βάλεις και τους πέντε τον έναν πάνω στον άλλο είναι πιο κοντοί από την στίβα των βινυλίων.

- Dirty Wombs / Gutter – Split : Η καλύτερη ελληνική μπάντα αμερικάνικου hardcore punk είναι οι Gutter, και αυτό είναι το πρώτο τους βινύλιο. Αυτό από μόνο του είναι ένα είδος σπουδαίων
νέων. Η καλύτερη ελληνική μπάντα γιαπωνέζικου hardcore punk από την άλλη, είναι οι Dirty Wombs, και βρίσκονται στην άλλη (ωπ, το πιάσαμε?) πλευρά του βινυλίου. ΣΚΟ ΤΩ ΜΟΣ.

- Injekting Khaos – S/T: Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πάνε από όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι οι Injekting Khaos γράψανε νέο δίσκο (ep), πάντως είμαι σίγουρος ότι τόσα πέρασαν μέχρι να κυκλοφορήσει. Γαμημένα σαδιστικό. RIP σε μια από τις πιο «μπροστά» μπάντες, το σκοτάδι θα φωτίζεται με την απουσία σας.

- Acrimonious – Sunyata: Αν και τυπικά κυκλοφόρησε τελος του '12, το βινύλιο βγήκε '13, οπότε είμαστε νόμιμοι στις πανάρχαιες αρχές λιστοποίησης μουσικής. Ίσως καλύτερο από το πρώτο λοιπόν, το νέο Acrimonious σπάει στο ξύλο το Χριστό για πλάκα. Αλλά για πλάκα ε.

- Dodsferd / Chronaexus – Desecration Rites: Ο άνθρωπος που κυκλοφορεί δίσκο πιο γρήγορα από την σκιά του, εντυπωσίασε με ένα πανέμορφο split που μας άφησε χαζούς όλους στο fisthank (και τους τρεις).

- Impure Worship – Chthonic Litanies: Χαοτικό σατανιστικό death black που έχει και διασκευή σε Χαοτικό Τέλος, δεν πάει καλύτερα.

- Lifewreck – Demo : Από τα πιο διασκεδαστικά φετινά ακούσματα, κατεβαίνει αέρα (ένα 10λεπτο κρατάει) και σπάει κόκαλα. Συνυπολογίζουμε ότι παίζει να ήταν και το πιο ωραίο φετινό live που είδα.

- Cülo – My Life Sucks And I Could Care Less: ΚΩΛΟΣ ΓΑΜΩΤΟ!!!

- Black Gust – Psychedelic Maelstrom: Βρέθηκε κατά τύχη στα χέρια μου και με ενθουσίασε. Ανάλαφρο και καλοπαιγμένο, για όλες τις ώρες.

- Momentum – Herbivore: Σταθερά δυνατοί στο νέο δίσκο, με ιδιαίτερο ήχο και ωραία κομμάτια. Θα το πρότεινα. Βασικά ναι το κάνω… σας το προτείνω.

- Kylesa – Ultraviolet: Μπορεί να το ρίξανε στον Πλιάτσικα στο τελευταίο, αλλά αυτή η πηγή αιώνιας έμπνευσης που έχουνε βρει τους κάνει αλεξίσφαιρους σε κακά σχόλια. Τελικά αν το πάρουμε απόφαση ότι το "Static Tensions" είναι όντως δίσκος once in a million, θα μπορέσουμε να τους δώσουμε την αγάπη που τους αξίζει. Οπότε ναι, μετά το μέτριο "Spiral Shadows" το Ultraviolet τους ανεβάζει στα μάτια μας.

- Blank Pages – S/T: Αυτό το βινύλιο δεν το χω πάρει στα χέρια μου και όλο το ακούω από το bandcamp και μου σπάει τα αρχίδια. Αν το πουλάει κανείς please να ενημερώσει. Είναι γελοίο να χορεύω στη καρέκλα του υπολογιστή μου.

- Oathbreaker – Eros / Anteros: Γέλασα πολύ με τον τίτλο του δίσκου, όπως θα έκανε κάθε υγιής άνθρωπος που μιλάει τη γλώσσα των γλωσσών που γαμάει όλες τις άλλες γλώσσες και είναι σίγουρα η πιο αρχαία και η πιο γυαλιστερή και η πιο δυνατή. Σαν υπερατού ένα πράμα.  Δεν γέλασα όμως με τη μουσική, γιατί το νέο Oathbreaker κάνει χαβαλέ στο ήδη γαμάτο προηγούμενό τους και μπορεί να έχει ό,τι τίτλο θέλει στην τελική, αδιαφορώντας για το φτηνό μου χιούμορ.

- Jungbluth – Part Ache: Για κάποιο λόγο το νέο Jungbluth το έχω συνδυάσει με το τελευταίο deafheaven. Ε καμία σχέση όμως, γιατί το "Part Ache" γαμάει και έχει στυλ. Είναι σα να πίνει tequila sunrise σε ποτήρι με 45-άρες πρόκες και corpse paint, κάτι το οποίο αν δεν είσαι η Lady Gaga είναι πολύ cool.

- Πανδημία – Μοντέρνα Πανούκλα:  ΕΠΟΣ. Σάπιο, μίζερο, με γκρούβα και ατμόσφαιρα ανελέητη. Μεταμοντέρνο πανκ της καταστροφής ή τι σκατά είναι αυτό δεν ξέρω (αρνούμαι τον post punk χαρακτηρισμό – ψόφα καταραμένο hype), αλλά ΠΡΕΠΕΙ να το ακούσετε.

- I Want The Moon – Downfall: Ίσως ο πιο αναμενόμενος δίσκος για μένα, μέσα στο '13. Δεν με απογοήτευσε καθόλου, αν και τα τέσσερα κομμάτια είναι λίγα για τέτοια μπαντάρα.

- Fields of Locust / Mass Culture – Split: Αυτό μάγκες μου είναι πρωταθλητισμός. Η μια πλευρά έχει την μοναδική Church Of Ra-influenced ελληνική μπάντα σε νέες περιπέτειες, ενώ η άλλη έχει την αποθέωση της μουσικής που ακούει στο όνομα Fields of Locust. Το βινύλιο πωλείται όχι περισσότερο από 2000 δρχ. (κυριολεκτικα)... do it, do it now.

- Faithreat – S/T: Είναι αθλητές τους ΘΡΑΣ, είναι νέοι και είναι όμορφοι. Και βγάλανε και μπλούζα από το κομμάτι "42 δόντια", η οποία έχει όντως και κάτι δόντια μπροστά. Πιο πριν είχανε κομμάτι με τον Τσάκωνα. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, είτε crossover, είτε πιο καθαρό thrash όπως στον νέο δίσκο, πραγματικά δεν γινεται να μην τους αγαπάς. Είναι πέρα από τις δυνάμεις μου.

- Ruined Families – Blank Language: ΑΘΗΝΑ ΔΙΧΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Τι να λέμε τώρα...

- Nuclear Spring – S/T: Είχε το αγαπημένο μου κομμάτι για φέτος είναι εδώ μέσα και ας με πείτε κορίτσι. Γενικά πολύ καλύτερο το εφτάρι αυτό από τις υπόλοιπες δουλειές τους, αξίζει σίγουρα λίγο ψάξιμο γιατί νομίζω μόνο αυτό αγοράζουν όλοι.

Τώρα που έκανα και γω την λίστα μου Βαγγέλη να σε ενημερώσω ότι μου αρέσει πολύ η άρθρωσή σου...

Ιωσήφ Χ.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Τοπ 10 ελληνικό αντεργκράου του '13)

Top 10 ΕΛΛΗΝΙΚΑ:

Για όσους μένουν στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, ή για όσους αισθάνονται (κυρίως επώδυνα) δεμένοι με αυτήν, πιστεύω ότι μία λίστα με φετινές κυκλοφορίες ελληνικών συγκροτημάτων είναι η πιο αντιπροσωπευτική για τη χρονιά που πέρασε, αλλά και η πιο ουσιαστική. Ανεξάρτητα απ' την κοινή γλώσσα μεταξύ πομπού και δέκτη, η οποία, παρόλο που λειτουργεί σαν μεταξύ μας γέφυρα στα πεδία ενός κοινού παρελθόντος, δεν είναι πάντα παρούσα, αυτό που μας ενώνει με τις μουσικές ελληνικών μπαντών, είναι ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε όλο αυτό που γίνεται. Οι Faithreat, οι Κονσπιρασαίοι, οι Πανδημία, οι Lifewreck, είναι τύποι που πετυχαίνουμε στα μέρη που πηγαίνουμε, άνθρωποι που μοιραζόμαστε κοινές απόψεις και που τσαντίζονται με πράματα που τσαντίζουν κι εμάς. Οπότε, άσχετα από το πώς εκφράζονται μουσικά ή στιχουργικά αυτά τα βιώματα, αυτές οι μπάντες τραγουδάνε εμάς και για εμάς. Και αυτό είναι κάθε άλλο παρά εγωιστικό, είναι το άκρως αντίθετο κατά τη γνώμη μου: είναι συλλογικότητα και αλληλεγύη, είναι η οικογένεια του δικού μας underground.

10. Πανδημία – Μοντέρνα Πανούκλα
Μελωδικό πανκ από Αθήνα που μπλέκει ψωραλέα, μπλακμεταλάδικη μισανθρωπίλα με γλυκόπικρο post punk και σκισμένα, ανατριχιαστικά φωνητικά. Τίγκα πολεμός και μετα-αποκαλυπτικός θρήνος σε έναν εθιστικό και άκρως εικονοπλαστικό δίσκο.
http://scullcrasherrecords.bandcamp.com/album/lp

09. Mass Culture/Fields Of Locust – Split
Οι Αθηναίοι Mass Culture στην πρώτη πλευρά αυτού του split παίρνουν το χρόνο τους, ώστε να καταφέρουν στοιχειωτικές post metal ατμόσφαιρες, δοσμένες με μια υπνωτιστική επαναληπτικότητα. Το αποτέλεσμα είναι μεσ' στην καύλα. Οι Πατρινjοί Fields Of Locust απ' την άλλη έχουν ξεφύγει τελείως. Ξεκινάνε με ένα φανταστικό και εντελώς απρόσμενο folk κομμάτι, για να κλείσουν την πλευρά τους με το επικό "Conqueror", που είναι στο γνώριμο άψογο στυλ τους.
http://massculture.bandcamp.com/
http://fieldsoflocust.bandcamp.com/

08. Cut Off – Sick Of This Life
Υπάρχει εμπεριστατωμένη κριτική αυτού του δίσκου στο μπλογκ που διαβάζετε. Ό,τι ήταν να γραφτεί γράφτηκε. Ίσως να πρέπει να συμπληρώσουμε ότι το "Sick Of This Life" είναι το πιο "στη μάπα" άλμπουμ που ακούσαμε φέτος.
http://cutoffpowerviolence.bandcamp.com/

07. Dirty Wombs/Gutter – Split
Σ' αυτό το split οι Dirty Wombs εννοείται πως τα γαμάνε όλα με την απόλυτα αναγνωρίσιμη japcore-ίλα τους. Η πλευρά τους είναι φουλ τσίτα, όλοι οι λόγοι που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε είναι εδώ: τρελαμένα σολίδια από δω μέχρι μεθαύριο, δίγλωσσοι στίχοι που λειτουργούν τέλεια, άπειρη ενέργεια, ξεσηκωτικά vibes, γενικά μόνο κομματάρες (αδυναμία μου το "Night Fever"). Μουσικές για να παίρνεις τα βουνά. Όχι ότι η πλευρά των Gutter πάει πίσω. Μιλάμε για χάρκορ πανκ του Διαόλου με άπειρη λύσσα και μένος για κάθετι στραβό. Οι στίχοι εντωμεταξύ είναι τελείως θεΐλα και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα γαμωσταυρίσματος από Χρυσαυγίτες μέχρι ΚΚΕδες!
http://dirtywombs.bandcamp.com/album/split-with-gutter-12-lp
http://gutterhxc.bandcamp.com/

06. Conspiracy Of Denial – Conspiracy Of Denial
Οι Conspiracy Of Denial ντεμπουτάρουν και μπαίνουν μ' ό,τι έχουν ρημάζοντας τα πάντα. Ό,τι, σε πείσμα των συνθηκών, παραμένει ζωντανό σ' αυτή τη μαραζωμένη πόλη, βρίσκει φωνή και καταφύγιο στις κραυγές, τις μελωδίες και τους ρυθμούς των Conspiracy Of Denial. Μια απόδειξη ότι ο βρωμερός, πρωτευουσιάνικος αέρας μπορεί να αποτελέσει καύσιμο για κάτι όμορφο και διαφορετικό. Οι Conspiracy Of Denial δε δραματοποιούν τίποτα, απλά αποτυπώνουν τη δική τους, τη δική μας πραγματικότητα.
http://conspiracyofdenial.bandcamp.com/

05. Faithreat – Faithreat
Αυτό ήταν μεγάλη κεραμίδα, μιας και είχα καιρό να κολλήσω έτσι με thrash δίσκο. Και όταν λέμε thrash εννούμε thrash, με φουλ τσιρίδες, κιθάρες γάμα τα και γκάζι τσίτα. Εντωμεταξύ κάτι έχουν αυτοί οι Faithreat και βγάζουν και μια πανκιά, με αποτέλεσμα να τους γουστάρει όλος ο κόσμος, ανεξαρτήτως ακουσμάτων. Βόλος, κολάν και χαίτη, αλητεία σκέτη / Βόλος και θρας, θα γίνει σαματάς!
http://faithreat.bandcamp.com/album/faithreat

04. I Want The Moon – Downfall 12"
Τους I Want The Moon τους αγαπάω τόσο, ώστε δε ζήταω τίποτα παραπάνω απ' τη σχέση μας. Θα μπορούσα να μείνω με το προπέρσινο ντέμο τους και τις δύο φορές που τους έχω δει live και να ζήσω ευτυχισμένος αγαπώντας τους εξίσου.  Οι I Want The Moon όμως, ανοιχτοχέρηδες όπως πάντα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους βινύλιο με επαναηχογραφημένα τρία κομμάτια απ' το ντέμο (συμπεριλαμβανομένου του λατρεμένου μου "A Point In Time") και ένα καινούριο κομμάτι με ελληνικό στίχο και γαλλικό τίτλο για το τέλος. Για τα κομμάτια τι να πούμε μωρέ, κόβω φλέβα. Το δε τελευταίο άσμα έχει τα φόντα να γίνει νέος εθνικός ύμνος μαζί με το "Αγανάκτηση Και Υποταγή" των Antimob. "Είναι τούτο το σάστισμα ίσως, που γεμίζει την πλήξη μου μίσος. ΜΙΣΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ". Άντε γεια.
http://iwantthemoon.bandcamp.com/

03. Αρχή Του Τέλους – Πτώση
To "Πτώση" είναι ένας σπάνιος δίσκος που αγγίζει ευαίσθητες χορδές. Τόσο σπάνιος που ψιλοντρέπομαι που τον χώνω σε λίστα. Άσε που ακούγοντας τον γράφοντας αυτές τις γραμμές, συνεχίζει να μεγαλώνει μέσα μου, σε φάση που παίζω με την ιδέα να σβήσω όλα τα υπόλοιπα και να αφήσω μόνο αυτόν. Κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο αυτού του άλμπουμ είναι πόνος και απώλεια, κάθε γαμημένος στίχος μένει στο μυαλό.  Ο τρόπος με τον οποίο κορυφώνονται τα κομμάτια, και σε αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο η φωνή, φέρνει δάκρυα στα μάτια και τρομερή ταύτιση με το περιεχόμενο. Δε γίνεται σε κάτι τόσο ομοιογενές και στοχευμένο να ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι, ούτε καν κάποιο σημείο του δίσκου. Τι να πω άλλο δεν ξέρω, αφήστε το να παίζει το ρημάδι και κάντε ενδοσκόπηση, υπάρχει θέμα εδώ.
http://arxi-tou-telous.bandcamp.com/

02. Ruined Families – Blank Language
Το δεύτερο full length των Ruined Families έφτασε σε πολλά αυτιά εκτός Ελλάδας και πιστεύω ότι αποτελεί τον καλύτερο τρόπο να περιγραψεί κανείς σε κάποιον που δεν είναι από δω, το τί συμβαίνει σ' αυτή τη χαβούζα που λέγεται Αθήνα, μιας και η ίδια δεν έχει απαντήσεις.
http://ruinedfamilies.bandcamp.com/

01. Λήθη – Λήθη
Τα είπαμε στο review. Αυτός ο δίσκος με γονάτισε. Δεν τον χωρίζουν τρελές αποστάσεις από όλα τα υπόλοιπα, απλά ήταν μεγάλο το σοκ.
http://lethecrustpunkchaos.bandcamp.com/

Βαγγέλης Ε.

Στρατιά του Φίστουλα τέλος! Τώρα μιλάνε οι μούτσοι του Κάπταιν Ίγκλο (Τοπ 30 άλμπουμ του '13)

Top 20 ΞΕΝΑ (πανκ και χάρκορ φάση):

20. Sickoids – No Home 12"
Λυσσασμένο hardcore punk. Το να παίξεις λυσσαμένο hardcore punk που ξεχωρίζει, σε μια εποχή που οι μισές μπάντες παίζουν λυσσαμένο hardcore punk, είναι μεγάλο κατόρθωμα. Αν και τους προτιμούσα στο πιο αγαπούλικο περσινό ντεμπούτο τους, αλλά Sickoids είν' αυτοί, οπότε ό,τι και να λέμε, το "No Home" κλείνει σπίτια.

18. Lord Snow – Solitude
Πολύς κόσμος μίλησε για το πόσο γαμεί ο δίσκος των Lord Snow (με μέλη Raw Nerve αλλά καμία σχέση) και δε θα διαφωνήσω. Η μίξη του συναισθηματισμού των Autarkeia με το χαοτικό screamo είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή και δε σ' αφήνει στιγμή από την αρχή ως στο τέλος.

19. Multiple Truths – No One Wins
Το καλό μελωδικό hardcore μού έλειψε φέτος, μιας και αυτά που τσέκαρα απ' το είδος (Defeater, Empty Hands κλπ.), αν και αξιοπρεπείς δίσκοι, παραήταν κλαψομουνιές. Οι Multiple Truths είναι όσο μελωδικοί πρέπει, δίνοντας βάση στο συναίσθημα, φροντίζοντας ταυτόχρονα να βγάζουν την απαραίτητη επικούρα. Κανένα ζορισμένο κλισέ, καμία κλειστοφοβία, μόνο αίσθηση ελευθερίας.

17. Red Hare – Nites Of Midnite
Κατα-φάκεν-πληκτικό post hardcore με αύρα 90'-ίλας και αναμνήσεις παλιάς Dischord. Κυκλοφόρησε από τη σημερινή Dischord. Χωρίς φανφάρες, χωρίς κορδέλες, αυτό είναι το post hardcore όπως ήταν και όπως θα έπρεπε να συνεχίσει να είναι προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Από μέλη των θρυλικών Swiz δε θα περίμενε κανείς κάτι λιγότερο εξάλλου.

16. Calvaiire – Forceps
Τα είχαμε πει και παλιότερα γι' αυτούς τους Γάλλους, που μοιράζονται μέλη με τους Birds In Row. Είχαμε υπονοήσει ότι οι τύποι κουβαλάνε σκοταδίλα και γνώση που φέρνει στο μυαλό τους Deathspell Omega. Σ' αυτό το δίσκο η παραπάνω θέση αποδεικνύεται μέσω ακόμα πιο εφιαλτικών φωνητικών, διαστραμμένων riffs και τελετουργικών vibes. Το "Forceps" είναι η πύλη σε μια απειλητική, άβολη και φρικιαστική πλευρά του hardcore underground. Είσοδος με δική σας ευθύνη.

15. Savages – Silence Yourself
Οι Λονδρέζες Savages έκαναν τρελό μπαμ με το ντεμπούτο τους, το οποίο καπάρωσε θέσεις σε πολλές λίστες φέτος. Προσωπικά, οφείλω να ομολογήσω ότι το post punk τους με καυλώνει.

14. The Saddest Landscape – Exit Wounded 12"
Οι πάλιουρες The Saddest Landscape εξακολουθούν να μας τσακίζουν το είναι με συναισθηματικό, σχεδόν συγκινητικό, screamo, λες και τους έχουμε κάνει κάτι.

13. Burial – Renegade 12"
Η γιαπωνεζότερη μη-γιαπωνέζικη μπάντα του κόσμου. Ό,τι και να βγάλουν οι Burial είναι ατόφιο χρυσάφι. Απλά πράματα.

12. Cloud Rat – Moksha
Για τους Cloud Rat έχουμε γράψει αρκετά, μην είστε τεμπέληδες και κάντε κλίκι. Πρωτοκλασσάτο grindcore, πανάξιο attitude, ξύλο σε όλα τα επίπεδα.

11. Full Of Hell – Rudiments Of Mutilation
Καμία άλλη μπάντα φέτος δεν κατάφερε να αποτυπώσει πειστικότερα τη σκατίλα που μας περιβάλλει. Πολύ το άγχος, πολύς ο φόβος, αυτός ο δίσκος δύσκολα αντέχεται.

10. Hoax – Hoax
Οι Hoax μας δίνουν με την πρώτη τους full length κυκλοφορία μέσω της Halo Of Flies έναν ακόμη λόγο να τους φοβόμαστε. Δεν πέρναει καν απ' το μυαλό αυτών των σημαιοφόρων του σκατένιου χάρντκορ, να βγουν λίγο απ' το βούρκο που πλατσουρίζουν απ᾽το ξεκίνημά τους. "Έβαλαν τουλάχιστον εξώφυλλο με χρώμα", ίσως σκεφτεί κάποιος για να παρηγορήσει τον εαυτό του. Οι ελπίδες διαλύονται αμέσως με την εισαγωγή που μόνταρε η Pharmakon, το γνώριμο βασανιστήριο ξεκινάει χωρίς μα και μου, ενώ το τελειωτικό χτύπημα δίνεται ήδη στο τρίτο κομμάτι, με τα guest φωνητικά του Brendan Radigan.

09. Haust – NO
Για να περιγράψει κανείς τους Νορβηγούς Haust ίσως να αρκεί η εικόνα του τραγουδιστή την ώρα που ξεριζώνει τα μαλλιά του σε live (τρου στόρυ). Για το πρωτόκολλο να πούμε πάντως ότι στον τρίτο τους δίσκο, τουτά τα ανθρώπινα ναυάγια αφήνουν κατά μέρος το γκρουβάρισμα και τη μεταλιά των δύο πρώτων, και επιστρέφουν στα βασικά: ξερή παραγωγή, νεκροπανκιά και noise rock σουρσίματα πλαισιώνουν τα παλιά κι αγαπημένα "rrrrrrr" του καμμένου τραγουδιάρη. Χαρούμενος μηδενισμός.

08. Pro-Pain – The Final Revolution
Αυτό ήρθε από το πουθενά. Ποτέ δεν ήμουν φαν των Pro-Pain, ο τελευταίος δίσκος τους που είχα ακούσει και μου άρεσε ήταν το "Shreds Of Dignity" και πάνε ήδη έντεκα χρόνια από τότε. Δεν ξέρω γιατί στο διάλο είπα να τσεκάρω τούτο δω, πάντως με μάγκωσε απ' το σβέρκο με τη μία. Το "The Final Revolution" το αντιλαμβάνομαι σα φονικό συνδυασμό από πράγματα που αγαπούσα στο παρελθόν, όπως τους Down My Throat, τους Fear Factory και το πιθηκίσιο hardcore, οπότε δύσκολα θα μπορούσα ν' αντισταθώ. Αναζωογονητικότατο!

07. Blank Pages – Blank Pages
"pop punk punk ea80 glam rock hardcore punk idle hands noise rock post-punk punk rock rock wipers Osnabrück". Αυτά είναι τα tags στο bandcamp των Blank Pages, της νέας φετινής αποκάλυψης από Γερμανία, οπότε παίρνετε μια ιδέα προς τα πού την πάνε τη δουλεία. Τα tags που θα έβαζα εγώ, αν ήμουν στη θέση τους, θα ήταν "δισκάρα κλάματα πανκ ροκ αλληλούια έχουμε μελωδίες που στοιχειώνουν κοσμάκη γαμάμε πολύ", και θα ξεμπέρδευα.

06. Jungbluth – Part Ache
Οι Jungbluth είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ποιότητα και η ευφυία του underground αυξάνονται εκθετικά. Οι απαιτήσεις μας όμως όχι, απλά περιμένουμε ευφορικά και υπάκουα το επόμενο θαύμα.

05. Death Mercedes – Sans Éclat
Γαμημένα τέλειο όνομα, κυκλοφορία της Throatruiner, μέλη των screamo τσολιάδων Amanda Woodward. Για όσους κακόπιστους δεν αρκούν αυτά ως εγγύηση για το πόσο ξεσκίζει αυτός ο δίσκος, οι Death Mercedes φροντίζουν με το ντεμπούτο τους να διαλύσουν κάθε αμφιβολία. Το ατμοσφαιρικό crust μπλέκεται με το πονεμένο screamo, κλείνοντας το μάτι στους Birds In Row, ενώ οι μελωδίες καρφώνονται στον εγκέφαλο για πάντα. Γαλλία ρε πούστη μου…

04. Coliseum – Sister Faith
Ανακάλυψη-σφαλιάρα για μένα. Μουσική από παλαίμαχους χαρντκοράδες που κατέχουν τη μυστηριώδη τέχνη της blues-ιάς. Δε θα βρείτε πολλούς δίσκους σα το "Sister Faith". Μιλάμε για το πανκ του ναυτικού, το χάρντκορ του μηχανόβιου, το ροκ για κάθε alitiz στην ψυχή.

03. Crusades – Perhaps You Deliver This Judgement With Greater Fear Than I Receive It
Οι Crusades γίνονται ακόμα καλύτεροι και καταφέρνουν να εντείνουν ακόμα περισσότερο την πόλωση μεταξύ αγαπούλας και πανκιάς και κατά συνέπεια να εντείνουν και τα κλάματα που πατάμε όταν ακούμε αυτό το αριστούργημα.

02. The Rival Mob – Mob Justice
Ναι, ωραία τι θέλετε να πούμε τώρα; Ότι οι Rival Mob είναι ό,τι καλύτερο παίζει στο χάρντκορ αυτή τη στιγμή; Ότι ένα breakdown τους κοντράρει σε αξία τις δισκογραφίες των μισών χαρντκοράδων εκεί έξω; ´Οτι άμα δεν ακούτε Rival Mob θα σας μισήσει ο Χριστούλης; Ε, τα είχαμε πει και τότε και αν ακόμα δεν έχετε καταλάβει κακό του κεφαλίου σας. Σας μαλώνω επειδή σας αγαπαώ. "Tough Love".

01. Static Me – Static Me
Μετά από ώριμη σκέψη δύο δευτερολέπτων μού έσκασε σαν συμπαντική αλήθεια η διαπίστωση ότι ο αγαπημένος μου δίσκος για το 2013 είναι το ντεμπούτο των Static Me. Η πλάκα είναι πως όλο τον καιρό που άκουγα το άλμπουμ και μέχρι τη στιγμή που έκατσα να φτιάξω τη λίστα δε μου είχε περάσει καν απ᾽το μυαλό ότι μπορεί να είναι ΤΟ άλμπουμ.  Αυτό για μένα σημαίνει ότι οι Static Me βρήκαν κατευθείαν μια πολύ ξεχωριστή θέση στην ψυχούλα μου και ότι συναισθηματικά με απορρόφησαν με ιδιαίτερο τρόπο. Φουλ ρομαντισμός δηλαδή, που κάνει την κριτική και τις συγκρίσεις τελείως περιττές.

_____________________________________________________________________

Top 10 ΞΕΝΑ (φάση όχι πανκ, ούτε χάρκορ, ίσως μερικά λίγο, ok):

 clopyright: THE MUSIC YOU LOVE (http://disgustingmusic.tumblr.com/)

10. Bölzer – Aura
Προσθήκη τελευταίας στιγμής. Τρίποντο στο ενενήντα (ο "ξέρω από σπορ"). Μέσα στα είκοσι λεπτά αυτού του EP οι Ελβετοί σατανάδες κερνάνε black/death οχετό με απόκοσμα riffs και τελετουργική ατμόσφαιρα που ζέχνει ανίερο λιβάνι. Νοικιάζουμε γκαρσονιέρα στην Κυψέλη και τη γεμίζουμε κεριά, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για το full length.

09. Daylight – Jar
Αυτό τα έσπασε άσχημα! Παρότι αρκετά παλιά μπάντα, οι Daylight μού ήταν άγνωστοι. Το βαρβάτο και ηλεκτρικό indie rock τους, που το λέω και grunge άμα γουστάρω, θυμίζει αρκετά Foo Fighters και είναι πιασάρικο μέχρι αηδίας. Το να παίζεις έτσι και να μην ακούγεσαι τελείως σκατίφλωρας θέλει μαγκιά μεγατόνων, και οι Daylight την έχουν.

08. Pharmakon - Abandon
Δεν είμαι φανμπόης της Sacred Bones, τα πιο πολλά τα βαριέμαι. Αλλά μ´αυτό το άλμπουμ για μένα έκανε την προίκα της. Η Pharmakon μάς τρίβει στη μάπα εντελώς απροειδοποίητα τα ηχητικά ντοκουμέντα μιας πορείας μέσα από ένα μονοπάτι σπαρμένο με ξυράφια και σπασμένα γυαλιά και τελικό προορισμό ένα εφιαλτικό Τίποτα. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον. Ο Γιώργος μάλλον ξέρει καλύτερα.

07. Pretty Mouth – Fears
Αυτό θα μπορούσε να μπει και στα χάρκορζ, αλλά είναι τόσο πολύπλοκος και τεχνικός δίσκος, ώστε χάνει αρκετό απ᾽το πάνκικο attitude. Οι Καναδοί (τυχαίοδενομίζω) Pretty Mouth είναι τόσο Deadguy όσο και Oxbow. Όσα κοινά έχουν με τους Jesus Lizard, άλλα τόσα έχουν με τους Burnt By The Sun. Ψήνονται να τα σπάνε με μεταλιές, αλλά έχουν και μια ιδιαίτερη ροπή στο noisecore κοψοφλεβισμό. Η ατμόσφαιρες προκαλούν συχνά φόβο και αναγούλα, οπότε για μένα το "Fears" καταφέρνει διπλό χτύπημα: να είναι συναισθηματικά βαρύ κι ασήκωτο και ταυτόχρονα ένα απ' τα πιο εντυπωσιακά, από άποψη τεχνικής, άλμπουμ που άκουσα φέτος.

06. Melt-Banana – Fetch
Απλά το καινούριο Melt-Banana.

05. Toxic Holocaust – Chemistry Of Consciousness
Ο Joel Grind είναι ένας απ' τους μεγαλύτερους παιχταράδες στην υπηρεσία του Σατανά. Ο τὐπος απλά δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να γράφει άκρως εθιστικό black-thrash με τίγκα πάνκικη νοοτροπία. Το "Chemistry…" είναι ακόμα μία δισκάρα του. Στην υγειά μας.

04. Humanfly – Awesome Science
Πάω με φίλο σε πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά και πάμε στα σιντί και μου λέει "α, έχουν Humanfly, με πρώην μέλη Canvas", κάτι που αγνοούσα παντελώς, παρόλο που μ' αρέσουν πολύ οι Canvas. Το παίρνω και το βάζω να παίξει σ' αυτά τα κολοκύθια που διαβάζουν το barcode και ακούω κάτι Pink Floyd-ιές με φωνητικά συνδυασμό Ozzy και Peter Gabriel. Του λέω ότι λέει μαλακίες και αποκλείεται κλπ. Το ακούει και μου λέει στάνταρ έχουν καταχωρήσει λάθος το barcode. Τον πιστεύω και το αγοράζω στα τυφλά και το ακούω σπίτι και είναι όντως Pink Floyd-ιά με φωνητικά συνδυασμό Ozzy και Peter Gabriel και καμία σχέση δεν έχει με Canvas. Τον καταριέμαι, μα συνέχιζω να το ακούω για μέρες, μπας και βγάλει τα λεφτά του. Και το γαμήδι τα 'βγαλε και με το παραπάνω.

03. A Day To Remember – Common Courtesy
Η τρίτη θέση πάει στους Backstreet Boys του πανκ ροκ, τις Spice Girls του metalcore, στη μπάντα που θα έμπαινε στο soundtrack του American Pie αν δεν έπαιζε τόσο φλώρικα, τους τύπους που δίνουν νέο νόημα στον όρο pop punk. A Day To Remember! Η "πιο σκληρή pop punk του κόσμου" όπως τούς αποκαλούν. Λοιπόν, αυτή η μουσική είναι αποκλειστικά και μόνο για παιδάκια κάτω των δεκατριών, αλλά είναι τόσο γαμημένα καλή, που απωθώ τη ντροπή που θα έπρεπε να νιώθω. Διασκεδάζω, πώς το λένε; Οι A Day To Remember είναι ιδιοφυίες, είναι οι Μπετόβενς της τσιχλόφουσκας. Δεν τολμάω να προτείνω αυτό το δίσκο, μιας και το έχω σίγουρο, ότι οι περισσότεροι θα κάνετε εμετό από τ' αυτιά στα πρώτα δευτερόλεπτα.

02. Beaten To Death – Dødsfest!
Έχω δει ένα κάρο μαλακίες σε λίστες που εκθειάζονται ως "πρωτοπορίες" και "the next big thing". Π.χ. το δεύτερο Kvelertak, άλμπουμ στο οποίο η μπάντα έχει ήδη ξεφουσκώσει, αποκορύφωμα είναι βέβαια οι καρκίνοι Deafheaven, το πιο αηδιαστικό φετινό hype. Κανείς δε φαίνεται να ασχολήθηκε λίγο παραπάνω με το ζήτημα, μπας και βρει κάτι όντως καινοτόμο. Εδώ σας έχω όμως. Οι Beaten To Death, όπως και οι Kvelertak, και οι Haust, ακόμα και οι Man The Machete, είναι το απαύγασμα της γενικότερης καλοήθους καθυστέρησης που δέρνει τη Νορβηγία εδώ και κάποιο καιρό. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ ένα δίσκο σα το "Dødsfest!" να βγαίνει από άλλη χώρα. Το τί παίζουν οι Beaten To Death είναι σχεδόν αδύνατο να περιγραφεί, κι εκεί φαίνεται το ότι οι τύποι ηχούν όντως διαφορετικοί απ' ότι έχουμε ακούσει μέχρι τώρα. Η βάση τους είναι σίγουρα το grindcore, ο τρόπος με τον οποίο παίζονται οι κιθάρες όμως κάνει τη διαφορά. Όπως είπα, δεν ξέρω πώς να το προσδιορίσω. Surf; Funk; Διασκευές Goreguts από Αρκουδάκια της Αγάπης; Δεν ξέρω τι σκατά είναι ειλικρινά. Ίσως η πιο πετυχημένη περιγραφή να είναι ενός τύπου που το έθαψε στο site του: ξεκούρδιστες μελωδίες γύρω από φωτιά σε κατασκήνωση. Ίσως και όχι. Να σημειωθεί ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε live. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες γι᾽αυτό το άλμπουμ χωρίς να καταφέρω να αποδώσω το πουταναριό που γίνεται κατά τη διάρκειά του, οπότε ο μόνος τρόπος είναι να τσεκάρετε asap.

01. Magic Circle – Magic Circle
Το μέταλ το 'χω περιορίσει σε μεγάλο βαθμό και το βλέπω κι από τη λίστα μου φέτος, στην οποία μόνο ψείγματα μέταλ, ρινίσματα θα έλεγε κανείς, κατάφεραν να έχουν μία θέση. Παρόλαυτα πιστεύω ότι εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου ο metal warrior, που στο σχολείο άκουγε power/epic metal συλλογές από αντιγραμμένες κασέτες, ξενυχτούσε για να δει Χάκο και πίστευε ότι οι Nevermore είναι η καλύτερη μπάντα έβερ. Ωραία χρόνια (not)… Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το ότι το ντεμπούτο των Magic Circle με κατέστρεψε τόσο πολύ. Σίγουρα πάντως έπαιξαν ρόλο και τα φωνητικά του χαρντκορά Brendan Radigan, που είναι τα καλύτερα φωνητικά έβερ [/metal warrior].

Βαγγέλης Ε.